ความเห็นที่ขัดแย้ง

"คุณกำลังเล่นกับไฟด้วยเชื้อเพลิงที่เปื้อนเลือดนะครับ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องชันสูตรศพที่อุณหภูมิต่ำจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ เขาไม่ได้เงยหน้าจากผลวิเคราะห์ DNA บนหน้าจอโฮโลแกรม แต่ปลายนิ้วที่แตะคีย์บอร์ดนั้นชะงักค้างไปเสี้ยววินาที รินทร์กระแทกแฟ้มเอกสารชุดที่เพิ่งขโมยมาได้จากสำนักงานสอบสวนลงบนโต๊ะโลหะ เสียงดัง *ปัง* สะท้อนก้องไปทั่วห้อง ดวงตาของนักข่าวสาววาวโรจน์ด้วยความโกรธปนความมุ่งมั่น "ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ความจริงที่ครอบครัวฉันต้องเจอเมื่อสิบปีก่อนจะไม่มีวันถูกเปิดเผย อคิน! คุณมองทุกอย่างเป็นค่าสถิติ เป็นตัวเลข แต่คนพวกนั้น... พวกเขาพรากชีวิตคนไปเหมือนเป็นผักปลา!" อคินวางอุปกรณ์ในมือลง เขาสูดหายใจเข้าลึกอย่างใจเย็นก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ของรินทร์ "หลักฐานที่ได้มาโดยมิชอบ ไม่ว่าจะด้วยวิธีการจารกรรมหรือการล่อลวง มันมีค่าเท่ากับเศษกระดาษในชั้นศาลครับ คุณรู้ดีกว่าใครว่าในเกมนี้ ถ้าก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ไม่ใช่แค่ความจริงที่จะหายไป แต่ชีวิตของคุณจะถูกฝังกลบไปพร้อมกับมันด้วย" "ฉันยอมแลก!" รินทร์ตะคอก เสียงของเธอสั่นเครือ "ต่อให้ต้องแลกด้วยอิสรภาพ หรือแม้แต่ชีวิต ฉันก็ไม่แคร์ถ้ามันจะทำให้คนร้ายถูกลากคอมาลงโทษได้ในวันนี้" "นั่นไม่ใช่ความยุติธรรม แต่มันคือการแก้แค้น" อคินก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินทร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ และความนิ่งสงบที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม "นักข่าวที่ใช้อารมณ์ตัดสินคดีมักจะมองข้ามรอยแยกเล็กๆ ของหลักฐานไปเสมอ คุณกำลังถูกความแค้นบังตาจนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่า พยานชิ้นสำคัญในแฟ้มนี้ที่คุณได้มา... เขายังมีลูกสาวที่อายุเท่ากับคุณในตอนนั้น" รินทร์ชะงัก อากัปกิริยาที่เคยดุดันอ่อนลงทันตา เธอถอยหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยความโกรธเริ่มฉายแววสับสน "ถ้าฉันหยุด... ทุกอย่างก็จบ" "ไม่มีอะไรจบหรอกครับ ตราบใดที่ยังมีผมอยู่ตรงนี้" อคินขยับแว่นสายตา จังหวะการพูดของเขาเปลี่ยนไป มันดูมั่นคงและหนักแน่นราวกับคำสัญญา "เราจะสืบต่อไป แต่ต้องทำอย่างมีกลยุทธ์ เราจะไม่งัดแงะประตูบ้านใคร เราจะทำให้คนร้ายเดินเข้ามาสารภาพบาปด้วยหลักฐานนิติวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ นั่นคือวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเขารู้สึกถึงความพ่ายแพ้อย่างแท้จริง" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นเมื่อเสียงเตือนจากระบบนิรภัยของห้องปฏิบัติการดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำที่ระบุว่ามีการบุกรุกสัญญาณเครือข่ายจากภายนอก อคินขมวดคิ้ว มือของเขาพรมลงบนคีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง กราฟสีแดงพุ่งขึ้นสูงผิดปกติบนหน้าจอ "มีคนรู้ตัวแล้ว..." อคินพึมพำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ใครบางคนในสำนักงานสอบสวนไม่ได้แค่ตามหาแฟ้มนี้ แต่เขากำลังแกะรอยการเชื่อมต่อของคุณมาถึงที่นี่" รินทร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดู หน้าจอที่เคยเป็นแอพพลิเคชันนำทางกลับกลายเป็นข้อความตัวอักษรสีขาวบนพื้นดำที่เด้งขึ้นมาเองอย่างไม่ได้รับเชิญ: *‘ความจริงที่เธอตามหา... คือสิ่งที่คนตายต้องการจะฝังกลบไว้นะ รินทร์’* "อคิน... ดูนี่" รินทร์ยื่นหน้าจอให้เขาดู ทว่าในวินาทีนั้นเอง แสงไฟในห้องปฏิบัติการดับวูบลงทันที เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงกระพริบถี่ๆ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากทางเดินภายนอก ไม่ใช่แค่ยามรักษาการณ์ แต่มันเป็นฝีเท้าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนราวกับหน่วยจู่โจมพิเศษ ประตูเหล็กกล้าที่ล็อคแน่นหนาเริ่มสั่นสะเทือนจากการถูกกระแทกอย่างแรงจากภายนอก พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังผ่านลำโพงของอาคาร "ดร.อคิน และ นางสาวรินทร์ โปรดวางสิ่งที่อยู่ในมือลง มิเช่นนั้นเราจะถือว่าท่านคือผู้สมรู้ร่วมคิดในเหตุวินาศกรรมข้อมูลลับระดับชาติ" อคินหันมามองรินทร์ในความมืด ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์ที่เหลือเพียงริบหรี่ เขาคว้าแฟ้มเอกสารที่รินทร์ถืออยู่แล้วยัดลงในเครื่องทำลายเอกสารความร้อนสูงทันที ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงให้หลบเข้าหลังโต๊ะชันสูตรขนาดใหญ่ "เราไม่มีเวลาเถียงกันเรื่องจริยธรรมแล้วครับรินทร์" เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบแต่ท้าทาย "สิ่งที่อยู่ในหัวคุณตอนนี้คือหลักฐานชิ้นสุดท้าย หากอยากรู้ความจริง... คืนนี้เราต้องเอาตัวรอดออกไปจากนรกขุมนี้ให้ได้ก่อน!" ประตูห้องถูกพังทลายเข้ามาด้วยแรงระเบิดจากพลาสติกเจล พร้อมกับร่างของชายในชุดดำที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่สาดส่องไปทั่วห้อง ก่อนที่หนึ่งในผู้บุกรุกจะก้าวออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่รินทร์จำได้แม่น... มันคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของตัวเอกของเรานะครับ แฟ้มคดีลับ007 จะรอทุกคนในตอนถัดไปครับ!