กลิ่นอายของตลาดมืด

รองเท้าหนังขัดเงาหยุดกะทันหันห่างจากแผ่นไม้ผุพังเพียงคืบเดียว กลิ่นอายความอับชื้นของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาผสมปนเปไปกับกลิ่นฉุนกึกของสนิมและสารเคมีบางอย่างที่คุ้นเคยเกินไป จนทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวทันที "มาเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ... คุณคิมหันต์" กรณ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีความเย็นเยียบไว้ใต้ความนิ่งสนิท นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวของโกดังหรี่แคบลงเมื่อร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวพ้นเงาดำออกมา รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและแววตาท้าทายแบบนั้น... มีเพียงพ่อค้าของวิเศษใต้ดินผู้ฉาวโฉ่คนนี้คนเดียวเท่านั้น พิมพ์มาดาที่ยืนอยู่เคียงข้างกันสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างระแวดระวัง ร่างเพรียวในชุดกระโปรงเข้ารูปขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนไหล่เรียวแนบชิดติดกับแผงอกกว้างของกรณ์โดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเบาบางทำให้กรณ์ชะงักไปชั่วขณะ แต่เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมไว้ได้อย่างแนบเนียน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวของเธอไว้แล้วดึงให้หลบมาอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว "ถอยไป" กรณ์กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ร้อนรนจนคนฟังจับพิรุธได้ "อย่าหาเรื่องใส่ตัวให้มากนักเลยครับ คุณพิมพ์" "ฉันไม่ได้หาเรื่อง เขากต่างหากที่โผล่มาถูกจังหวะเวลานโยบายสืบสวนน่ารำคาญของคุณพอดี" พิมพ์มาดาหันมาเถียงสวนทันควัน ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น ไม่ยอมลดราวาศอกแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางสถานการณ์อันตราย "หึ คู่รักคู่นี้ยังคงซี้ดซาดถึงใจเหมือนเดิมนะครับ..." คิมหันต์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตากรุกริบราวกับกำลังชมละครสัตว์ชั้นดี "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของคุณหรอกนะคุณกรณ์ แต่พอดีว่าของชิ้นนั้น... ที่คุณกำลังตามหาในตลาดมืด มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วล่ะครับ" "หมายความว่ายังไง" กรณ์ก้าวเท้าบังร่างของพิมพ์มาดาให้พ้นจากรัศมีสายตาของอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน ร่างกายสูงใหญ่แผ่ไอความกดดันออกมาคุกคาม "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมตามหาอะไรอยู่" "โลกของของวิเศษต้องสาปมันแคบมากครับคุณนักสืบ... โดยเฉพาะเมื่อสินค้าชิ้นเอก กล่องดนตรีโบราณจากศตวรรษที่สิบเก้า ดันมีกลิ่นอายเลือดที่หอมหวานซะจนพวกสุนัขล่าเนื้ออย่างคุณปฏิเสธไม่ลง" คิมหันต์ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ฝีเท้ากระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้อง "และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังนับถอยหลังเวลาชีวิตของคนที่คุณกำลังปกป้องอยู่ด้วยสิครับ" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศภายในโกดังรกร้างดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งทันที พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวที่กำชายเสื้อแจ็คเก็ตของกรณ์ไว้แน่นสั่นระริกโดยไม่ตั้งใจ ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมากลางแสงสว่างแล้วหรือ "หุบปากซะ" กรณ์คำรามในคอ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ "ถ้าไม่อยากให้สูทราคาแพงของคุณเปื้อนเลือด" "ใจเย็นก่อนสิครับคุณกรณ์ ผมไม่ได้มาเพื่อเปิดศึก" คิมหันต์ยกมือขึ้นทั้งสองข้างเชิงยอมจำนน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ผมแค่จะมาเตือนด้วยความหวังดี... ว่าคืนนี้ ทางตลาดมืดไม่ได้มีแค่เราสามคนหรอกนะที่สนใจกล่องดนตรีนั้น" สิ้นเสียงของคิมหันต์ ลมกระโชกแรงก็พัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียดเข้ามา กลิ่นอายประหลาดบางอย่าง—กลิ่นหอมหวานเย้ายวนผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ—ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กรณ์ไม่รอช้าที่จะตัดสินใจ มือหนาคว้าเอวบางของพิมพ์มาดากระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง แรงปะทะกะทันหันทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ใบหน้าของพิมพ์มาดาแหงนเงยขึ้นสบกับดวงตาคมที่ฉายแววดุดันและห่วงใยระคนกันอย่างชัดเจนในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน "อย่านิ่งนอนใจ" เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังอยู่ข้างใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดต้นคอทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก "เกาะผมไว้ให้แน่น... เพราะต่อจากนี้ เกมของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นครับ" ก่อนที่พิมพ์มาดาจะได้ทันเอ่ยปากเถียงหรือต่อว่าอะไร เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง พร้อมกับแสงไฟฉายสเก็ตช์กวาดผ่านรอยแตกของผนังโกดังเข้ามาอย่างรวดเร็ว—และที่น่ากลัวที่สุดคือ เงาร่างนับไม่ถ้วนที่กำลังเคลื่อนตัวปิดตายทุกเส้นทางเข้าออกของโกดังแห่งนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว! ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ