ข้อเสนอใหม่ที่ดีกว่าเดิม

“ถ้าคุณยังก้าวออกมาจากหลังประตูบานนั้นอีกก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของคุณนะ พิมพ์มาดา” เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและของวิเศษต้องสาปที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างดี พิมพ์มาดาชะงักฝีเท้า มือเรียวบางที่กำลังจะจับลูกบิดประตูสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แต่แผ่นหลังบางนั้นกำลังสั่นไหวด้วยอารมณ์ที่เธอก็ไม่อาจนิยามได้ “คำขู่ของคุณมันใช้ไม่ได้ผลกับฉันแล้วล่ะ กรณ์” พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูแข็งกร้าว แต่ความสั่นเครือในลำคอกลับทรยศเธอ “เราจบกันตรงนี้ดีกว่า คุณมีชีวิตของคุณ ฉันมีเรื่องที่ต้องสะสาง... สิ่งที่คุณทำ สิ่งที่คิมหันต์พยายามยัดเยียดให้ฉัน มันเกินกว่าที่คนธรรมดาจะรับไหว” กรณ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาขยับตัวออกจากเงามืดของมุมห้อง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่นที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ เขาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะโน้มตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นไม้เย็นเฉียบ เขากระชากแขนของเธอเบาๆ ให้หันกลับมา พิมพ์มาดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปจากชายหนุ่มผู้หยิ่งทะนงและปากร้ายที่เธอเคยรู้จัก บัดนี้ ในดวงตาคมกริบคู่นั้นมีเพียงความโหยหาและความเด็ดเดี่ยวที่มากกว่าครั้งไหนๆ “ผมไม่ใช่คนดี และผมก็ไม่เคยบอกว่าสิ่งที่ผมทำมันคือความถูกต้อง” กรณ์เอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปกุมมือของเธอไว้แน่น “แต่สิ่งที่ผมแน่ใจที่สุดในชีวิตที่ผ่านมาของผม คือการที่ผมไม่อาจปล่อยให้คุณเดินเข้าไปในกรงขังของคิมหันต์เพียงลำพังอีกต่อไป” “คุณจะทำอะไร...” “ข้อเสนอใหม่... ที่ดีกว่าเดิม” เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบสร้อยคอเงินที่มีจี้เป็นสัญลักษณ์ของพันธสัญญาโบราณออกมา ของชิ้นนี้ไม่ใช่เครื่องประดับ แต่มันคือของวิเศษที่ผูกมัดวิญญาณของผู้ถือครองเข้าด้วยกัน “ผมจะไม่บังคับให้คุณอยู่เพราะความจำเป็น แต่ผมขอเสนอ ‘สัญญาหัวใจ’... สัญญาที่จะผูกมัดทั้งชีวิตและวิญญาณของเราไว้ด้วยกัน ตราบใดที่ยังไม่มีใครคนใดคนหนึ่งดับสูญ คุณจะไม่มีวันต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวหรืออันตรายเพียงลำพังอีก” พิมพ์มาดามองสร้อยในมือเขาด้วยสายตาพร่าเลือน หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่แค่การขอแต่งงาน หรือคำสารภาพรักทั่วไป แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วย ‘ราคา’ ที่มหาศาลที่สุดในโลกของตลาดมืด “คุณบ้าไปแล้ว กรณ์... คุณรู้ไหมว่าการทำพันธสัญญาเลือดแบบนี้มันหมายถึงอะไร?” “ผมรู้ดีที่สุด” เขาขยับตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ถ้าคุณเจ็บ ผมจะรู้สึกถึงมัน ถ้าคุณตกอยู่ในอันตราย ผมจะรู้ทันที และถ้าคุณคิดจะหนีไปจากผม... ผมก็จะตามคุณไปจนสุดขอบจักรวาล นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือความจำนนที่ผมมอบให้คุณคนเดียว พิมพ์มาดา” ริมฝีปากของชายหนุ่มแนบลงบนหลังมือของเธออย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่แผดเผา พิมพ์มาดาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่ไหลผ่านเข้ามาในกาย สิ่งนี้เหนือกว่าคำสาป เหนือกว่ากลลวงใดๆ ที่คิมหันต์เคยพยายามใช้ล่อลวงเธอ เธอควรจะปฏิเสธ เธอควรจะผลักเขาออกไปแล้วหนีไปให้ไกลที่สุดตามแผนการเดิม แต่เมื่อเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น เธอกลับเห็นเพียง ‘บ้าน’ ที่เธอตามหามาตลอด “คุณมันคนเผด็จการ...” พิมพ์มาดากล่าวเสียงสั่น มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นไปสัมผัสใบหน้าคมสันของคนตรงหน้า “แต่ในเมื่อคุณเลือกที่จะผูกมัดตัวเองกับปีศาจอย่างฉันแล้ว... ก็อย่าหวังว่าจะได้สลัดมันทิ้งง่ายๆ” กรณ์ยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น เขาโน้มตัวเข้าหาจนหน้าผากแนบชิดกัน “ผมไม่เคยคิดจะทิ้ง... ผมแค่คิดว่าจะกักขังคุณไว้ข้างกายตลอดกาล” ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ไม่มีวันสิ้นสุด เสียงประตูกระจกของห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น กรณ์และพิมพ์มาดาผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว สายตาของกรณ์เปลี่ยนกลับมาเป็นนักสืบผู้เยือกเย็นทันควัน ร่างสูงโปร่งของคิมหันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าที่ฉาบด้วยรอยยิ้มยียวน เขากวาดสายตามองทั้งสองคนที่ยังอยู่ในท่าทีไม่ปกตินัก ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดไปสินะครับ... แหม แต่น่าเสียดายจริงๆ ที่ของวิเศษที่คุณกำลังจะใช้เชื่อมสัมพันธ์กันน่ะ มันเพิ่งถูกเปลี่ยนเจ้าของไปเมื่อห้านาทีก่อน” คิมหันต์ชูสร้อยคอเส้นหนึ่งในมือขึ้นมา มันดูเหมือนกับเส้นที่กรณ์ถืออยู่ไม่มีผิดเพี้ยน ทว่าอัญมณีตรงกลางกลับมีรอยร้าวที่แผ่รังสีสีดำมืดออกมา “เพราะถ้าคุณทำพันธสัญญาด้วยของปลอม... ผลลัพธ์ที่ตามมา มันอาจจะไม่ใช่ชีวิตคู่ที่ยืนยาว แต่มันคือคำสาปที่จะกัดกินคุณสองคนให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ประตูมิติที่แปด