ศพที่ไม่มีชื่อ

แฟ้มสีน้ำตาลเข้มที่มุมขวาบนเปื้อนคราบกาแฟจาง ๆ ดูเผิน ๆ มันก็เป็นเพียงเอกสารคดีเก่าคร่ำครึที่ถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดินของกองบัญชาการตำรวจนครบาล แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการไล่ล่าความจริงที่ถูกซุกซ่อน รินทร์รู้ดีว่ากลิ่นอัปของกระดาษรีไซเคิลเหล่านี้มักซ่อนความเน่าเฟะที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศพสด ๆ ร้อน ๆ เสียอีก "คุณกำลังเล่นกับไฟนะรินทร์ คดีนี้ปิดแฟ้มไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว ผู้กำกับเซ็นอนุมัติสำนวนด้วยตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำของสารวัตรธนาลอยข้ามโต๊ะทำงานรก ๆ มาพร้อมกับควันบุหรี่จาง ๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศอับชื้น เขามองหน้าผมด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความเหนื่อยหน่ายและความเตือนสity "เด็กใหม่อย่างคุณอยากสร้างชื่อเสียง ผมเข้าใจ... แต่การขุดคุ้ยศพไร้ญาติที่ถูกลืม มันไม่ได้ทำให้ยอดวิวสำนักข่าวของคุณพุ่งกระฉูดหรอก มีแต่จะทำให้คุณกลายเป็นศพรายต่อไปเสียมากกว่า" รินทร์ไม่ได้ตอบทันที ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือยางสีขาวบางเฉียบยังคงพลิกกระดาษหน้าสุดท้ายของแฟ้มหมายเลข 089/2021 อย่างระมัดระวัง ดวงตาสีนิลคู่คมกริบกวาดมองข้อความในรายงานการชันสูตรพลิกศพด้วยสมาธิอันแน่วแน่ *“เพศชาย ไม่ทราบชื่อ อายุประมาณ 25-30 ปี พบเสียชีวิตบริเวณริมคลองระบายน้ำ... สาเหตุการตาย: จมน้ำ ร่องรอยการต่อสู้: ไม่พบ”* มันเป็นสรุปผลการชันสูตรที่สะอาดสะอ้านและไร้ที่ติ... เกินไป ในฐานะนักข่าวสืบสวนที่เคยผ่านคดีฆาตกรรมอำพรางมาโชกโชน รินทร์เรียนรู้ที่จะไม่เชื่อตัวหนังสือพิมพ์ดีดเหล่านี้ตั้งแต่แรกเห็น ปมในใจที่ฝังรากลึกจากการสูญเสียครอบครัวไปโดยไร้คำตอบสอนให้เขารู้ว่า ความยุติธรรมมักตายก่อนที่เหยื่อจะทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ และพวกตำรวจมักจะเลือกทางที่ง่ายที่สุดในการปิดคดี เมื่อพวกเขาไม่อยากเหนื่อย "ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุจริงอย่างที่สำนวนว่าทำไมในรูปถ่ายใบนี้นาฬิกาข้อมือราคาแพงถึงยังอยู่บนข้อมือของผู้ตาย แต่กระเป๋าเงินและเอกสารแสดงตัวตนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยล่ะครับสารวัตร" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นํ้าเสียงของเขาเรียบสนิทแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในกำมะหยี่ "แล้วทำไม... รอยฟกช้ำที่ซี่โครงด้านซ้ายถึงไม่ถูกบันทึกไว้ในรายงานการแพทย์ชันสูตร" สารวัตรธนาชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาขยับไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาตีหน้าตาย "ความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ฝึกหัดน่ะสิ จะให้แปลว่าอะไรล่ะ คนตายไปแล้ว จะไปรื้อฟื้นอะไรตอนนี้" รินทร์แค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ความผิดพลาดเหรอครับ... หรือว่ามันคือความจงใจที่จะปกปิดอะไรบางอย่างกันแน่" ก่อนที่บรรยากาศตึงเครียดระหว่างทั้งสองจะระเบิดออกมา เสียงเคาะประตูก็จسกขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่บานประตูไม้เก่า ๆ จะเปิดออก ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกราวด์สีขาวสะอาดตา ดร.อคิน ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชศาสตร์หนุ่มอัจฉริยะก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับอุณหภูมิรอบตัวลดลงไปหลายองศา ดวงตาสีเทาอ่อนภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของรินทร์ "คุณกำลังเสียเวลา รินทร์" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย "กระดาษเก่า ๆ พวกนั้นไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดหรอก เพราะหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดไม่เคยอยู่ในแฟ้มนี้ตั้งแต่แรก" รินทร์หรี่ตามองคู่คิดคนสำคัญ "หมายความว่ายังไงครับ คุณอคิน" อคินไม่ตอบทันที เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทลงบนกองกระดาษรายงาน "ผมเพิ่งได้ตัวอย่างเนื้อเยื่อชิ้นสุดท้ายจากคดีเมื่อสามปีก่อนที่ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องเย็นแบบผิดระเบียบ ผลวิเคราะห์ทางพิษวิทยาด้วยเครื่อง spectrometry รุ่นใหม่ล่าสุดบอกอะไรบางอย่างที่น่าสนใจมาก... ผู้ตายไม่ได้จมน้ำตาย แต่เขาถูกทำให้หมดสติด้วยสารระงับประสาทชนิดหายาก ก่อนจะถูกโยนลงน้ำ" หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ จิตวิทยาอาชญากรและสัญชาตญาณนักข่าวสืบสวนทำงานสอดประสานกันทันที ภาพเหตุการณ์ในคืนวันนั้นเริ่มถูกปะติดปะต่อขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่คดีอุบัติเหตุธรรมดา แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยฝีมือของมืออาชีพ "แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะครับ ด็อกเตอร์" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับนิติเวชหนุ่ม รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความท้าทายปรากฏขึ้นอีกครั้ง เคมีอันเข้าขาและสายตารู้ทันระหว่างพวกเขาทั้งสองคนคืออาวุธเดียวที่จะใช้ต่อกรกับความมืดมิดเบื้องหลังคดีนี้ได้ อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบາซึ่งหาดูได้ยาก "ก็ตามรอยคนที่เซ็นอนุมัติปิดคดีนี้คนแรกสิครับ... ว่าแต่คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ถอนตัวตอนนี้ เพราะหลังจากวินาทีนี้ไป เราไม่ได้กำลังสู้กับแค่ตำรวจยศกระจอก ๆ อีกแล้ว" รินทร์เอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีดำขึ้นมาถือไว้มั่น ความเย็นเฉียบของโลหะส่งผ่านถุงมือเข้ามาถึงปลายนิ้ว แต่ความรู้สึกภายในอกกลับร้อนรุ่มไปด้วยเพลิงแห่งการแสวงหาความจริง "ถอยเหรอครับ?" รินทร์หัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลทอประกายวับวาย "คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยรู้จักคำนั้น" ทั้งสองคนยืนนิ่งจ้องตากัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสืบสวนเก่า ๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงแห่งกาลเวลา โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า ประตูห้องเก็บเอกสารอีกด้านหนึ่งที่ควรจะล็อกสนิท กลับมีเงาร่างปริศนากำลังขยับเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความประหลาดที่ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของรินทร์อย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนระบบ: คุณได้เข้าสู่พื้นที่อันตรายระดับ SSS - ไฟล์ข้อมูลลับถูกเปิดใช้งานโดยบุคคลภายนอก]* รินทร์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดิน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อหน้าจอสมาร์ทโฟนปรากฏภาพกล้องวงจรปิดแบบเรียลไทม์จากโต๊ะทำงานของสารวัตรธนา... ซึ่งตอนนี้ปรากฏภาพของแฟ้มคดีอีกสิบแฟ้มที่ถูกเปิดออก พร้อมกับโน้ตเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ทิ้งไว้ว่า: *"ยินดีต้อนรับสู่เกม... หนูทดลองตัวน้อย"* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ