กับดักในคืนเดือนมืด

เสียงกระสุนปืนนัดแรกที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างร้านขายของเก่าโบราณ ไม่ได้ทำให้ผมตกใจเท่ากับกลิ่นอายของ "ผงตะไบกระดูก" ที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ มันคือของวิเศษต้องสาปจากตลาดมืดเกรดต่ำที่นิยมใช้สะกดรอยและสังหารเงียบ "หมอบลง!" ผมตวาดล่วงหน้าไปก่อนที่สมองจะทันประมวลผล มือหนากระชากเอวบางของพิมพ์มาดาให้หลบลงมาอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สักทองหนาเตอะ แรงปะทะทำให้ร่างนุ่มนิ่มกระแทกเข้ากับอกผมอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระล่วมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากความตื่นตระหนกตีเข้าจมูก เปรี้ยง! เปรี้ยง! เสียงกระสุนตามมาอีกสองนัด ฝุ่นผงและเศษไม้กระเด็นว่อน บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ยัยตัวแสบในอ้อมแขนผมกลับไม่มีทีท่าว่าจะร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแต่กัดริมฝีปากล่างแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธมากกว่าความกลัว "คุณกรณ์... ทางหนีไฟหลังร้านถูกล็อก" พิมพ์มาดากระซิบชิดริมหูผม ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอจนผมต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พยายามตีตื้นขึ้นมา "ผมรู้แล้ว อย่าดิ้น" ผมดุเสียงต่ำ พยายามรักษาระยะห่างทางกายภาพทั้งที่พื้นที่ในซอกแคบๆ นี้แทบไม่เหลือให้หายใจ ร่างของเราแนบชิดกันตั้งแต่หัวจรดเท้า มือข้างหนึ่งของผมกุมปืนพกสั้นคู่ใจมั่น ส่วนมืออีกข้างโอบเอวเธอไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ ปกป้องยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของมือปืนอย่างน้อยสองคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนด้านนอกที่กะพริบใกล้ดับ เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แม้ในยามวิกฤต เธอก็ยังไม่วายหาเรื่องกวนประสาทผมได้ "ถ้าเราตายด้วยกันตรงนี้... คุณจะเสียดายไหม ที่ยังไม่ได้บอกรักฉัน" น้ำเสียงเธอกลั้วเสียงหัวเราะแห้งๆ แต่แฝงความจริงจังที่ทำเอาหัวใจผมกระตุกวูบ "ผมคงเสียดายมากกว่า... ที่ต้องมาตายเพราะความรั้นของคุณ" ผมตอบสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบเฉยแต่สายตาที่มองเธอกลับร้อนรุ่มจนแทบจะแผดเผา "เงียบปากแล้วเกาะผมไว้ให้แน่น ถ้าไม่อยากตายก่อนจะได้ใช้หนี้ผม" ผมอาศัยจังหวะที่เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าเคาน์เตอร์ พุ่งตัวออกไปพร้อมกับเหนี่ยวไกใส่เงามืดที่ทาบทับอยู่หลังม่านผ้าไหมทันที เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นตามมาด้วยเสียงวัตถุหนักๆ ล้มกระแทกพื้น "วิ่ง!" ผมคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงลากพิมพ์มาดาลัดเลาะฝ่าความมืดออกทางประตูห้องใต้ดินที่เราเพิ่งสำรวจเจอเมื่อครู่ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นอายความเก่าแก่พุ่งปะทะหน้า ทว่าทันทีที่เราก้าวลงไปด้านล่าง เสียงกลไกโลหะหนักก็ดังขึ้นพร้อมกับประตูเหล็กกล้าด้านบนที่กระแทกปิดลงอย่างแรง ปัง! ความมืดมิดเข้าโอบล้อมเราทันที แสงสว่างเพียงน้อยนิดลอดผ่านช่องระบายอากาศแคبيๆ ด้านบน เผยให้เห็นว่าเราติดอยู่ในห้องเก็บของใต้ดินที่กว้างไม่ถึงสองตารางเมตร อากาศเบาบางลงทุกทีจนต้องหายใจลึกขึ้น พิมพ์มาดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม เธอทรุดตัวลงพิงกำแพงอิฐเย็นเฉียบ ผมทรุดตัวลงตามเพื่อเช็กอาการ แม้ในความมืด ผมก็ยังสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาเล็กๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ "กลัวเป็นเหรอครับ นึกว่าใจกล้าไม่กลัวอะไรเสียอีก" ผมอดไม่ได้ที่จะแซะเบาๆ เพื่อลดความตึงเครียด "ฉันไม่ได้กลัวตาย... แต่ฉันกลัวตายกับปากหมาๆ ของคุณมากกว่า" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเริ่มกลับมามีพลังเหมือนเดิม "แล้วนี่เราจะทำยังไงต่อ ติดแหง็กอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวพวกมันก็หาทางเปิดลงมาได้อยู่ดี" ผมไม่ตอบ แต่ขยับเข้าไปประชิดตัวเธอในความมืด ใช้ร่างของตัวเองบังเธอไว้จนมิด มือใหญ่เอื้อมไปแตะแก้มเนียนนุ่มโดยสัญชาตญาณ นิ้วโป้งเกลี่ยรอยเปื้อนเขม่าควันเบาๆ ความนุ่มนวลที่หลุดออกมาจากความซึนเดะทำให้พิมพ์มาดาชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยในความมืด "คุณกรณ์..." "เงียบก่อนน่า..." ผมกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุด หัวใจผมเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวมือปืนข้างบน แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป กลิ่นกายหอมหวานของเธอกำลังมึนเมาผมยิ่งกว่าแอลกอฮอล์ ผมก้มหน้าลงช้าๆ ตั้งใจจะปิดปากช่างเจรจานั่นด้วยวิธีของผมเอง... แต่ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะสัมผัสกัน เสียงเคาะก๊อกๆ ที่ผนังด้านหลังประตูกลับดังขึ้นสามครั้ง ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนรอต้อนรับเราอยู่อีกด้านหนึ่งของกำแพงลับนั้น ไม่ใช่เสียงของมือปืน... แต่เป็นเสียงกระซิบแหบพร่าที่เอ่ยชื่อของพิมพ์มาดาออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า *“ยินดีต้อนรับสู่ห้องรับ3... พิมพ์มาดา หนูรอนานเหลือเกินนะ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งดุเดือดและคลั่งรักคู่นี้ด้วยกันนะครับ