เช้าวันใหม่กับความอึดอัด

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำคั่วเข้มผสมผสานกับความเงียบงันในห้องรับแขกแทบจะบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท เสียงแคปซูลกาแฟถูกบดขยี้ผ่านเครื่องอัตโนมัติจบลง พร้อมๆ กับบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์มาดายืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว สายตากวาดมองแผ่นหลังกว้างของกรณ์ที่ยืนหันหลังให้ เธอกำลังใช้ความเงียบเป็นอาวุธในการทวงถามถึงขอบเขตที่เพิ่งพังทลายลงไปเมื่อคืนนี้ ค่ำคืนที่ความใกล้ชิดเลยเถิดจนเกือบก้าวข้ามเส้นกั้นระหว่าง "ผู้จ้างวาน" กับ "ผู้คุ้มกัน" ไปเสียสนิท "ถ้าคุณยังทำตัวเหมือนคนความจำเสื่อม ทำเป็นลืมว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น... ผมแนะนำให้คุณเลิกจ้างผมแล้วไสหัวไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ กรณ์ไม่ได้หันกลับมา เขายังคงจ้องมองแก้วกาแฟในมือราวกับมันเป็นชิ้นส่วนปริศนาในคดีฆาตกรรม ทั้งที่ความจริงแล้วเขากำลังพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองที่มันรั้นจะพุ่งพล่านทุกครั้งนึกถึงสัมผัสเมื่อคืน "ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายควรพูดคำนั้น" พิมพ์มาดาลอยหน้าลอยตาตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเย้าแหย่ "คนที่ผละออกไปก่อนแถมยังทำหน้าเหมือนเจอผี... คือคุณต่างหากนะคะ กรณ์ นักสืบมือหนึ่งผู้เยือกเย็น หรือว่าคุณแค่... ไม่ชินกับการเข้าใกล้ผู้หญิงเกินรัศมีหนึ่งเมตรกันแน่" กรณ์วางแก้วกาแฟกระทบเคาน์เตอร์ดัง "กริ๊ก" เขาหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบดั่งนักล่าจ้องเขม็งมายังร่างบางที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้าม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียวในพริบตาเดียว "อย่ามาท้าทายความอดทนของผม พิมพ์มาดา" กรณ์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มดุดันขึ้นจนน่ากลัว "คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนใจดีพอที่จะเล่นเกมวิ่งไล่จับกับคุณได้ตลอด... โดยเฉพาะเรื่องเมื่อคืน ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่รอดไปไขคดีต่อ ก็ช่วยเก็บอาการแล้วทำตัวให้มันปกติซะ" "ปกติ?" พิมพ์มาดาย้อนถาม ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวจากร่างกายของชายหนุ่ม "จะให้ทำตัวปกติยังไงคะ ในเมื่อคุณเล่นตีตัวออกห่าง ทำตัวเย็นชาใส่ ทั้งที่เมื่อคืน... สายตาของคุณมันไม่ได้บอกแบบนั้นเลยสักนิด" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้กรามคมของกรณ์ขบเข้าหากันแน่น มือหนาเผลอยกขึ้นกำหมัดข้างลำตัวเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนในอก เขาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ และเกลียดที่สุดคือการที่ผู้หญิงตรงหน้าสามารถอ่านทะลุปรุโปรดถึงความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชาได้ตลอดเวลา "คุณมันดื้อด้าน..." กรณ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "และถ้าคุณยังไม่หยุดยั่วโมโหผมตอนนี้... ผมอาจจะลืมสัญญาจ้างแล้วทำเรื่องที่ทำให้คุณไม่ได้นอนทั้งคืนจริงๆ ด้วย" คำขู่ปนคุกคามกลายๆ นั้นไม่ได้ทำให้พิมพ์มาดากลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มร้ายกาจกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอิ่ม เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยประโยคแสบๆ คันๆ ตามนิสัย ทว่าเสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นแทรกกลางจังหวะสนทนาเสียก่อน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่ชะงัก กรณ์ผละถอยหลังออกไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณนักสืบ มือหนาเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกใต้สูทโดยอัตโนมัติ ขณะที่พิมพ์มาดาลืมตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ใครกันที่มาเคาะห้องในเวลาเช้าตรู่แบบนี้? เสียงฝีเท้าหนักแน่นหน้าประตูไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ลูกบิดประตูบิดหมุนอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่บานประตูจะเปิดผางออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน "อรุณสวัสดิ์ครับ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" คิมหันต์กวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษชัดเจน ขณะที่บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความร้อนระอุกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ กรณ์หรี่ตาลงมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างอย่างไม่ปิดบัง และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร คิมหันต์ก็หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนโต๊ะกลางห้องอย่างจงใจ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ส่งตรงมาให้กรณ์โดยเฉพาะ... มันคือชิ้นส่วนของกุญแจโบราณที่หายไปจากตลาดมืดเมื่อคืนวาน! "ผมคิดว่าพวกคุณคงกำลังตามหานี่อยู่สินะครับ... ของเล่นชิ้นนี้ ดูท่าจะพัวพันกับเรื่องยุ่งยากกว่าที่คิดซะแล้วล่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครเสมือนจริงนี้นะครับ