คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะจากกริชโบราณบนโต๊ะทำงาน ลอยอบอวลอยู่ในห้องสืบสวนที่ปิดทึบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบกรอบหน้าคมคายของกรณ์ เขากำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงราวกับกำลังนับถอยหลังระเบิดเวลา สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางของพิมพ์มาดาที่ยืนกอดอกพิงบานหน้าต่างกระจกอย่างไม่ยอมลดละ "คุณควรเลิกเล่นเกมซ่อนหาได้แล้ว พิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ตลาดมืดไม่ได้ใจดีกับคนที่กุมความลับครึ่งๆ กลางๆ หรอกนะ โดยเฉพาะความลับที่เกี่ยวกับ 'นาฬิกาหยุดเวลา' เรือนนั้น... คิมหันต์มันไม่ได้แค่ต้องการของ แต่มันต้องการตัวคุณด้วย" พิมพ์มาดาแค่นหัวเราะเบาๆ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายท้าทาย เธอขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น "เป็นห่วงฉันเหรอคะ... เอ้ย, เป็นห่วงฉันหรือไงคุณนักสืบ" เธอเปลี่ยนคำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของกรณ์กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "อย่าสำคัญตัวเองผิดไป" กรณ์แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันตาเห็น "ผมแค่อยไม่อยากให้ลูกความตายคามือ หรือต้องมานั่งเก็บกวาดศพคนที่ชอบทำตัวอวดเก่งแถวนี้ แค่นั้นแหละ" "ปากแข็ง..." พิมพ์มาดากระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มเย้ายวนบนเรียวปากอิ่มระเรื่อเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาไหววับที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ลึกซึ้ง เธอขยับเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นกายหอมกรุ่นลอยแตะจมูกจนกรณ์ต้องผะเนิดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปแตะบนปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาเบาๆ ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านกระดุมเม็ดบนอย่างจงใจยั่วเย้า กรณ์นิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพุ่งทะยานอย่างไร้ทิศทาง เขาทำได้เพียงจ้องมองดวงตากลมโตที่สะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน ความโกรธ ความดื้อรั้น และความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอกจนเขาแทบควบคุมสีหน้าขรึมๆ ของตัวเองไม่อยู่ "ถ้าฉันบอกว่า..." พิมพ์มาดาเว้นจังหวะ เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบจากสายลม แต่กลับชัดเจนก้องกังวานในความเงียบ "สิ่งที่ฉันซ่อนไว้ไม่ใช่แค่นาฬิกาเรือนนั้น... แต่เป็น..." ดวงตาของเธอสั่นระริก แพขนตายาวกะพริบถี่เพื่อซ่อนหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอขึ้นมาวับวาม ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมานานนับแรมเดือนกำลังจะหลุดลอดจากริมฝีปาก กรณ์กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือหนาที่วางอยู่บนตักกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึก เขารู้ดีว่ากำลังรอคอยคำตอบนี้ แต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวความจริงที่จะตามมา "ฉัน... รู้สึก..." พิมพ์มาดาเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต "ฉันรู้สึกว่า..." *แอ๊ด...* เสียงบานประตูไม้เนื้อหนาถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า ทำลายบรรยากาศเปราะบางและร้อนระอุในห้องสืบสวนให้พังทลายลงในพริบตา! พิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัวผละถอยหลังออกห่างจากกรณ์ราวกับโดนไฟลวก ขณะที่กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที ดวงตากวาดมองไปยังร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตแผ่ซ่าน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกคุณสินะครับ" น้ำเสียงกวนประสาทและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าของ 'คิมหันต์' ที่ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับช่อดอกไม้สีดำสนิทในมือ สายตาคมกริบของพ่อค้าของวิเศษใต้ดินกวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความสนุกสนาน "แต่ช่วยไม่ได้... พอดีผมมีเรื่อง 'ด่วน' กว่า ที่ต้องคุยกับคุณพิมพ์มาดาซะด้วยสิครับ" พายุอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ก่อนหน้าปะทุขึ้นทันที กรณ์ก้าวเข้ามาขวางหน้าพิมพ์มาดาไว้ครึ่งตัว สายตาจ้องเขม็งไปยังผู้มาเยือนอย่างไม่ปิดบังความรังเกียจ ขณะที่พิมพ์มาดากำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจ โอกาสที่จะได้พูดความจริงหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงเกมเชือดเฉือนบทใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครทุกตัวเสมอนะครับ