ชัยชนะแลกด้วยน้ำตา

“วางปืนลงซะ พิมพ์... เกมนี้มันจบตั้งแต่ตอนที่คิมหันต์โดนล็อกตัวแล้ว” เสียงของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังร้าง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นไอของละอองเวทมนตร์จาก ‘หน้ากากศิลาอาถรรพ์’ ที่แตกละเอียดอยู่บนพื้นยังคงอบอวลชวนวิงเวียน พิมพ์มาดายืนนิ่งอยู่กลางวงล้อมของตำรวจที่กรูกันเข้ามา เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่น แม้กระบอกปืนในมือจะสั่นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น “จบเหรอครับคุณกรณ์? สำหรับคุณน่ะใช่มันจบแล้ว แต่สำหรับฉัน... มันเพิ่งจะเริ่ม” พิมพ์มาดาแสยะยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความขมขื่น ดวงตาคู่สวยที่เคยแพรวพราวด้วยความท้าทายบัดนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด กรณ์ก้าวเข้าไปหาเธออย่างไม่เกรงกลัวคมกระสุน เขารู้ดีว่ายัยตัวแสบคนนี้ไม่ใช่ฆาตกรที่ไร้เหตุผล ทุกสิ่งที่เธอทำลงไปในคดี ‘ของวิเศษต้องสาป’ ครั้งนี้ ก็เพื่อปกป้องความลับบางอย่างที่คิมหันต์ใช้เป็นเครื่องต่อรอง “อย่าดื้อได้ไหม พิมพ์... ผมบอกให้คุณวางปืนลง” กรณ์ลดระดับเสียงลงเป็นโทนที่อ่อนโยนขึ้น ทว่าในความอ่อนโยนนั้นกลับแฝงไปด้วยความกังวลที่เขาพยายามซ่อนไว้ “ดื้อ? หึ...” พิมพ์มาดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะปัดปืนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เสียงโลหะกระทบพื้นคอนกรีตดังก้องไปทั่วโกดัง “คุณก็แค่ชนะเกมนี้ด้วยการกำจัดศัตรูของรัฐ... แต่คุณกลับไม่เคยรู้เลยว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้ กำลังถูกทำลายด้วยความเข้าใจผิดของคุณเอง” “คุณพูดเรื่องอะไร?” กรณ์ขมวดคิ้ว เขาเอื้อมมือจะคว้าไหล่เธอ แต่พิมพ์มาดาขยับตัวถอยห่างราวกับเขามีพิษร้ายแรง “เอกสารในซองสีน้ำตาลที่ส่งไปที่โต๊ะทำงานของคุณน่ะ... คุณอ่านมันละเอียดหรือยังครับ?” เธอแค่นยิ้มผ่านน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ “คุณเลือกที่จะเชื่อภาพถ่ายที่คิมหันต์จัดฉากให้คุณเห็น มากกว่าจะเชื่อใจผู้หญิงที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อขัดขวางไม่ให้เขาใช้หน้ากากนั่นบงการคนทั้งเมือง” กรณ์ชะงัก สายตาเขาฉายแววสับสน ภาพถ่ายในคืนนั้น... ภาพที่พิมพ์มาดากำลังรับเงินจากคิมหันต์ที่ท่าเรือ เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้มองผิด “ผมเห็นกับตา...” “ใช่! คุณเห็นกับตา แต่คุณไม่เคยถาม!” เธอตะคอกกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ “นั่นคือเงินที่ฉันยอมแลกเพื่อให้เขาเอาตัวประกันคืนมา... ฉันยอมเปื้อนมือ เพื่อให้ทุกอย่างมันจบโดยที่คุณไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง แต่ดูสิ... สุดท้ายคนที่หันกระบอกปืนใส่ฉัน ก็คือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” บรรยากาศในโกดังกดดันจนหายใจไม่ออก กรณ์รู้สึกเหมือนถูกหมัดหนักๆ ต่อยเข้าที่หน้าอก ความจริงที่เธอเพิ่งเฉลยทำให้โลกของเขาหมุนคว้าง เขาไม่ได้มองหาความจริง... เขาแค่รีบตัดสินจากสิ่งที่เห็นด้วยอคติเพราะความหึงหวงโง่ๆ ที่เขามีต่อคิมหันต์ “พิมพ์... ผม... คือผมไม่ได้ตั้งใจ” “ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ” พิมพ์มาดาสะบัดหน้าหนี แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าเดิม “ชัยชนะของคุณในวันนี้มันราคาแพงเกินไป... มันแลกด้วยความเชื่อใจที่พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี” เธอก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ จนเกือบถึงขอบโกดังท่ามกลางความมืดมิดภายนอก กรณ์พุ่งตัวเข้าไปหมายจะรั้งเธอไว้ แต่ทว่าจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าของตำรวจที่เดินเข้ามาคุมตัวผู้ร้ายรายอื่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะ “คุณกรครับ! เจอหลักฐานสำคัญในกระเป๋าของคิมหันต์แล้วครับ เป็นไฟล์เสียงบันทึกการสนทนาที่เขาวางแผนจะโยนความผิดให้คุณพิมพ์ตั้งแต่แรก!” หนึ่งในลูกน้องของกรณ์ตะโกนบอก กรณ์หยุดกึก หัวใจเขากระตุกวูบ เขาหันกลับมาหาพิมพ์มาดาด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น แต่ทว่า... ตรงจุดที่เธอเคยยืนอยู่ กลับเหลือเพียงความว่างเปล่า บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ มีเพียงสร้อยข้อมือที่เขาเคยให้เธอไว้ตกอยู่ พร้อมกับโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือรีบเร่ง *‘ชัยชนะของคุณสมบูรณ์แบบแล้ว... ไม่ต้องตามหาฉันอีกต่อไป เพราะฉันไม่อยากเป็นตัวหมากในเกมของคุณอีกแล้ว’* กรณ์คว้าสร้อยข้อมือขึ้นมากำไว้แน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ‘ชัยชนะ’ ที่เขาทุ่มเทมาตลอดทั้งคดีนี้ มันกลับนำพาความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุดมาสู่ชีวิตเขา ทว่า ในขณะที่เขากำลังยืนอึ้งอยู่นั่นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่เขารู้จักดี... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของพิมพ์มาดา แต่เป็นเสียงของคนที่เขาไม่ควรจะเห็นที่นี่อีกตลอดกาล “ดูเหมือนว่าเกมนี้จะไม่ได้จบแค่คุณกับเธอนะครับ คุณกรณ์...” เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ทำให้ลมหายใจของกรณ์แทบหยุดชะงัก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ประตูมิติที่แปด