เสียงเรียกจากเบื้องลึก

กลิ่นอายคุกรุ่นของหินภูเขาไฟและหยดน้ำค้างยามดึกบนซากโบราณสถานแห่งเทือกเขาเฟย์ฮาร์ทไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในเต็นท์พักแรมผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "ริน... ข้าว่าเจ้านี่มือหนักเกินไปหน่อยแล้วนะสำหรับคนที่บอกว่าเป็นแค่นักเล่นเกมสายเก็บกวาด" เอลีน่าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลลึกๆ ดวงตาสีครามคู่สวยทอดมองเด็กหนุ่มที่กำลังงละหงิดอยู่กับการร้อยสายอัญมณีเวทมนตร์เข้ากับเศษซากเขี้ยวของราชสีห์เพลิงที่เพิ่งปราบไปเมื่อช่วงหัวค่ำ แสงไฟสีส้มจากตะเกียงมานาส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนฝุ่นดิน รินเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มกว้างที่มักจะทำให้ความตึงเครียดรอบตัวมลายหายไปในพริบตา "โถ่ อาจารย์ครับ... เอ๊ย อาจารย์คะ! เกือบหลุดปากพูดภาษาโลกเก่าไปซะแล้ว" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยกชิ้นงานในมือขึ้นอวดด้วยความภาคภูมิใจ "นี่ไม่ได้เรียกว่ามือหนักค่ะ แต่มันคือการรีไซเคิลเชิงยุทธวิธีต่างหาก ไอเทมชิ้นนี้แหละที่จะช่วยคุมพลังเวทที่กำลังปะทุอยู่ในตัวของอาจารย์ให้เสถียรขึ้นได้ อย่างน้อยก็สามชั่วโมงเต็มโดยที่อาการปวดร้าวที่หัวไหล่จะไม่กำเริบ" เอลีน่าชะงักไปเล็กน้อย เธอยกมือเรียวขึ้นแตะที่หัวไหล่ซ้ายโดยไม่รู้ตัว บริเวณนั้นมักจะมีรอยร้าวของละอองแสงสีม่วงจางๆ ปรากฏขึ้นทุกครั้งยามที่ความทรงจำที่หายไปพยายามจะแทรกตัวกลับมาสร้างความเจ็บปวด เธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ตั้งแต่ที่เธอถูกปลดผนึกออกมาจากผนึกโบราณและพบว่าตัวเองสูญเสียความทรงจำทั้งหมด มีเพียงรินนี่แหละที่คอยอยู่เคียงข้าง ใช้ทักษะของผู้เล่นระดับล่างในการประดิษฐ์สิ่งของสารพัดเพื่อประคับประคองร่างเนื้อและจิตวิญญาณอันแตกสลายของเธอเอาไว้ ความอบอุ่นสายเล็กๆ ไหลผ่านเข้ามาในใจของอดีตจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ ร่างกายของเธอกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูน้ำแข็ง *ตึก... ตึก... ตึก...* ไม่ใช่เสียงหัวใจของเธอเอง... แต่มันดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ห้วงลึกที่ไกลออกไป ไกลเสียจนอยู่นอกเหนือแผนที่ของเกม VRMMO ใบนี้ "ริน..." เอลีน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นเทาอย่างผิดปกติ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังมองเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิต "เจ้า... ได้ยินไหม?" รินที่กำลังก้มหน้าขันนอตชิ้นส่วนโลหะชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ความเป็นมืออาชีพและสัญชาตญาณของผู้เล่นสายเก็บกวาดที่ผ่านการตายมานับครั้งไม่ถ้วนสั่งให้เขากวาดสายตาสำรวจรอบทิศทางผ่านหน้าจออินเทอร์เฟซทันที ทว่า... ไร้ซึ่งสัญญาณอันตราย ไม่มีมอนสเตอร์ปรากฏในเรดาร์ ไม่มีปาร์ตี้อื่นอยู่ในรัศมีสิบกิโลเมตร "เสียงอะไรเหรอครับ... เอ๊ย ค่ะ?" รินถามย้ำ น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นเม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผมของอาจารย์สาว "ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์..." เอลีน่าหลับตาลง พยายามตั้งสมาธิเพื่อแยกแยะคลื่นเสียงที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงทางกายภาพ แต่มันดังขึ้น *'จากภายในจิตสำนึก'* ของระบบเกมโดยตรง "มัน... มันคือเสียงกระซิบ มันเรียกชื่อข้า... ไม่สิ มันกำลังเรียกหา 'รหัสพันธุกรรม' ที่หลงเหลืออยู่ในตัวข้าต่างหาก!" ทันใดนั้นเอง หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยอยู่ตรงหน้ารินก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง ตัวอักษรสีแดงฉานนับพันบรรทัดไหลทะลักลงมาบนหน้าจอจนมองไม่เห็นภาพพื้นหลัง เสียงแจ้งเตือนของระบบที่เคยเป็นโทนเสียงใสแจ๋ว กลับกลายเป็นเสียงก้องกังวานต่ำทุ้มราวกับเสียงสะท้อนจากก้นบึ้งของมหาสมุทร [Warning: ระบบตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาตจากโหนดแม่ข่ายปริศนา] [Error Code: 000-NULL-ELENA] [คำเตือนเด็ดขาด: ห้ามผู้เล่นทำการเชื่อมต่อหรือถอดถอนไอเทมประเภท 'พันธสัญญาแห่งบรรพกาล' ในรัศมี 50 เมตรเด็ดขาด มิฉะนั้นเซิร์ฟเวอร์ย่อยอาจเกิดความเสียหายทางกายภาพ] รินขบกรามแน่น สมองประมวลผลด้วยความรวดเร็วสูงสุด เกมนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงก็จริง แต่มันไม่ควรจะมีระบบแจ้งเตือนที่สามารถส่งผลกระทบต่อความรู้สึกทางกายภาพของNPCระดับสูงได้ขนาดนี้ เอลีน่ากำลังทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น สองมือยกขึ้นกุมศีรษะ ร่างกายของเธอกำลังสั่นสะท้อนอย่างรุนแรง ละอองแสงสีม่วงเข้มระเบิดออกรอบตัวจนเต็นท์พักแรมฉีกขาดเป็นชิ้นๆ "อาจารย์! ตั้งสติไว้ครับ... เอ๊ย ค่ะ!" รินพุ่งเข้าไปคว้าตัวเธอไว้ อ้อมแขนของเด็กหนุ่มโอบกอดร่างที่กำลังร้อนดั่งไฟประลัยเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดจากพลังเวทที่ไหลย้อนกลับทำให้ผิวหนังของรินเริ่มมีควันลอยขึ้นมา แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด "ริน... หนีไป..." เอลีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีครามของเธอบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยประกายแสงสีขาวโพลนไร้แววตา เสียงของเธอเปลี่ยนเป็นเสียงสะท้อนประสานกันหลายเสียง ราวกับมีคนนับร้อยกำลังพูดผ่านลำคอของเธอพร้อมๆ กัน "มันมาแล้ว... เจ้าของร่างที่แท้จริง... ผู้ควบคุมประตูแห่งพันธสัญญา... กำลังจะตื่นขึ้น!" สิ้นเสียงคำประกาศนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็แตกแยกออกเป็นรอยร้าวสีแดงฉาน แสงสว่างจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนจนหมู่ดาวนับล้านดวงดับแสงลงในพริบตา หน้าจอระบบตรงหน้ารินดับวูบลง ก่อนจะปรากฏหน้าต่างสีดำสนิทที่มีข้อความเพียงบรรทัดเดียวสลักด้วยตัวอักษรโลหิตขยับได้ [System Announcement: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ 'ผู้ดูแลระบบลับ' - ขอต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้นแห่งความจริง, ผู้เล่นริน และเอลีน่า...] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเอลีน่านะคะ!