การพบกันของคนสองขั้ว

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม เป็นเอกลักษณ์ที่บ่งบอกว่าที่นี่คือเขตหวงห้ามของสถาบันนิติเวชวิทยา แต่ดูเหมือนว่ากฎระเบียบความปลอดภัยระดับสูงของสถานที่แห่งนี้จะมีไว้สำหรับคนทั่วไป ไม่ใช่สำหรับ "รินทร์" "คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามาในเขตปลอดเชื้อหลังแนวเส้นกั้นสีเหลืองนี้ รินทร์" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร ร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้น ดร.อคิน ยืนไขว่ห้างพิงโต๊ะสเตนเลสอย่างไร้ความกังวล นิ้วเรียวยาวกำลังคีบชิ้นเนื้อบางเฉียบผ่านกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน แว่นตากลมบางสะท้อนแสงไฟนีออนวับวาว สะท้อนความเยือกเย็นจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของนักข่าวสาว รินทร์ไม่ได้สะท้านกับคำเตือนนั้น เธอสาวเท้าย่างก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ แม้รองเท้าผ้าใบเปียกชื้นจากสายฝนภายนอกจะทิ้งรอยเปื้อนเล็กน้อยบนพื้นกระเบื้องไร้ฝุ่น เธอวางแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำกระแทกลงบนโต๊ะทำงานใกล้ตัว เสียงดัง *ปั้ง* สะท้อนก้องห้องเย็นยะเยือก "กฎระเบียบมีไว้แหกเมื่อมีเรื่องคอขาดบาดตายค่ะ—อ๋อ ขอโทษที ผมหมายถึง *ครับ*" รินทร์แก้คำพูดอย่างกะทันหันเมื่อเหลือบเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมองมา ดร.อคินเกลียดความสะินสะอ้านและความไม่เป็นระเบียบพอๆ กับที่เกลียดพวกสื่อมวลชนที่ชอบบิดเบือนข้อเท็จจริง "ผมไม่ใช่หัวหน้ากองบรรณาธิการของคุณ และห้องนี้ก็ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาวิ่งเล่นตามอำเภอใจ เชิญกลับออกไปทางเดิม หรือจะให้ผมเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาหิ้วปีกคุณออกไปดีล่ะครับ คุณนักข่าวสายขุดคุ้ย" อคินผละจากกล้องจุลทรรศน์ เขาถอดถุงมือยางออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ท่วงท่าสุขุมนุ่มลึกแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่ทำให้อากาศรอบตัวลดลงไปหลายองศา รินทร์หรี่ตามองคู่สนทนา เธอรู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับมนุษย์สมองคอมพิวเตอร์อย่างอคินไม่มีทางชนะด้วยอารมณ์ เธอจึงเลือกใช้กลยุทธ์อื่น ขยับตัวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ห่างจากร่างสูงเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายความดื้อรั้นและประกตาเป็นประกายท้าทายฉายชัด "คดีการเสียชีวิตของวิศวกรโครงสร้างเมื่อคืนซอยสุขุมวิท 38... ทางตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็นอุบัติเหตุพลัดตกจากที่สูงเพราะเมาสุรา แต่คุณเองก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่ใช่ ดร.อคิน รอยช้ำที่ลำคอและทิศทางการกระจายตัวของคราบเลือดบนเสื้อผ้า มันบ่งบอกถึงร่องรอยการต่อสู้และการใช้สารเคมีบางอย่างที่สลายตัวได้เองภายในสิบสองชั่วโมง" อคินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคู่นั้นหรี่แคบลง ประเมินหญิงสาวตรงหน้าใหม่อีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยียบเย็น "คุณใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมงในการแกะรอยข้อมูลลับระดับกองปราบ แถมยังวิเคราะห์รูปแบบรอยเลือดได้แม่นยำเกินกว่าที่นักข่าวทั่วไปจะทำได้... น่าสนใจดีนี่ครับ คุณรินทร์ แต่การที่คุณเอาตัวเข้ามาพัวพันกับคดี 'อุบัติเหตุ' ที่เบื้องบนสั่งปิดปาก มันไม่ได้ทำให้คุณดูเท่เหมือนในหนังแอ็กชันหรอกนะ มันทำให้คุณกำลังเดินเข้าสู่กรงขังของมัจจุราชต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องมือแพทย์ติ๊dเบาๆ กลายเป็นฉากหลังของสงครามประสาทที่กำลังก่อตัวขึ้น รินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ปมในอดีตเมื่อสิบปีก่อนที่ครอบครัวของเธอต้องสังเวยให้กับคดีฆาตกรรมอำพรางพุ่งเข้ามาในโสตประสาท ภาพแฟ้มคดีของพ่อแม่ที่ถูกปิดตายอย่างไร้เยื่อใยทำให้แววตาของเธอสั่นไหวชั่วขณะ แต่เธอก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้หน้ากากความแข็งกร้าว "ถ้าฉันกลัวตาย ฉันคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะ... เอ่อ ครับ!" รินทร์เผลอหลุดปากอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด แต่อคินกลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรก เสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่น แต่มันทำให้ความตึงเครียดในห้องคลายตัวลงไปบ้าง "คุณนี่มันดื้อด้านเสียจริง... ตามผมมา" อคินถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อความดื้อรั้นของนักข่าวสาว เขาผายมือเชิญให้เธอเดินตามไปยังโซนลึกที่สุดของห้องนิติเวช ซึ่งเป็นห้องเก็บวัตถุพยานชิ้นเอก แสงไฟนีออนสีขาวสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นตู้กระจกนิรภัยหลายใบ ภายในบรรจุชิ้นส่วนหลักฐานจากคดีต่างๆ ทั่วเมืองหลวง แต่อคินพาเธอหยุดอยู่ที่ตู้เก็บศพหมายเลข 13 ร่างไร้ชีวิตของเหยื่อรายล่าสุดนอนสงบนิ่งอยู่หลังกระจกฝ้า "หลักฐานที่คุณต้องการไม่ได้อยู่ในสำนวนตำรวจ เพราะมันถูกส่งตรงมาที่นี่โดยคำสั่งลับ" อคินหยิบคีย์การ์ดสีดำสนิทออกมาแตะที่แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าฉายข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นกลางอากาศ ตัวเลข อัตราส่วนทางเคมี และโครงสร้างโมเลกุลที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นพร่างพราว "นี่คือ... อะไรคะ?" รินทร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อมูลที่ปรากฏบนจอ มันไม่ใช่รายงานชันสูตรทั่วไป แต่มันคือแผนผังเครือข่ายองค์กรใต้ดินที่มีชื่อรหัสว่า 'Project Janus' "มันคือสาเหตุที่ทำให้คุณกำลังเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ไงครับ" อคินหันมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "เพราะทันทีที่คุณก้าวขาเข้ามาแตะฐานข้อมูลนี้ ระบบตรวจจับอัตโนมัติของพวกมันได้เริ่มนับถอยหลังการกำจัดพยานปากเอก... รวมถึงพวกเราทั้งคู่ด้วย" *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วทั้งห้องนิติเวช พร้อมกับเสียงล็อกอัปอัตโนมัติของประตูทุกบานที่ปิดตายลงในเสี้ยววินาที ข้อมูลบนหน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่: **[SYSTEM BREACH DETECTED: TERMINATION PROTOCOL INITIATED]** อคินคว้าแขนเรียวของรินทร์ไว้แน่น แรงกระชากนั้นทำให้เธอเซเข้าไปประชิดอกแกร่งโดยสัญชาตญาณ ในขณะที่ประตูห้องเก็บศพด้านหลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทสามคนกำลังก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธปืนเก็บเสียงในมือ "ยินดีต้อนรับสู่นรกบนดินครับ คุณนักข่าว... หวังว่าคุณจะไหวพริบดีพอที่จะรอดตายในคืนนี้นะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาสุดระทึกไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ