อดีตที่เริ่มซ้อนทับ

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรป่าลอยอวลไปทั่วห้องพักแรมขนาดเล็กภายในซากปรักหักพังโบราณเขตชายแดน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไร้ซึ่งความผ่อนคลาย เสียงสะท้อนของหินเวทมนตร์ที่ร้าวรานดังติ๊ดๆ เป็นระยะ คล้ายจังหวะชีพจรที่กำลังเต้นเร้าด้วยความหวาดระแวง รินนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้ากองไฟดวงเล็ก เขากำลังใช้มีดสั้นขูดคราบตะกรันสีดำออกจากเกราะหนังของมอนสเตอร์ระดับสูงที่เพิ่งล่ามาได้เมื่อวาน ความเงียบงันภายในห้องถูกทำลายลงด้วยเสียงถอนหายใจยาวนานจากริมฝีปากของเอลีน่า อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่นไม่ได้แตะต้องถ้วยชาตรงหน้าเลยตั้งแต่รินชงให้ ดวงตาสีครามคู่สวยที่เคยว่างเปล่าไร้ประกาย บัดนี้กำลังเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอกสั่นระริก คล้ายกำลังพยายามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำบางอย่างที่ติดอยู่ริมฝีปาก "ริน..." น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลกว่าทุกครั้ง แต่มันกลับแฝงความเปราะบางบางอย่างไว้จนรินต้องชะงักมีดในมือ เขาเงยหน้าขึ้นสบตา ปฏิกิริยาของเอลีน่าในยามนี้น่ากังวลเสียยิ่งกว่าตอนที่เธอสูญเสียการควบคุมพลังเวทในดันเจี้ยนชั้นใต้ดินเสียอีก "มีอะไรหรือเปล่าครับ... เอ๊ย... มีอะไรหรือเปล่าคะ อาจารย์?" รินเกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนเดิมออกไปตามความเคยชิน ดีที่ไหวพริบดึงกลับมาทันเวลา พร้อมกับคลี่ยิ้มบางๆ เพื่อลดความตึงเครียด "ชาเย็นชืดหมดแล้วนะคะ ถ้าไม่ชอบรสชาตินี้ เดี๋ยวฉันไปต้มน้ำใหม่ให้" "ไม่ใช่เรื่องชาค่ะ..." เอลีน่าส่ายหน้าช้าๆ ปลายนิเรียวเรียวของเธอยกขึ้นกุมขมับ ดวงตาคู่นั้นเหม่อลอยราวกับกำลังมองทะลุกำแพงหินเก่าๆ ไปยังสถานที่อื่นที่ไกลแสนไกล "ภาพ... ภาพพวกนั้นมัน... กลับมา" รินวางมีดสั้นลงบนพื้นทันที เสียงโลหะกระทบหินเบาหวิว แต่ความตื่นตัวในแววตาสว่างวาบขึ้นมาในทันที ระบบเกม VRMMO นี้ขึ้นชื่อเรื่องการสร้างความทรงจำเสมือนจริงและปมเนื้อเรื่องที่ซับซ้อน แต่สำหรับ NPC ระดับตำนานอย่างเอลีน่า การที่ความทรงจำถูกลบไม่ใช่แค่บัลลังก์ข้อมูลที่หายไป แต่มันคือการถูกตัดขาดจากตัวตนที่แท้จริง "ค่อยๆ ให้นึกนะคะ ไม่ต้องรีบ" รินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เว้นระยะห่างที่พอเหมาะเพื่อให้เกียรติ แต่ก็พร้อมที่จะยื่นมือไปประคองหากเธอทรุดลงไป "จำอะไรได้บ้างคะ? ชื่อสถานที่? ผู้คน? หรือ... เวทมนตร์บทใดบทหนึ่ง?" เอลีน่าหลับตาลงแน่น เปลือกตาของเธอกระตุกเล็กน้อยราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในห้วงความคิด ข้อมูลไอเทมขยะและเศษซากเวทมนตร์ที่รินเคยเก็บสะสมไว้รอบตัวเริ่มตอบสนองต่อคลื่นพลังงานรอบกายเธอ อนุภาคแสงสีฟ้าจางๆ ลอยฟุ้งขึ้นจากพื้นห้องราวกับละอองดาว "ไม่ใช่เวทมนตร์... แต่เป็น 'เสียง'" เอลีน่ากระซิบ เสียงของเธอกล่าวสั่นพร่า "เสียงเหล็กกระทบกัน... กลิ่นของควันไฟและดินปืน... และ... และเสียงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาด" รินตั้งใจฟังอย่างลึกซึ้ง ระบบอินเทอร์เฟซส่วนตัวของเขากระพริบเตือนเบาๆ บ่งบอกถึงค่าความสัมพันธ์ (Affinity) ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด นี่ไม่ใช่แค่เควสต์เนื้อเรื่องธรรมดา แต่เป็นการปลดล็อกประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม "คุณได้ยินเสียงใครคะ?" รินถามต่อ น้ำเสียงอบอุ่นและมั่นคง "เสียงของผู้ชายคนหนึ่ง..." เอลีน่าลืมตาขึ้นช้าๆ น้ำตาคลอหน่วยที่หางตา ความเจ็บปวดและความโหยหาฉายชัดในแววตานั้น "เขาบอกให้ฉัน... 'วิ่งไป' และอย่าหันหลังกลับมามองเด็ดขาด... รินคะ ฉันจำได้ว่าในตอนนั้น ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว ฉันมี... สหายร่วมรบ มีคนคอยปกป้องฉันอยู่เบื้องหลัง แต่... แต่ภาพใบหน้าของพวกเขากลับถูกหมอกสีดำหนาทึบกลืนกินไปหมด พอฉันพยายามจะเอื้อมมือไปคว้า... หัวของฉันก็ปวดร้าวราวกับจะระเบิดออกมา" ร่างบางของเอลีน่าเซถลาเล็กน้อย รินไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปประคองไหล่เธอไว้ได้อย่างทันท่วงที สัมผัสจากไออุ่นของร่างกายนอกจากจะช่วยพยุงเธอแล้ว มันยังส่งผ่านค่าสถานะต้านทานสถานะผิดปกติที่เขามีติดตัวจากไอเทมขยะรีไซเคิล ช่วยบรรเทาอาการปวดหัวของเอลีน่าให้ทุเลาลงอย่างน่าอัศจรรย์ เอลีน่าซบหน้าลงกับไหล่ของเด็กหนุ่ม หอบหายใจถี่กระชั้น ไอเวทมนตร์รอบตัวเธอเริ่มสงบลงจากการสัมผัสอันอ่อนโยนแต่มั่นคงของริน "เก่งมากค่ะ... แค่นี้ก็ถือว่าก้าวมาไกลมากแล้วนะคะ" รินลูบหลังคาดเดาความรู้สึกของเธออย่างเบามือ น้ำเสียงนุ่มนวลช่วยปลอบประโลมจิตใจที่ปั่นป่วนของอาจารย์สาว "ความทรงจำที่หายไป ไม่ได้หายไปตลอดกาลหรอกค่ะ มันแค่หลบซ่อนอยู่ รอเวลาที่เราพร้อมจะไปเปิดมันออกดูเท่านั้นเอง" เอลีน่าเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใสและแววตาเฉียบคมเกินวัย ดวงตาสีครามสะท้อนภาพใบหน้าของรินที่เต็มไปด้วยความจริงใจ หัวใจของ NPC สาวที่ถูกโปรแกรมให้ไร้ความรู้สึก กลับเต้นแรงขึ้นด้วยปฏิกิริยาที่เหนือกว่าตรรกะของโค้ดเกม "ขอบคุณนะคะ... ริน" เอลีน่าพึมพำเบาๆ ใบหน้าขาวเนียนเจือสีระเรื่อจางๆ ท่ามกลางแสงไฟกองเพลิง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและเต็มไปด้วยความอบอุ่นนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมที่เงียบงันมานานก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาทของริน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเรดาร์มินิแมพ [ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในรัศมี 500 เมตร] [รหัสภัยคุกคาม: 'ผู้สังเกตการณ์แห่งอดีต' กำลังเข้าใกล้เป้าหมาย] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เนื่องจาก NPC เอลีน่าระลึกถึงเหตุการณ์ก่อนถูกลบได้ ระบบความปลอดภัยระดับสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์หลักจึงเริ่มทำงานเพื่อ 'กำจัดความทรงจำส่วนเกิน'] รินเบิกตากว้าง ไหวพริบและความระแวดระวังพุ่งถึงขีดสุด เขาคว้ามีดสั้นและโล่เศษเหล็กขึ้นมาตั้งรับทันทีโดยไม่ต้องคิด ชีวิตในฐานะผู้เล่นสายเก็บกวาดสอนให้เขารู้ว่า 'ความสงบสุขมักเป็นสัญญาณก่อนพายุใหญ่เสมอ' พื้นศิลาโบราณเบื้องหน้าเริ่มสั่นสะเทือน รอยแตกสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนผนังห้องราวกับใยแมงมุม พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะที่พร้อมเพรียงอย่างไร้ที่ติ และก่อนที่รินจะได้ตะโกนเตือนเอลีน่า กำแพงศิลาเบื้องหน้าก็พังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างในชุดเกราะสีดำทมิฬที่ถือดาบยาวเรืองแสงสีเลือด และบนหน้าอกของพวกมัน... มีตราสัญลักษณ์รูปนาฬิกาทรายกลับหัวที่เอลีน่าเคยหวาดกลัวฝังอยู่! --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเปิดปมความลับไปพร้อมกับรินและเอลีน่านะคะ!