ตามตื๊อทุกวิถีทาง

“ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเป็นยักษ์เฝ้าประตู ผมจะเรียก รปภ. ให้มาลากคุณออกไปจากคอนโดผมเดี๋ยวนี้ พิมพ์มาดา” กรณ์พิงหลังกับบานประตูห้องชุดสุดหรูของหญิงสาว แขนแกร่งกอดอกแน่น สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน ผมที่ยังเปียกชื้นของเธอส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พิมพ์มาดาชะงักฝีเท้า เธอตวัดสายตามองนักสืบหนุ่มด้วยความหงุดหงิดที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวย “เรียกสิคะ ถ้าคุณกล้าพอ” พิมพ์มาดาแค่นยิ้มมุมปาก เดินตรงมาหาเขาโดยไม่เกรงกลัว “แต่ต้องเตือนไว้ก่อนนะว่าคอนโดนี้ชื่อฉัน และไอ้ระบบรักษาความปลอดภัยที่สั่งงานด้วยเสียงนั่นน่ะ มันก็จำแค่เสียงฉันคนเดียว... คุณนั่นแหละที่จะถูกหุ่นยนต์ดูดฝุ่นไล่ชนจนขาหัก” กรณ์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาว ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นมาเกราะป้องกันตัวเองนับตั้งแต่วันที่ทะเลาะกันรุนแรงเริ่มปริแตก เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชนะ แต่เขามาเพื่อ ‘ยอมจำนน’ “ผมหิว” คำพูดเรียบง่ายหลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าปากแข็งที่สุดในวงการนักสืบ พิมพ์มาดาเลิกคิ้ว “ไปร้านสะดวกซื้อสิคะ ตรงหัวมุมมีของขายเยอะแยะ ทำไมต้องมาหิวที่นี่?” “คุณก็รู้ว่าที่ร้านนั้นไม่มีสิ่งที่ผมอยากกิน” กรณ์ก้าวสั้นๆ เข้าไปประชิดตัวเธอ กลิ่นอายความดาร์กจากตลาดมืดที่เขามักจะพกติดตัวเจือจางลง เหลือเพียงกลิ่นสะอาดของสบู่ที่ดูผิดวิสัยจากปกติ เขาโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจ “คิมหันต์เพิ่งโทรหาคุณเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ผมรู้... ผมดักสัญญาณได้” พิมพ์มาดาชะงักไปจริงๆ เธอไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ความเย็นชาในแววตาเปลี่ยนเป็นความระแวดระวัง “คุณยังตามสโตกเกอร์ฉันไม่เลิกสินะ กรณ์” “ผมไม่ได้ตามสโตกเกอร์ ผมแค่หวง” เขาตอบเสียงแหบพร่า “หวงจนไม่สนแล้วว่าศักดิ์ศรีที่สั่งสมมามันจะพังไม่เป็นท่าแค่ไหน ผมยอมเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ตามตื๊อคุณทุกวิถีทาง ดีกว่าต้องยอมรับว่าชีวิตนี้ต้องขาดคุณไป” เขาเลื่อนมือที่สั่นน้อยๆ ขึ้นไปสัมผัสปอยผมที่เปียกชื้นของเธอ พิมพ์มาดาตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเปราะบางที่เธอไม่เคยได้ยินจากผู้ชายคนนี้ กรณ์คนเดิมที่เย่อหยิ่งและเย็นชาหายไปไหน? คนที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือชายหนุ่มที่ยอมถอดหัวโขนนักสืบเลือดเย็นออกเหลือเพียงผู้ชายที่กำลังหิวโหยความรัก “คุณบ้าไปแล้ว...” เธอพึมพำ แต่ทว่ามือกลับเผลอวางทาบบนแผงอกแกร่งใต้เสื้อเชิ้ตที่ยับย่นของเขา “คิมหันต์เขาสัญญาว่าจะหา ‘กุญแจมิติที่แปด’ ให้ฉัน... สิ่งที่คุณไม่เคยคิดจะเข้าใจและเอาแต่ขวางทางฉันมาตลอด” “ถ้าผมหามาให้ได้ล่ะ?” กรณ์เอ่ยสวนทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย “ถ้าผมยอมทำลายหลักการ ยอมเอาชีวิตไปเสี่ยงในตลาดมืดนั่นเพื่อหาของวิเศษที่คุณต้องการ โดยไม่ต้องพึ่งไอ้หมอนั่น... คุณจะให้โอกาสผมไหม?” พิมพ์มาดานิ่งเงียบ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าการที่กรณ์พูดแบบนี้หมายถึงอะไร เขาหมายถึงการหันหลังให้กฎหมาย หันหลังให้โลกที่เขาเชิดชูมาทั้งชีวิตเพื่อเธอคนเดียว “คุณพูดจริงเหรอ?” “ผมไม่เคยพูดเล่นเรื่องความตาย... และไม่เคยพูดเล่นเรื่องคุณ” บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน พิมพ์มาดาโน้มตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น กลิ่นอายอันตรายจากภายนอกดูเหมือนจะถูกปิดตายไว้หลังบานประตูห้องชุด เหลือเพียงเคมีที่ร้อนแรงและอันตรายไม่แพ้กันระหว่างคนสองคน มือของเธอเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่งของเขาอย่างลืมตัว “ถ้าคุณทำได้... ฉันอาจจะพิจารณาให้คุณเข้ามาในชีวิตฉันอีกครั้ง” เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา “แต่ถ้าคุณโกหก... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่ากับดักรักที่ฉันวางไว้น่ะ มันร้ายกาจกว่าของวิเศษชิ้นไหนที่คุณเคยเจอ” กรณ์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของพิมพ์มาดากระตุกวูบ เขาเตรียมจะก้มลงจูบเธอเพื่อปิดจ็อบข้อตกลงที่แสนอันตรายนี้ แต่แล้ว... กริ๊ง! เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับการแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฮมที่ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบของ AI ‘ตรวจพบผู้มาเยือน: คุณคิมหันต์’ กรณ์ชะงัก กรามขบแน่นด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นมาทันที พิมพ์มาดาผละออกจากเขาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด แต่ทว่าในดวงตาของเธอกลับฉายแวววูบไหวเมื่อได้ยินชื่อนั้น “มันมาทำอะไรที่นี่เวลานี้...” พิมพ์มาดาพึมพำ ก่อนที่เสียงระบบจะแจ้งเตือนต่อว่า ‘ระบบประตูกำลังถูกแฮ็ก... รหัสผ่านถูกปลดล็อกโดยบุคคลภายนอก’ กรณ์กระชากแขนหญิงสาวให้มาหลบหลังตัวเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นนักล่าที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้า ประตูหน้าห้องค่อยๆ เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับวัตถุเรืองแสงสีม่วงในมือที่ส่งพลังงานประหลาดออกมาจนอากาศรอบข้างสั่นไหว “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะครับ... คุณนักสืบ” คิมหันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปที่มือของกรณ์ที่ยังคงกุมมือของพิมพ์มาดาไว้อย่างแน่นหนา “แต่ดูเหมือนของที่เธอต้องการ... จะอยู่ในมือผมตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ประตูมิติที่แปด