จิตวิทยาสายสืบ

"ถ้ารินทร์ยังมองแค่รอยนิ้วมือบนแก้วกาแฟใบนั้น เราคงเสียเวลาไปอีกสามวันเต็มๆ ครับ" น้ำเสียงทุ้มนิ่งเรียบของ ดร.อคิน ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องชันสูตรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีนจางๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นโลหะไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มันกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพจำลองสามมิติของที่เกิดเหตุ รินทร์สะดุ้งเล็กน้อย เธอละสายตาจากกองเอกสารคดีฆาตกรรมต่อเนื่องที่เธอกัดฟันสืบมานานนับเดือน เม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่หลักฐานชิ้นนั้นมันเชื่อมโยงกับผู้ต้องสงสัยคนสำคัญนะอคิน รอยนิ้วมือรอยนั้นชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้" "หลักฐานไม่เคยโกหกครับรินทร์... แต่ 'คน' ต่างหากที่บิด3เบือนความหมายของมัน" อคินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะสแตนเลส เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ สะท้อนความตึงเครียดในอากาศ "ฆาตกรไม่ได้ทิ้งรอยนิ้วมือไว้เพราะความสะดุษเลินเล่อ แต่มันตั้งใจวางไว้ให้คุณพบ เพื่อดึงความสนใจของคุณให้จมปลักอยู่กับกับดักที่มันสร้างขึ้นต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับค้อนโลหะที่ทุบลงกลางใจ รินทร์เบิกตากว้าง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงสันหลัง ประโยคสุดท้ายจากข้อความปริศนาที่เธอเพิ่งได้รับเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัว—*[ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่แท้จริง... ผู้บงการตัวจริงกำลังยืนอยู่ด้านหลังคุณแล้ว, รินทร์]*—หรือว่า... "จิตวิทยาอาชญากร" รินทร์พึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววตระหนักรู้ "คุณกำลังจะบอกว่า... รูปแบบการฆ่าและการทิ้งหลักฐานแบบนี้ มันไม่ใช่พฤติกรรมของมือสมัครเล่น แต่เป็นพวกที่มีความรู้เรื่องนิติเวชและต้องการเล่นเกมกับเรา?" อคินพยักหน้ารับช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนว่าสมองอันปราดเปรื่องของนิติเวชหนุ่มผู้นี้กำลังทำงานอย่างเต็มกำลัง "ถูกต้องครับ คนร้ายรายนี้มีความหลงใหลในความสมบูรณ์แบบ มันต้องการควบคุมทุกย่างก้าวของการสืบสวน ผ่านทฤษฎีการคาดการณ์พฤติกรรมมนุษย์... ซึ่งโชคดี ที่เราสามารถคาดเดาความมั่นใจที่เกินพอดีของมันได้เช่นกัน" บรรยากาศในห้องเงียบลงไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองของนักข่าวสายขุดคุ้ยที่ผ่านสนามข่าวอันตรายมาโชกโชนเริ่มประมวลผลตามตรรกะที่อคินปูทางไว้ หากหลักฐานทางกายภาพถูกบิดเบือน สิ่งเดียวที่ฆาตกรไม่สามารถซ่อนเร้นได้คือ 'จิตวิทยา' และ 'ปฏิกิริยาทางอารมณ์' เมื่อแผนการของมันเริ่มสั่นคลอน "ถ้าอย่างนั้น..." รินทร์เงยหน้าขึ้น สแวตตาเป็นประกายความมุ่งมั่นที่กลับคืนมาเต็มเปี่ยม "ที่เราต้องทำตอนนี้ ไม่ใช่การวิ่งตามหาหลักฐานชิ้นใหม่ในที่เกิดเหตุ แต่เป็นการล่อให้มันก้าวออกมาจากเงา โดยใช้ความเย่อหยิ่งของมันเป็นเครื่องมือสินะครับ... เอ๊ย, ใช้นะคะ... เอ้ย ไม่ใช่สิ... ใช้เป็นเครื่องมือสินะคะ... อ๊ะ! ใช้เป็นเครื่องมือสินะครับ!" รินทร์เผลออุทานแก้ไขคำลงท้ายของตัวเองด้วยความเขินอายเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสำนวนที่ติดปากมาจากบันทึกเก่าๆ อคินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มที่อบอุ่นและหาฟังได้ยากยิ่ง "คุณนี่นะ... ในสถานการณ์ตึงเครียดแบบนี้ยังจะสับสนเรื่องสรรพนามอีกนะครับ แต่ใช่ครับ... เราจะใช้ 'กับดักทางจิตวิทยา' เพื่อต้อนให้มันจนมุม" รินทร์แอบค้อนใส่คุณหมอหนุ่มเล็กน้อยแก้เขิน ก่อนจะหันกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงแผนผังคดีทั้งหมด ด้วยความร่วมมือของทั้งคู่ที่มีทั้งความรอบคอบของนิติวิทยาศาสตร์และไหวพริบของสื่อมวลชน เกมล่าตัวฆาตกรโรคจิตรายนี้ได้เปลี่ยนขั้วอำนาจมาอยู่ในมือของพวกเขาแล้ว ทว่า ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะเอื้อมมือไปคลิกเปิดแฟ้มข้อมูลลับชิ้นสุดท้ายเพื่อเริ่มแผนการล่อซื้อความจริง เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา... แต่มันเป็นเสียงเรียกเข้าแบบพิเศษที่ถูกตั้งค่าไว้สำหรับเบอร์ส่วนตัวของเธอเอง รินทร์ชะงักมือที่กำลังจะแตะเมาส์ อคินหันขวับมามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สั่นสะว่างวาบในความมลัวของห้องชันสูตร บนหน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้เลือดในกายของทั้งสองคนเย็นเฉียบ—เป็นชื่อของ "สารวัตรธนา" นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดี ซึ่งปัจจุบัน... ควรจะนอนหมดสติอยู่บนเตียงโรงพยาบาลหลังจากถูกลอบทำเมื่อสองวันก่อน ก่อนที่รินทร์จะทันได้กดรับสาย ประตูเหล็กทึบของห้องชันสูตรที่ควรจะถูกล็อกสนิทจากด้านนอก ก็ส่งเสียง 'คลิก' ปลดล็อกเบาๆ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงความมืดบริเวณทางเข้า พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ สามครั้งที่ดังสะท้อนก้องกังวาน "เก่งมากครับ... ทั้งหมออคิน และคุณรินทร์ นักข่าวสาวคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอื้อonเอ่ยออกมาจากความมืด พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุดค่อยๆ ก้าวเท้าพ้นเงาแสงไฟสลัวออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขา โดยที่รอยยิ้มเย็นเยียบราศีกริมปรากฏอยู่บนใบหน้าของแขกยามวิกาลผู้นั้นอย่างชัดเจน --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนากับพวกเรามาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ