หลักฐานชิ้นสุดท้าย

กลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนเจือจางในห้องผ่าศพยามวิกาลไม่ได้ทำให้สมาธิของดร.อคินไขว้เขวแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงคีบชิ้นเนื้อเยื่อชิ้นเล็กจิ๋ววางลงบนสไลด์แก้วอย่างระมัดระวัง ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน เงาสะท้อนบนกระจกใสเผยให้เห็นรินทร์ที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวาย ฝ่ายหลังพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นถึงข้อศอก แววตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงหลังจากพวกเขากลั่นกรองหลักฐานจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา "คุณเดินวนเป็นรอบที่สิบแปดแล้วนะครับรินทร์ ถ้าพื้นห้องนี้สึกหรอ ผมเกรงว่าทางกองพิสูจน์หลักฐานคงต้องส่งบิลค่าซ่อมมาให้คุณรับผิดชอบส่วนตัวแน่ๆ" อคินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากกล้องจุลทรรศน์ น้ำเสียงราบเรียบติดจะเย้าแหย่นิดๆ แต่แฝงด้วยความห่วงใยอันอบอุ่นที่พวกเขารู้กันดี รินทร์หยุดเดินทันที เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็ว "คุณก็รู้ว่าเรากำลังไล่ต้อนใครอยู่ อคิน... บงการคนนั้นไม่ได้ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลยนอกจากศพและความเงียบงัน ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบเกินไป จนฉันอดคิดไม่ได้ว่าเรากำลังเดินเข้าสู่กับดักที่เขาขุดรอไว้" "ความสมบูรณ์แบบนี่แหละครับ คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของอาชญากร" อคินถอดถุงมือยางออกแล้วหันมาสบต่อนัยน์ตาคู่สวยของนักข่าวสาว "ไม่มีอาชญากรรมใดไร้ร่องรอย มีแต่ผู้สังเกตการณ์ที่มองไม่เห็นมัน และในเคสนี้... เรามีจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่คุณเพิ่งได้มาจากโกดังร้างฝั่งธนฯ แล้ว" รินทร์พยักหน้ารับ เธอดึงแฟลชไดรฟ์สีดำด้านขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก วางมันลงบนโต๊ะสแตนเลสเสียงดัง *กริ๊ก* "นี่คือข้อมูลที่ฉันกู้คืนมาได้จากเซิร์ฟเวอร์สำรองของบริษัทขนส่งใต้ดินเครือข่ายของมัน ข้างในมีบันทึกการจัดส่งพัสดุต้องสงสัยในช่วงสามปีที่ผ่านมา แต่ปัญหาคือ... ข้อมูลทั้งหมดถูกเข้ารหัสระดับทหาร ฉันพยายามถอดรหัสมาสามคืนติดแต่ก็ชนกำแพงตลอด" อคินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมั่นใจ "โชคดีจริงๆ นะครับที่คุณมีผมเป็นที่ปรึกษาเฉพาะกิจ ยื่นมือมาสิครับ" รินทร์เลิกคิ้วด้วยความฉงนแต่ก็ยอมยื่นแฟลชไดรฟ์ให้ อคินรับมันมาเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์แม่ข่ายส่วนตัวของห้องปฏิบัติการ นิ้วมือของนิติเวชหนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง เสียงรัวกระทบของแป้นพิมพ์ดังประสานกับเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เฉียบคมราวกับใบมีด หน้าจอแสดงผลโค้ดสีเขียววิ่งผ่านราวกับสายฝนดิจิทัล อคินหรี่ตามองตัวเลขชุดหนึ่งที่ปรากฏขึ้นซ้ำๆ "อืม... รหัสผ่านไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยอัลกอริทึมสุ่ม แต่ใช้หลักการทางนิติวิทยาศาสตร์และจิตวิทยาเชิงพฤติกรรม เป็นรูปแบบที่คนร้ายใช้ย้ำเตือนความทรงจำของตัวเอง... วันที่เกิดเหตุฆาตกรรมครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน" รินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอบีบตัวแน่นเมื่อได้ยินคำนั้น วันที่ครอบครัวของเธอถูกพรากไป... วันที่ไม่มีแม้แต่คำตอบจากกระบวนการยุติธรรม หน้าจอคอมพิวเตอร์กะพริบสามครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าต่างฐานข้อมูลหลัก ไฟล์เอกสารนับพันรายการปรากฏขึ้น พร้อมกับระบบวิเคราะห์ความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงชื่อ นามสกุล และเส้นทางการเงินเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ "พระเจ้า..." รินทร์อุทานออกมาเบาๆ เมื่อเลื่อนสายตาอ่านรายชื่อบนหน้าจอ "นี่มัน... รายชื่อของเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง ผู้พิพากษา และนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ทั้งหมดมีชื่อพ้องตรงกับบัญชีลับที่รับเงินสนับสนุนจากบริษัทบังหน้าของบงการ" อคินไม่ได้พูดอะไรในทันที เขากดคลิกเข้าไปที่ไฟล์บันทึกภาพกล้องวงจรปิดมุมอับที่แนบมากับฐานข้อมูล ภาพวิดีโอความละเอียดต่ำเผยให้เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าห้องเก็บศพเมื่อหลายปีก่อน แม้ใบหน้าจะถูกฮู้ดบังไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มุมองศาการยืนและรอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือขวานั้น... ชัดเจนจนไม่ต้องสืบหา "พบแล้ว..." อคินพึมพำเสียงต่ำ แววตานิ่งสงบของเขาเปลี่ยนเป็นประกายความคมกราบ "นี่ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมเพื่อปิดปากธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างการทุจริตเชิงอำนาจที่ฝังรากลึกในระบบ และหลักฐานชิ้นนี้... มากพอที่จะออกหมายจับบุคคลที่กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเมืองนี้ได้ทันที" รินทร์จ้องมองหน้าจอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ เคียดแค้น และตื่นตระหนก มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "เราทำสำเร็จแล้วอคิน เราเจอหลักฐานที่จะกระชากหน้ากากมันออกมาได้แล้ว" "ใช่ครับ เราเจอแล้ว" อคินตอบรับด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคง ท่ามกลางความหนาวเหน็บของความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผย "แต่คุณต้องจำไว้นะครับรินทร์... เมื่อเราเปิดกล่องแพนดอร่านี้ออก ความมืดมิดทั้งหมดจะพุ่งเป้ามาที่เราทันที คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตหรือยังครับ" รินทร์สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความกลัว เธอนึกถึงภาพครอบครัวที่จากไป และสัญญาที่เคยให้ไว้ในใจ "ฉันพร้อมยิ่งกว่าพร้อมอีกค่ะ... เอ๊ย หมายถึง ครับ!" รินทร์เผลอหลุดสำนวนเดิมออกมาจนต้องรีบแก้คำพูด ทำให้อคินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง บรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะก่อนที่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่า... ก่อนที่อคินจะทันได้กดส่งข้อมูลชุดนี้ไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองที่ปลอดภัย เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสถาบันนิติเวช ไฟแสงนีออนสีขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะพริบถี่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องปฏิบัติการดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ ระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะที่อคินเป็นคนออกแบบเองส่งเสียงแจ้งเตือนอัตโนมัติด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบ: *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายจากภายนอก / ไฟร์วอลล์หลักถูกทำลาย / มีผู้บุกรุกระดับความปลอดภัย SSS เข้าสู่เขตหวงห้ามชั้นที่ 4]* รินทร์ชักปืนพกประจำตัวออกจากซองพกข้างลำตัวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักข่าวสืบสวนและอดีตเหยื่อผู้รอดชีวิตทำงานทันที เธอขยับเข้าไปยืนบังหน้าอคินพร้อมกับสาดสายตาดุดันไปยังประตูทางเข้าห้องผ่าศพที่เริ่มมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากช่องแอร์ "ดูเหมือนว่า... บงการจะรู้ตัวเร็วกว่าที่เราคาดไว้นะครับ" อคินขยับตัวลุกขึ้นยืนชิดแผ่นหลังของเธออย่างรู้หน้าที่ น้ำเสียงของเขาไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาและคมกริบของนักวิทยาศาสตร์ผู้เตรียมรับมือกับทุกสมมติฐาน *แอ๊ด...* เสียงบานประตูเหล็กหนาหนักนับตันค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินด้านนอก รองเท้าหนังราคาแพงก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องห้องผ่าศพ — *แปะ... แปะ... แปะ...* — และเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดก็ก้าวพ้นความมืดออกมาหยุดยืนอยู่ใต้แสงไฟสีแดงฉาน — แฟ้มคดีลับ007 (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ)