หมากเกมใหม่

กลิ่นฉุนกึกของน้ำยาฟอกขาวราคาถูกผสมกับความอับชื้นของห้องใต้ดินอพาร์ตเมนต์เก่าริมคลองลาดพร้าว คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเราไม่ได้กำลังฝันไป แสงไฟจากหลอดฟلูออเรสเซนต์กะพริบติดๆ ดับๆ ทุกสามวินาที ราวกับมันกำลังนับถอยหลังอายุไขของพวกเราทั้งคู่ รินทร์นั่งยองๆ อยู่หน้ากองแฟ้มเอกสารเก่าที่เปียกชื้นจนขึ้นรา ขณะที่ดร.อคินยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่ตรงกรอบประตู มือเรียวยาวสวมถุงมือยางกำลังหมุนปรับความถี่ของเครื่องสแกนสัญญาณคลื่นวิทยุขนาดพกพา "สัญญาณจากรถตู้สีดำคันนั้นเมื่อสิบนาที, ก่อนเข้ามาในรัศมีห้าร้อยเมตร, มันไม่ใช่บังเอิญแล้วล่ะครับคุณรินทร์" เสียงทุ้มต่ำของนิติเวชหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นิ้วเรียวเคาะเบาๆ บนหน้าจอเครื่องมือที่แสดงกราฟคลื่นความถี่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่ากลัว "ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้แค่แกะรอยเรา... พวกเขากำลังใช้เครื่องดักจับสัญญาณบลูทูธจากโทรศัพท์มือถือที่เราพกติดตัว" รินทร์กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความโกรธผสมความคับแค้นใจแล่นพล่านขึ้นมาที่ขมับ ข้อมูลเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อสัปดาห์ก่อนที่พวกเขาเพิ่งกู้มาจากฮาร์ดดิสก์เสียหายกำลังจะกลายเป็นหมัน หากพวกเขายังดันทุรังใช้เส้นทางเดิมกลับสำนักงานข่าว แผนการสืบสวนที่วางรากฐานมานานแรมเดือนจะต้องพังทลายลงในพริบตาเดียว "พวกมันรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?" นักข่าวหนุ่มถามเสียงลอดไรฟัน พลางปลดซิมการ์ดออกจากสมาร์ทโฟนแล้วโยนลงไปในถังน้ำยาเคมีตรงหน้าทันที "เพราะเราประเมินความสามารถของกรมตำรวจและกลุ่มทุนเบื้องหลังต่ำเกินไปครับ" อคินหันมาสบตา แววตาหลังกรอบแว่นไร้กรอบนิ่งสงบจนน่าขนลุก แม้ในสถานการณ์วิกฤตที่บีบคั้น "แต่ความผิดพลาดนั้นจะไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง... ถอดแบตเตอรี่ออกให้หมด แล้วเดินตามผมมาทางท่อระบายน้ำทิ้งด้านหลัง" รินทร์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบเก็บแฟ้มหลักฐานชิ้นสำคัญใส่กระเป๋าเป้กันน้ำ สลัดความลังเลทิ้งไปทั้งหมดในเสี้ยววินาที การตัดสินใจเปลี่ยนแผนสืบสวนกลางคันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับนักข่าวที่ยึดติดกับกำหนดเวลา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความเป็นความตายและการเปิดโปงความจริงอันดำมืด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เขาวางความดื้อรั้นลงแล้วเชื่อใจผู้ชายคนนี้ ทั้งสองมุดตัวผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ กลิ่นโคลนและน้ำเน่าตีเข้าจมูกจนแทบอาเจียน ความมืดมิดโรยตัวปกคลุมรอบกาย มีเพียงแสงไฟฉายขนาดเล็กจากปากกาของอคินที่ส่องนำทางไปข้างหน้าอย่างมั่นคง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเอง การก้าวเดินแต่ละครั้งบนแผ่นปูนซีเมนต์ลื่นๆ เต็มไปด้วยความกดดัน โลกของคดีฆาตกรรมไม่ได้สวยงามและมีเส้นตรงให้เดินตามเหมือนในตำรา นิติวิทยาศาสตร์และข่าวสืบสวนกำลังหลอมรวมเป็นเครื่องมือชิ้นเดียวกันในความมืดนี้ พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้เสาะหาความจริงอีกต่อไป แต่ได้กลายเป็น 'ผู้ล่า' ที่ต้องพลิกเกมหลบหนีเงื้อมมือของ 'ผู้มีอำนาจ' ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง ผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีของการเดินลุยน้ำครำ อคินก็หยุดชะงัก ร่างสูงใหญ่กวาดไฟฉายไปรอบอุโมงค์ท่อระบายน้ำเก่าที่มีทางแยกสามแพร่ง ตรงผนังอิฐมอญมีสัญลักษณ์รูปกากบาทสีแดงพ่นทับด้วยสเปรย์ใหม่ๆ ซึ่งยังไม่แห้งสนิทดี "หยุดตรงนี้ครับ" อคินกระซิบเสียงแผ่วเบา ยกมือขึ้นห้ามรินทร์ที่กำลังจะก้าวเท้าตามมา "สัญลักษณ์นี้... ไม่ใช่ฝีมือของคนจรจัดหรือพวกเด็กพ่นสีเล่น" รินทร์ขมวดคิ้วแน่น ชะโงกหน้ามองรอยสเปรย์นั้นด้วยความสงสัย "คุณหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่ามีคนรู้แผนการหลบหนีของเราล่วงหน้า... หรือไม่ก็..." อคินยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับแสงไฟฉายแรงสูงนับสิบดวงที่สาดส่องเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว ทว่า ก่อนที่รินทร์จะทันได้ขยับตัวถอยหลัง จู่ๆ หน้าจอสมาร์ทโฟนสำรองที่ถูกปิดเครื่องไปแล้วในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอมืดสนิทสว่างวาบขึ้นเองโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มา... *[ระบบตรวจพบการแทรกแซง: ยินดีต้อนรับสู่หมากกระดานใหม่ ภารกิจลับระดับ SSS: จงเลือก... ยอมจำนนต่อแสงสว่าง หรือก้าวเข้าสู่ความมืดถาวรกับผู้บงการที่แท้จริง]* ทันใดนั้น ไฟฉายทุกดวงในอุโมงค์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดสนิทกลืนกินทุกสิ่ง และก่อนที่สติจะหลุดลอยไป เสียงกระซิบเย็นเยียบของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นชิดริมหูของรินทร์จากความว่างเปล่า "เล่นเกมเก่งนี่ครับ... นักข่าวรินทร์ แต่เสียดายที่คุณเดินมาตกหลุมพรางของผมตั้งแต่ก้าวแรกที่ลงมาที่นี่แล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007