เส้นกั้นที่ถูกทำลาย

"คุณคิดว่าการเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงกับคิมหันต์มันเท่มากนักหรือไง พิมพ์มาดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ทันทีที่ประตูห้องพักนิรภัยถูกปิดล็อกลงด้วยกลไกอิเล็กทรอนิกส์ กรณ์ไม่ได้เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ยับยี้ยู่ยี่จากการต่อสู้เมื่อครู่ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนหญิงสาวต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องเย็นเยียบ พิมพ์มาดาเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้แผ่นหลังจะแนบชิดติดกำแพงจนแทบไม่มีช่องว่าง เธอยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายกลับไปราวกับแมวป่าตัวแสบที่รู้ว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ไม่กล้าทำอะไรรุนแรง "แล้วมันเรื่องอะไรของคุณล่ะคะ... คุณกรณ์ นักสืบผู้แสนจะรักความสงบ แต่ทำไมถึงตามติดชีวิตฉันยิ่งกว่าเงาเสียอีก หรือว่า... ติดใจฝีมือฉันเข้าแล้ว" คำพูดที่เจือความเย้าแหย่หลุดออกจากเรียวปากอิ่มสวย ทว่ามันกลับไปสะกิดต่อมความอดทนของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดارกมืดวับวาวด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าของวิเศษต้องสาปชิ้นไหนๆ ในตลาดมืด "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ" กรณ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อมทำให้บรรยากาศภายในห้องแคบๆ นี้อัดแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด "คุณก็รู้ว่าคิมหันต์มันไม่ได้เล่นขายของ ของวิเศษชิ้นนั้นฆ่าคนมานับไม่ถ้วน และถ้าคุณยังดื้อดึงเอาตัวเองไปเป็นเหยื่อล่ออีก... ผมนี่แหละที่จะจัดการคุณเอง" "จัดการยังไงคะ? จะจับฉันใส่กุญแจมือ หรือว่าจะ..." พิมพ์มาดาชะงักคำพูดเมื่อสายตาของกรณ์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ความดุดันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความลึกซึ้งและร้อนแรงที่แผדซ่านออกมาจนน่ากลัว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองทั่วใบหน้าของเธอ ไล่ตั้งแต่ดวงตากลมโตที่ไหวระริกเล็กน้อย ไปจนถึงริมฝีปากที่ยังคงต่อปากต่อคำเขาไม่หยุด ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางความกดดัน กรณ์ขบกรามแน่น พยายามสะսับความรู้สึกบ้าคลั่งที่กำลังตีรวนอยู่ในอก เขาเกลียดความยุ่งเหยิง เกลียดอันตราย และเกลียดผู้หญิงที่ชอบท้าทายอำนาจมืดอย่างเธอที่สุด... แต่ให้ตายเถอะ เขากลับเกลียดการที่เห็นเธอบาดเจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด "คุณนี่มัน... ดื้อด้านที่สุดเลยนะครับ" กรณ์พึมพำด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ แววตาตัดพ้อเจือความคลั่งรักปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำลายเส้นกั้นบางๆ ที่ขีดคั่นระหว่างความสัมพันธ์ของพวกเขาทิ้งเสีย มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นประคองท้ายทอยของหญิงสาวไว้มั่น นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ขณะที่มืออีกข้างรวบเอวคืบของเธอให้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ "คุณกรณ์... อื้ม..." เสียงทักท้วงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล จูบแรกที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิเป็นความร้อนรุ่มที่ลึกซึ้งและละมุนละไม กรณ์ขบเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเย้ายวน บังคับให้เธอต้องเผยอรับสัมผัสวาบหวามที่เขาเป็นผู้ชี้นำ ความหวั่นไหวที่สะสมมานานนับวันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด พิมพ์มาดาเผลอหลับตาลงปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งไปกับความหอมหวานที่อันตรายนี้ มือเรียวที่เคยดันแผงอกแกร่งไว้ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดและอันตรายรอบตัว ร่างกายและจิตใจของทั้งคู่กลับหลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ จูบที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความโหยหาทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน เหลือเพียงสัมผัสอุ่นร้อนและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน กรณ์ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกยังคงคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มแดงก่ำของหญิงสาว ดวงตาคมกริบมองสำรวจริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่เขาจะซบหน้าลงกับลาดไหล่บางเพื่อซ่อนรอยยิ้มคลั่งรักที่ระบายอยู่บนใบหน้า พิมพ์มาดายังคงหอบหายใจถี่กระชั้น สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกตัวเองแบบนี้ ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นกินเวลาอยู่ได้ไม่นานนัก *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกรหัสประตูด้านนอกดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายอย่างไร้มารยาทโดยไม่คิดจะเคาะ "โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกคุณสินะครับ นักสืบกรณ์..." คิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า ในมือถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาดที่แผ่ไอความมืดมนออกมาอย่างชัดเจน กรณ์ผละออกจากร่างบางทันที แววตาเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งนักล่าในพริบตา เขาก้าวขึ้นมาบังพิมพ์มาดาไว้ด้านหลัง พร้อมกับมือที่เอื้อมไปแตะด้ามปืนพกใต้สูทอย่างเงียบเชียบ ขณะที่พิมพ์มาดาลืมตาขึ้น มองข้ามไหล่กว้างของชายหนุ่มไปสบตากับผู้มาใหม่ด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะครับ