ความใจเย็นที่แตกร้าว

"ปล่อยมือจากเธอก่อนที่นิ้วทั้งห้าของคุณจะถูกส่งไปอยู่ในโหลแก้วดองฟอร์มาลีนที่ห้องแล็บของผมครับ" น้ำเสียงของอคินไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดในเชิงตะคอก แต่ทว่ามันกลับเย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่เพิ่งผ่านการฆ่าเชื้อจนใสกระจ่าง นัยน์ตาคู่คมที่เคยเรียบเฉยไร้อารมณ์บัดนี้ฉายแววสีเทาหม่นของพายุที่กำลังก่อตัว เขาไม่ได้มองไปที่รินทร์ที่กำลังถูกชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มล็อกคอเอาไว้ แต่เขากำลังจ้องมองไปยังชายที่อยู่เบื้องหลังเงาของเหตุการณ์นี้ด้วยความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการอาละวาด รินทร์พยายามดิ้นรน ใบหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มือของเธอพยายามแกะนิ้วมือหยาบกร้านที่รัดแน่นอยู่ที่ลำคอ ดวงตาของนักข่าวสาวเบิกกว้าง—ไม่ใช่ด้วยความกลัวตาย แต่ด้วยความตกใจที่ได้เห็นอคินในมุมนี้ มุมที่ไร้ซึ่งหน้ากากของนิติเวชผู้ใจเย็น มุมที่มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกอย่างที่บังอาจแตะต้องสิ่งที่เขารู้สึกว่า "หวงแหน" "คุณหมอ... อย่า..." รินทร์เค้นเสียงออกมาได้เพียงแผ่วเบา อคินไม่ฟังเสียงห้าม ก้าวย่างของเขาช้าและมั่นคง พื้นปูนของโกดังร้างแห่งนี้สะท้อนเสียงรองเท้าหนังของเขาอย่างเป็นจังหวะ ราวกับเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบของใครบางคน ในมือขวาของเขาไม่ได้มีอาวุธปืนหรือมีด แต่เป็นเพียงปากกาลูกลื่นด้ามโลหะที่เขาใช้จดบันทึกผลชันสูตร แต่ในวินาทีนี้ ใครก็ตามที่มองเห็นแววตาของเขาจะรู้ได้ทันทีว่าปากกาด้ามนั้นสามารถกลายเป็นอาวุธสังหารได้หากจำเป็น "ผมเตือนคุณแล้วนะครับ" อคินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาหยุดเดิน ระยะห่างระหว่างเขากับคนร้ายเพียงแค่สามเมตร คนร้ายที่จับตัวรินทร์หัวเราะหึในลำคอ มันกระชับมีดพกเข้าที่สีข้างของรินทร์มากขึ้นจนเสื้อแจ็กเก็ตของเธอขาดเป็นรอย "มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะไอ้หมอ? นิติเวชงั้นเหรอ? มึงทำได้แค่ตรวจศพ แต่ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... ผู้หญิงคนนี้แหละที่จะต้องกลายเป็นศพให้มึงได้ตรวจจริงๆ!" อคินหยุดชะงัก ทว่าไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นการหยุดเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เขาสแกนทุกองศาการเคลื่อนไหวของคนร้าย ระยะห่าง อัตราการเต้นของหัวใจที่สะท้อนผ่านเส้นเลือดที่ลำคอ และน้ำหนักการลงมีดที่เปลี่ยนไปตามความตื่นตระหนก 'องศาการถือมีดบิดออกไป 15 องศา แรงกดที่ลำคอของรินทร์ผ่อนลงเล็กน้อย... นั่นหมายถึงความมั่นใจของมันกำลังสั่นคลอน' อคินคิดในใจ ในขณะที่คนร้ายกำลังจะพูดข่มขู่ต่อ อคินก็เคลื่อนไหว รวดเร็ว ปราดเปรียว และแม่นยำยิ่งกว่าจังหวะการทำหัตถการในห้องผ่าตัด เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่รินทร์ แต่พุ่งเข้าใส่จุดอ่อนที่คนร้ายมองข้ามไป—ท่อนแขนที่ล็อกคอรินทร์อยู่ อคินสะบัดปากกาในมือเข้าที่จุดกดทับเส้นประสาทบนแขนของคนร้ายอย่างรุนแรง เสียงร้องโหยหวนดังลั่นโกดังพร้อมกับมีดที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น ก่อนที่อคินจะตามด้วยลูกเตะกวาดขาเข้าที่ข้อพับจนอีกฝ่ายทรุดฮวบลงกับพื้น ทันทีที่รินทร์เป็นอิสระ ร่างของเธอเซถลาไปข้างหน้า แต่อคินไวกว่านั้น เขาคว้าเอวบางของเธอไว้แน่นแล้วดึงเข้าหาตัว ปกป้องเธอไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา "คุณปลอดภัยแล้วครับ" เสียงของเขากลับมาราบเรียบอีกครั้ง แต่มือที่โอบไหล่เธออยู่นั้นกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธที่เขาสะกดไว้เริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลที่ท่วมท้น รินทร์หอบหายใจถี่ เธอเงยหน้ามองใบหน้าที่มักจะไร้อารมณ์ของอคิน แต่ในตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยรอยร้าวของความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ "คุณ... ทำอะไรลงไปรู้ไหม? ถ้าคุณพลาด..." "ถ้าผมพลาด ผมคงไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต" อคินตัดบทด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะหันไปมองร่างของคนร้ายที่พยายามจะลุกขึ้นสู้ต่อ แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังขึ้นในหัวของเขา ไม่ใช่เสียงจากเครื่องมือแพทย์ แต่เป็นเสียงจากระบบข้อมูลในมือถือของเขาที่เขาทิ้งไว้ข้างกาย *แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบสัญญาณชีพจรปริศนาในรัศมี 10 เมตร... บันทึกประวัติอาชญากร: รหัส 000-ZERO (เป้าหมายระดับ SSS) กำลังเข้าสู่พื้นที่ปิดล้อม!* บรรยากาศในโกดังเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ อคินหันขวับไปทางเงามืดที่อยู่หลังเสาต้นใหญ่ บุคคลปริศนาที่พวกเขาตามหามาทั้งชีวิตก้าวออกมาจากเงามืดนั้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้นทำให้เลือดในกายของอคินเย็นเฉียบ ไม่ใช่เพราะรูปร่างที่น่าเกรงขาม แต่มันคือใบหน้าที่อคินจดจำได้ดีที่สุดจากแฟ้มคดีที่ปิดไม่ลงเมื่อสิบปีก่อน... ใบหน้าของฆาตกรที่ควรจะตายไปแล้วในกองเพลิง "ไงครับ คุณหมอ... ไม่เจอกันนานเลยนะ" ชายปริศนาเอ่ยขึ้นพร้อมกับกดปุ่มรีโมทในมือ "ผมว่า... เรามาเริ่มเกมที่สองกันดีกว่า" เสียงระเบิดเวลาเริ่มทำงานดังขึ้นจากพื้นใต้เท้าของพวกเขา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ แฟ้มคดีลับ007