การเจรจาต่อรอง

"กลิ่นกาแฟดริปคั่วกลาง... เสียดายที่มันเย็นชืดไปเสียแล้วครับคุณรินทร์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสิบห้าของตึกบัญชาการใหญ่ ไม่ได้ทำให้รินทร์สะดุ้งตกใจอย่างที่เจ้าของเสียงคงคาดหวังไว้ นักข่าวหนุ่มเพียงแต่ปรายตามองไปยังเงาร่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับ แสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากป้ายโฆษณาด้านนอกตึกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกกันกระสุน เผยให้เห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของ 'พงศธร' รองประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยเอกชนผู้ทรงอิทธิพล และเป็นเป้าหมายหลักในแฟ้มคดีฆาตกรรมอำพรางที่เขากำลังไล่ล่าอยู่ รินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากวาดสายตามองสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดด้วยสัญชาตญาณของนักสืบ กล้องวงจรปิดมุมห้องถูกปิดใช้งาน ไฟสถานะสีแดงดับสนิท หน้าต่างทุกบานถูกล็อกแน่นหนาด้วยระบบดิจิทัล ประตูทางเข้าถูกปิดตายด้วยคำสั่งบล็อกสัญญาณจากภายนอก... นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของศัตรู พื้นที่ที่ไม่มีใครได้ยินเสียงกรีดร้อง และไม่มีหลักฐานใดเล็ดลอดออกไปได้ง่ายๆ แต่รินทร์ไม่ได้มาที่นี่คนเดียว... ถึงแม้ว่าในเชิงกายภาพจะมีเพียงเขากับพงศธรในห้องนี้ก็ตาม "คุณไม่ต้องมองหาหมออคินหรอกครับ เขาคงกำลังหัวหมุนอยู่กับรายงานชันสูตรปลอมๆ ที่ผมส่งคนไปต้อนรับเขาที่ห้องแล็บใต้ดินอยู่ล่ะมั้ง" พงศธรหัวנסในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู "น่าเสียดายจริงๆ คู่หูผู้ปราดเปรื่องของคุณ ดร.อคิน ผู้ชายที่เชื่อมั่นแต่ตัวเลขและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ คงไม่คิดสินะครับว่า... บางครั้งหลักฐานก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ได้ตามต้องการ" รินทร์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ซ่อนแววตาระอาใจไว้ภายใต้กรอบเลนส์ พงศธรประเมินคู่สนทนาต่ำเกินไป การที่ดร.อคินยอมปล่อยให้เขาเข้ามาในรังของเสือตัวนี้ด้วยตัวคนเดียว ย่อมไม่ใช่ความประมาทเลินเล่อ แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่คำนวณความน่าจะเป็นไว้หมดแล้วต่างหาก "คุณคิดว่าหลักฐานในแฟ้มคดีของผมมีไว้แค่ขู่เล่นหรือครับคุณพงศธร" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่หนักแน่น ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับเชิญ ราวกับเป็นเจ้าของห้องเสียเอง "ไฟล์เสียงสนทนามื้อค่ำระหว่างคุณกับผู้บัญชาการตำรวจภูธรภาค 3 เมื่อสามคืนก่อน ถูกอัปโหลดไปยังคลาวด์สำรองแบบเรียลไทม์เรียบร้อยแล้ว ทุกๆ สิบนาที ถ้าระบบของผมไม่กดปุ่มยืนยันรหัสความปลอดภัย ข้อมูลชุดนั้นจะถูกส่งต่อไปยังสำนักข่าวทุกสำนักพร้อมกัน... รวมถึงโต๊ะทำงานของอัยการสูงสุดด้วยครับ" รอยยิ้มบนใบหน้าของพงศธรชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความตึงเครียดที่เฉียบคมจนสัมผัสได้ "คุณกำลังบล็อกผมด้วยวิธีสกปรกแบบนี้สินะครับ นักข่าวหนุ่มผู้ผดุงความยุติธรรม" พงศธรวางแก้วกาแฟลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น "ผมเรียกว่า 'การเจรจาต่อรองบนพื้นฐานของความเท่าเทียม' ต่างหากครับ" รินทร์ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น แววตาคมปลาบจ้องมองตรงไปยังคู่สนทนา "คุณต้องการซื้อความเงียบเพื่อรักษาอาณาจักรธุรกิจสีเทาของคุณ ส่วนผมต้องการความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนที่พรากครอบครัวผมไป... เรามาตกลงกันให้แฟร์ๆ ดีกว่าครับว่า ระหว่างความลับที่คุณพยายามปกปิด กับอนาคตของคุณในเรือนจำความมั่นคงสูง อย่างไหนมีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่ากัน" พงศธรนิ่งเงดไปนาน สายตาสะท้อนความลังเลและคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว สมองของนักธุรกิจเขี้ยวลากดินกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างการกำจัดหนูนอกคอกคนนี้ทิ้งเสีย กับการยอมคายข้อมูลบางส่วนเพื่อความอยู่รอด แต่ก่อนที่พงศธรจะทันได้อ้าปากเอ่ยคำตอบใดออกมา เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่ต่ำก็ดังขึ้นกังวานไปทั่วทั้งตึก ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืด ระบบระบายอากาศในห้องทำงานหยุดทำงานกะทันหัน แรงดันอากาศที่เปลี่ยนแปลงทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นสะเทือน *ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนระดับ SSS จากระบบเครือข่ายส่วนตัวดังขึ้นในหูฟังไร้สายขนาดเล็กที่รินทร์ซ่อนไว้ใต้ปกเสื้อ* รินทร์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ไม่ใช่เพราะสัญญาณเตือนภัยของตึก แต่เป็นเพราะข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอโฮโลแกรมจำลองขนาดจิ๋วที่ดร.อคินส่งตรงเข้ามาในระบบเข้ารหัสลับเฉพาะกิจ **[ระบบแจ้งเตือนภารกิจ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายแม่ข่ายจากบุคคลที่สาม / สถานะ: รหัสความปลอดภัยถูกแฮกจากภายนอก / คำเตือนด่วน: สิ่งที่คุณกำลังคุยด้วยในห้องนั้น... ไม่ใช่พงศธรตัวจริง]** หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ เขารีบเงยหน้าขึ้นมองชายที่นั่งอยู่ตรงข้าม พงศธรคนนั้นกำลังฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและแปลกประหลาดจนน่ากลัว รอยยิ้มที่ไม่หลงเหลือมาดของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป "ฉลาดมากครับคุณรินทร์... น่าเสียดายจริงๆ ที่เกมนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน" ร่างของพงศธรค่อยๆ เอนพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรง เลิอดสีดำสนิทไหลรินออกจากมุมปากของเขาช้าๆ ดวงเบิกกว้างไร้ซึ่งประกายชีวิต รินทร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยขั้นสูงสุด เมื่อเขาสังเกตเห็นว่า... เงาร่างของพงศธรถูกควบคุมด้วยลวดสลิงเส้นเล็กๆ ที่โยงขึ้นไปบนเพดานห้อง! ร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้... เป็นเพียงศพที่ถูกจัดฉากขึ้นมาเพื่อถ่วงเวลาเท่านั้น! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกใสจากระเบียงด้านนอก ซึ่งตั้งอยู่สูงจากพื้นดินถึงสิบห้าชั้นดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ รินทร์หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่ฝนเริ่มโปรยปราย มีเงาร่างของใครบางคนกำลังยืนอยู่บนขอบระเบียงแคบๆ สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทและหน้ากากโลหะครึ่งหน้าที่สะท้อนแสงไฟนีออน ดวงตาคู่คมกริบคู่นั้นจ้องมองทะลุกระจกเข้ามาด้วยความรู้สึกขบขัน ราวกับกำลังมองดูหนูติดจั่นในกรงเล็บ หน้าต่างกระจกกันกระสุนหนาเตอะค่อยๆ เกิดรอยร้าวเป็นทางยาวจากมุมบนซ้าย ลามลงมาอย่างรวดเร็วด้วยแรงดันมหาศาลจากภายนอก... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007