ความตายของคนวงใน

"อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้สมองของนายไปกองอยู่บนผนังห้อง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบนั้นไม่ได้มาจากใครอื่น แต่มันเล็ดลอดออกมาจากลำคอของรินทร์ ขณะที่เขากำลังกดปลายกระบอกปืนนิ่งค้างอยู่ที่ขมับของชายชุดดำที่พยายามจะควักวัตถุบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อ ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นในโกดังร้างแถบชานเมืองที่กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมปนเปกับกลิ่นสาบของหนูตาย 'ลุงหมาน' สายข่าวชั้นดีที่นัดพวกเขาสองคนมาพบในที่ลับตาคน บัดนี้กลับทรุดตัวลงพิงลังไม้เก่าๆ สั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาฝ้าฟางของแกเบิกโพลงจ้องมองไปยังความมืดมิดเบื้องหลังรินทร์ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "รินทร์... ถอยออกมา" ดร.อคิน ที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนกำลังอ่านผลชันสูตรศพ แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นกลับกวาดมองทุกตารางนิ้วในโกดังอย่างรวดเร็ว สมองของนิติเวชอัจฉริยะกำลังคำนวณวิถีกระสุนและจุดอับสายตาอย่างเป็นระบบ "อคิน นายก็เห็นว่ามันกำลังจะเล่นตุกติก" รินทร์ตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากคนตรงหน้า มือของเขายังคงนิ่งสนิท แม้เหงื่อเม็ดเล็กจะซึมออกมาตามไรผม "นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ" อคินเดินเข้ามาใกล้ มือหนึ่งจับไหล่รินทร์ไว้แน่น "ประเด็นคือเราไม่ได้มาคนเดียว และคนที่ซุ่มอยู่ข้างบนนั่น... ไม่ได้เล็งมาที่นาย แต่เล็งมาที่ 'พยาน' ของเรา" คำพูดของอคินเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขความจริง รินทร์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักข่าวสายขุดคุ้ยกรีดร้องเตือนภัย เขารีบผลักลุงหมานให้พ้นจากทิศทางที่อคินเพิ่งชี้บอก ทว่าทุกอย่างสายเกินไป *ปัง!* เสียงเก็บเสียงดังกังวานก้องโกดัง มันไม่ใช่เสียงปืนทั่วไป แต่มันคือเสียงเพชฌฆาตที่ถูกออกแบบมาเพื่อปลิดชีพโดยเฉพาะ ร่างของลุงหมานกระตุกแรงก่อนจะทิ้งตัวลงกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ไหลนองออกมาจากแผลที่กลางหน้าผาก รินทร์ลั่นไกปืนในมือโต้ตอบไปยังทิศทางที่คาดว่ากระสุนพุ่งมาทันที แต่ความเงียบงันกลับมาเยือนโกดังอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของเขาและเสียงหยดเลือดที่กระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะ "ไอ้สารเลวเอ๊ย!" รินทร์สบถพลางพุ่งตัวเข้าไปหาร่างของลุงหมาน หวังจะยื้อชีวิตที่ดับวูบลงต่อหน้าต่อตา แต่ปลายนิ้วที่แตะลงบนลำคอกลับพบเพียงความเย็นเยียบ อคินไม่รีรอ เขาเดินเข้ามาคุกเข่าลงข้างศพทันที ถุงมือยางถูกสวมใส่อย่างรวดเร็วราวกับมีระบบอัตโนมัติในร่างกาย เขาไม่ได้ตื่นตระหนก แต่ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "วิถีกระสุนมุมสูง ยิงจากช่องระบายอากาศชั้นสาม ระยะห่างประมาณสี่สิบเมตร" อคินพึมพำขณะใช้นิ้วตรวจเช็กเขม่าดินปืนบริเวณขมับของลุงหมาน "เป็นการฆ่าปิดปากที่แม่นยำและไร้ปรานี รินทร์... มันรู้ว่าเราจะมาที่นี่ มันดักรอเราอยู่แล้ว" "หมายความว่าในกรมตำรวจมีไส้ศึกงั้นเหรอ?" รินทร์กัดฟันแน่น กำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน "เราคุยเรื่องนี้กันแค่สองคนเท่านั้นนะอคิน!" อคินเงยหน้าขึ้นมองรินทร์ สายตาของเขาเปลี่ยนจากนิติเวชผู้เย็นชาเป็นนักสืบที่กุมความลับบางอย่างไว้ "โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ข้อมูลที่เราเห็น แต่มันมี 'อัลกอริทึม' ของผู้มีอำนาจที่คอยควบคุมข้อมูลอยู่เสมอ รินทร์ นายไม่ใช่แค่กำลังขุดคุ้ยข่าว นายกำลังขุดหลุมศพให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว" จังหวะที่อคินกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ระบบแจ้งเตือนในสมาร์ทโฟนของรินทร์ก็สั่นรัว มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนข้อความปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากแอปพลิเคชันสายลับที่เขาเคยแอบติดตั้งไว้ในมือถือของแหล่งข่าวคนสำคัญอีกคนหนึ่ง รินทร์หยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแสดงผลกราฟิกที่สั่นไหว พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางจอ: [ระบบตรวจพบการแทรกแซง: รายชื่อผู้เกี่ยวข้องในคดีนี้กำลังถูกลบออกจากฐานข้อมูลรัฐบาลโดยสมบูรณ์ / สถานะ: ตกอยู่ในอันตรายระดับ SSS] "อคิน... ดูนี่" รินทร์ยื่นหน้าจอให้คู่หูดู อคินหรี่ตาลง มองตัวอักษรที่กำลังหายไปทีละตัวเหมือนข้อมูลถูกไวรัสกัดกิน ในเสี้ยววินาทีนั้น แสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าอกของอคินอย่างชัดเจน ก่อนที่มันจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่กึ่งกลางหน้าผากของเขา อคินนิ่งค้างไป ทว่ามุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "ดูเหมือนว่า 'เจ้าของเกม' จะไม่อยากให้เราเล่นต่อแล้วล่ะ รินทร์" อคินกระซิบ "แต่ถ้าหากเราตายตรงนี้ ความจริงที่ลุงหมานทิ้งไว้... จะไม่มีวันได้เห็นแสงตะวัน เตรียมตัวให้พร้อม พวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว" เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากรอบทิศทางของโกดัง เสียงขึ้นลำกล้องปืนหลายสิบกระบอกประสานเป็นเสียงเดียวดังก้องกังวานในความมืด รินทร์คว้าปืนขึ้นมาประทับบ่า เคียงข้างอคินที่ยืนขึ้นอย่างสง่างามราวกับกำลังก้าวเข้าสู่สมรภูมิสุดท้าย ในวินาทีที่โกดังถูกระดมยิงจนหลังคาแทบถล่มลงมา ข้อความสุดท้ายจากระบบลึกลับก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของรินทร์: [ภารกิจลับปลดล็อก: เผยความจริง หรือถูกฝังไปพร้อมกับความลับ / บอสลับในเงามืดปรากฏตัวแล้ว: 'ผู้บงการหมายเลข 0'] และในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่สูงตระหง่านก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังกองศพ พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังกังวานเย้ยหยันความตายที่อยู่ตรงหน้า "ยินดีด้วยที่คุณรอดมาได้... แต่สำหรับคุณหมออคิน ดูเหมือนผมจะต้องขอ 'ชิ้นส่วน' คืนเสียหน่อย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าพายุแห่งความจริงนี้ไปด้วยกันนะครับ — แฟ้มคดีลับ007