เบาะแสจากอดีต

“รอยเลือดนี้ไม่ได้กระเด็นจากแรงกระแทกจากด้านหน้า แต่มันถูกป้ายด้วยจังหวะการลากนิ้วมือที่สั่นไหว รินทร์... คุณกำลังมองข้ามความละเอียดอ่อนในความอำมหิตของคนร้ายไป” ดร.อคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บหลักฐานชั้นใต้ดิน แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนบนพื้นผิวเหล็กสแตนเลสของโต๊ะชันสูตร เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะใช้ปากคีบโลหะชี้ไปยังภาพถ่ายรอยเลือดบนเสื้อเชิ้ตของเหยื่อรายล่าสุด ในสายตาของคนทั่วไปมันอาจเป็นเพียงหลักฐานประกอบคดีฆาตกรรมธรรมดา แต่สำหรับนิติเวชหนุ่มผู้นี้ มันคือบันทึกเหตุการณ์ที่ยังไม่อ่าน รินทร์พิงไหล่กับตู้เก็บเอกสาร ลมหายใจของเขาหนักอึ้ง เขาไม่ได้สนใจรอยเลือดที่ว่านั่นเสียเท่าไหร่ เพราะในมือของเขาตอนนี้กำลังถือซองเอกสารเก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งรื้อออกมาจากกล่องเก็บของส่วนตัวที่บ้าน มันเป็นบันทึกการสืบสวนคดีเก่าเมื่อยี่สิบปีก่อน—คดีที่พรากครอบครัวของเขาไป “อคิน... ดูนี่” รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความสั่นเครือที่ยากจะควบคุม อคินวางปากคีบลง เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในน้ำเสียงของเพื่อนร่วมงานคนนี้ได้ในทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางขมวดคิ้ว มือเรียวยาวคว้าเอกสารในมือรินทร์ไปพินิจ ก่อนที่ดวงตาที่เคยเรียบเฉยจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “ลายเซ็นกำกับในรายงานการชันสูตรนี้... เป็นของพ่อคุณ?” อคินไล่นิ้วไปตามหมึกปากกาหัวแร้งที่จางลงตามกาลเวลา “แต่นี่มันเป็นคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในย่านการค้าเก่า ทำไมบันทึกถึงไปอยู่ในแฟ้มคดีที่คุณเพิ่งสืบเจอในที่เกิดเหตุล่าสุดได้?” รินทร์กัดริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมดั่งคลื่นกระทบฝั่ง พ่อของเขา—นายตำรวจน้ำดีที่ต้องจบชีวิตลงด้วยข้อหาทุจริตที่เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าจริง กำลังถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดีที่เขากำลังไล่ล่าคนร้ายอยู่ ณ ปัจจุบัน “พ่อไม่เคยทิ้งงานค้างคาครับอคิน” รินทร์ขยับตัวเข้าใกล้แสงไฟมากขึ้น เผยให้เห็นรอยย่นที่หน้าผาก “ในบันทึกนี้ พ่อเขียนชื่อผู้ต้องสงสัยไว้เพียงคนเดียว แต่มันเป็นชื่อที่ไม่มีตัวตนในทะเบียนราษฎร์... ชื่อที่ถูกลบออกไปราวกับไม่เคยมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เหยื่อรายล่าสุดของเรา สวมนาฬิกาข้อมือที่มีสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในบันทึกหน้าสุดท้ายของพ่อ” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที อคินไม่ได้ตอบกลับในทันที เขานิ่งเงียบราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลภายในสมอง เขาเดินไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับฐานข้อมูลลับของสถาบันนิติเวช นิ้วเรียวรัวบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว “หากสมมติฐานของคุณถูกต้อง... รินทร์” อคินหันกลับมา แววตาคมกริบของเขาดูจริงจังกว่าครั้งไหนๆ “นั่นหมายความว่า คนร้ายที่คุณกำลังตามหาอยู่ ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตทั่วไป แต่มันคือเงามืดที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่รุ่นพ่อของคุณ และตอนนี้ มันกำลังเริ่มขยับตัวอีกครั้ง เพราะความผิดพลาดในอดีตที่พ่อคุณพยายามจะแก้ไข แต่ทำไม่สำเร็จ” รินทร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบคั้น เขาไม่ได้กำลังไล่ล่าคนร้ายเพียงลำพังอีกต่อไป แต่เขากำลังก้าวเข้าสู่สนามรบที่วางกลไกไว้ล่วงหน้ามากว่าสองทศวรรษ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะของอคินก็ดังขึ้น มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนอีเมลธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของระบบฐานข้อมูลกลางที่ถูกแฮกจากภายนอก หน้าจอที่เคยแสดงข้อมูลนิติเวชเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความรหัสลับที่วิ่งผ่านสายตาพวกเขาอย่างรวดเร็ว “รินทร์... มีใครบางคนกำลังลบข้อมูลทุกอย่างที่เชื่อมโยงถึงตัวพ่อคุณออกจากระบบเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมด” อคินคำราม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “และในไฟล์สุดท้ายที่ถูกเปิดออก... มันมีชื่อคุณอยู่ด้วย” รินทร์รีบพุ่งเข้าไปดูหน้าจอ หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น เมื่อเห็นข้อมูลส่วนตัวของเขาเอง รวมถึงพิกัดล่าสุดที่เขากำลังยืนอยู่ ปรากฏขึ้นบนแผนที่ดิจิทัล พร้อมกับจุดสีแดงที่กระพริบถี่ๆ ซึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้ประตูสถาบันนิติเวชด้วยความเร็วสูง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินภายนอก มันไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั่วไป แต่เป็นจังหวะการเดินของนักฆ่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน อคินคว้ามีดผ่าตัดเล่มเล็กข้างตัวแล้วมองรินทร์ด้วยแววตาที่ไม่มีความกลัว “ดูเหมือนว่าความลับที่ถูกฝังไว้... กำลังจะถูกขุดขึ้นมาในคืนนี้แล้วนะครับ เตรียมตัวให้พร้อม” ประตูห้องเก็บหลักฐานถูกกระแทกจนเปิดออกพร้อมกับแรงระเบิดจากภายนอก แสงไฟดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นเงามืดของชายสวมหน้ากากสามคนที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่พวกเขา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในแฟ้มคดีนี้จนถึงตอนนี้ หวังว่าคุณจะพร้อมสำหรับบทถัดไปนะครับ!