รอยร้าวในสำนักงาน

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของสำนักข่าวเดลี่อินไซด์ไม่ได้มีความลับอะไรซับซ้อนในสายตาคนนอก แต่มันกลับซ่อนร่องรอยของ "หนอน" ที่กัดกินความน่าเชื่อถือทีละน้อย "คุณรินทร์ครับ กาแฟแก้วนี้ผมชงแบบที่คุณชอบ... ลดหวาน สัมผัสละมุนเหมือนเดิมครับ" เสียงทุ้มของ 'ธนากร' กองบรรณาธิการหนุ่มผู้ร่วมงานกันมานานนับปีดังขึ้น พร้อมกับแก้วกระดาษสีน้ำตาลที่วางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา รินทร์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังเปิดไฟล์วิเคราะห์คดีฆาตกรรมชุดล่าสุด ดวงตาคมกริบของนักข่าวสาวกวาดมองใบหน้ายิ้มแย้มที่เป็นมิตรนั้นอย่างพิจารณา ไม่มีร่องรอยพิรุธ... ธนากรยังคงเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักและคอยสนับสนุนเธอเสมอมาตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเข้ามาเหยียบกองบรรณาธิการแห่งนี้ แต่ทว่า ในโลกของการสืบสวนที่ ดร.อคิน เคยพร่ำสอนไว้ รอยยิ้มที่กว้างที่สุดมักซ่อนมุมที่คมที่สุดเอาไว้เสมอ "ขอบคุณมากครับพี่กร ช่วงนี้งานยุ่งจนผมแทบไม่มีเวลาหายใจเลย" รินทร์รับแก้วมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นที่แผ่ซ่าน แต่ในใจกลับหน็บหนาวด้วยข้อสงสัยที่เริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันก่อน เมื่อวานนี้ ดร.อคิน โทรศัพท์มารายงานข้อมูลลับสุดยอดเกี่ยวกับการรั่วไหลของสำนวนคดีชันสูตรศพ ข้อมูลชุดนั้นมีเพียงสามคนเท่านั้นที่เข้าถึงได้ หนึ่งคือตัวรินทร์เอง สองคือ ดร.อคิน... และสามคือคนในกองบรรณาธิการที่ทำหน้าที่ประสานงานเอกสาร ซึ่งไม่มีทางเป็นใครอื่นนอกจากคนที่ยืนยันรอยยิ้มอยู่ตรงหน้านี้ รินทร์ไม่ได้ดื่มกาแฟแก้วนั้นทันที เธอแสร้งยกขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยก่อนจะวางลง แล้วหันกลับไปสนใจหน้าจอต่อ "จริงสิพี่กร... เรื่องเอกสารลับของคดีโรงงานร้างที่ผมฝากไว้เมื่อสามวันก่อน ใครเป็นคนเอาไปเข้าแฟ้มเก็บรักษานะครับ?" รินทร์เอ่ยถามลอยๆ โดยไม่หันกลับไปมอง ปลายนิ้วยังคงเคาะแป้นพิมพ์เบาๆ เพื่อวัดจังหวะการหายใจของคนด้านหลัง เงียบไปชั่วขณะ... เป็นความเงียบที่ยาวนานผิดปกติในห้องข่าวที่ควรจะอึกทึกครึกโครม "อ๋อ... เรื่องนั้นเหรอครับ ถ้าผมจำไม่ผิด ก็น่าจะเป็นน้องฝึกงานคนใหม่นะ หรือไม่ก็... เอ่อ ผมเป็นคนจัดการเก็บเองแหละครับ พอดีช่วงนั้นผมรีบเคลียร์งานน่ะครับ เลยอาจจะจำสลับกัน" เสียงของธนากรตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไป รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบตรรกะที่ ดร.อคิน เคี่ยวเข็ญมาตลอดทำงานทันที *ความลังเลในน้ำเสียง ความถี่ของการกะพริบตาเมื่อครู่ และการรีบปัดความรับผิดชอบ* ทั้งหมดนี้ไม่ใช่พฤติกรรมของคนที่บริสุทธิ์ใจ "ครับ... คงจะอย่างนั้นมั้งครับ" รินทร์ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะแสร้งทำเป็นลุกขึ้นเพื่อหยิบเอกสารอีกกองหนึ่ง แต่จังหวะนั้นเอง สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของธนากรที่คว่ำอยู่บนโต๊ะทำงานของเขา ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงสองโต๊ะ มีแสงไฟกะพริบเตือนข้อความเข้าอย่างเร่งรีบ หน้าจอที่ถูกตั้งค่าให้สว่างขึ้นชั่วขณะเผยให้เห็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสามตัวที่สลักหราอยู่บนข้อความล่าสุด—*‘A.K.’* หัวใจของรินทร์เต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นตัว อคิน... หรือใครอื่น? หรือว่าตัวย่อนี้หมายถึงอะไรที่อันตรายกว่านั้น? ก่อนที่รินทร์จะทันได้คิดวิเคราะห์ต่อ เสียงกริ่งโทรศัพท์ภายในสำนักงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นเสียงจากแผนกต้อนรับแจ้งว่ามีพัสดุด่วนส่งตรงถึงโต๊ะของเธอโดยเฉพาะ และผู้ส่งระบุชื่อไว้อย่างชัดเจนว่าเป็น "สถาบันนิติเวชวิทยา" รินทร์เดินไปรับพัสดุกรรมสิทธิ์นั้นด้วยความรู้สึกประหลาด กล่องกระดาษสีน้ำตาลขนาดเล็กถูกแกะออกอย่างระมัดระวังท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมงานหลายคนที่มองมา ภายในกล่องไม่มีเอกสารคดีอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทตัวหนึ่ง และกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของ ดร.อคิน *‘อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่ตาเห็น ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์นี้จะบอกว่าใครคือคนที่ขายคุณให้ศัตรู และตอนนี้... มันกำลังนับถอยหลัง’* รินทร์ชะงักงัน เธอรีบหันขวับกลับไปมองที่โต๊ะทำงานของธนากรทันที ทว่า... เก้าอี้ตัวนั้นว่างเปล่า รอยยิ้มอันแสนอบอุ่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและถ้วยกาแฟที่ยังอุ่นอยู่บนโต๊ะของเธอเอง และก่อนที่สติของเธอจะทันได้ประมวลผลครบทุกวงจร เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นพร้อมกันจากโทรศัพท์มือถือทุกเครื่องในสำนักงานเดลี่อินไซด์ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินที่ถูกควบคุมจากภายนอกดังสนั่นหวั่นไหว หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องทั่วทั้งตึกดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพวิดีโอวงจรปิดแบบเรียลไทม์... ภาพของ ดร.อคิน ที่กำลังถูกควบคุมตัวโดยชายชุดดำปริศนาภายในห้องทดลองนิติเวช! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007