การอัปเกรดทักษะสายประดิษฐ์

"ถ้าเจ้ายังคงหลอมมันด้วยอุณหภูมิระดับนั้น เกรงว่าเศษเสี้ยวแสงจันทร์ในเตาจะละลายกลายเป็นผงธุลีเสียก่อนนะคะ ริน" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลระคนเอ็นดูของเอลีน่าดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามต่ำของเตาหลอมเวทมนตร์ หญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะปฏิบัติการ แสงเรืองรองสีครามจากไอเทมระดับตำนานที่เธอนำติดตัวมาสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีม่วงเข้ม คล้ายกับดวงดาวในยามค่ำคืนที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อยจากการควบคุมพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย รินละมือจากคีมเหล็ก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าของเด็กหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดี เขาไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดเลยสักนิดที่มีเสียงท้วงติงจากอาจารย์สาวผู้สูญเสียความทรงจำ กลับกัน เขากลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างเคยชิน ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่น มือข้างที่สวมถุงมือหนังสำหรับช่างฝีมือปาดเหงื่อออกลวกๆ ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาว "ผมรู้ครับ... เอ๊ย! ผมรู้ค่ะอาจารย์" รินรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเผลอใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งผิดพลาดไปตามความคุ้นชินเก่าๆ อาจารย์สาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ จุดประดับบนมุมปากของเธอ เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งสำหรับ NPC ระดับตำนานที่ปกติมักจะตีสีหน้างุนงงและพยายามนึกถึงอดีตที่หาย "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ... เปลี่ยนสรรพนามไม่ทันอีกแล้วสินะคะ" เอลีน่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น กลิ่นอายจางๆ ของดวงดาวและหิมะแรกฤดูที่ติดตัวเธอมาทำให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงอย่างประหลาด "ไหน ลองอธิบายให้ข้าฟังซิ ว่าเจตนาที่แท้จริงของการเอาเศษเสี้ยวพลังของข้า ไปผสมกับแร่เหล็กกล้าไร้สนิมจากดันเจี้ยนชั้นสาม คืออะไรกันแน่?" รินไม่ตอบทันที เขาหยิบขวดแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีรุ้ง—ซึ่งสกัดมาจากพลังเวทที่เอลีน่าเผลอปลดปล่อยออกมาในระหว่างการต่อสู้ครั้งก่อน—ขึ้นมาส่องกับแสงไฟเวทมนตร์ "ระบบเกมนี้หรือแม้แต่โลกใบนี้ มักจะตัดสินไอเทมจาก 'ค่าสเตตัส' และ 'เกรด' ภายนอกใช่ไหมล่ะคะ" รินเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาฉายแววเฉียบคมของนักประดิษฐ์ผู้มองเห็นคุณค่าในสิ่งที่คนอื่นมองเป็นขยะ "ไอเทมระดับตำนานอย่างชิ้นส่วนพลังของอาจารย์ ถ้าเอาไปใส่ตรงๆ ร่างกายของผมหรือแม้แต่เครื่องป้องกันทั่วไปคงระเบิดเป็นจุลเพราะรับภาระไม่ไหว แต่ถ้าเราใช้กระบวนการ 'ถักทอโครงข่าย' (Network Weaving) ที่ผมเพิ่งปลดล็อกมาจากทักษะสายประดิษฐ์ขั้นสูงล่ะก็..." เด็กหนุ่มเว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบสร้างความน่าตื่นเต้น ก่อนจะวางขวดคริสตัลลงบนแท่นบูชาเวท "เราไม่ได้กำลังสร้าง 'อาวุธ' เพื่อโจมตีศัตรูค่ะอาจารย์... แต่เรากำลังสร้าง 'ตัวกลาง' ที่ทำหน้าที่ถ่ายเทและกระจายภาระพลังงานมหาศาลนั้นออกไปต่างหาก" เอลีน่าดวงตาสว่างวาบขึ้นมาวบหนึ่ง เธอมองดูร่องรอยการคำนวณสูตรเคมีและเวทมนตร์นับร้อยบรรทัดที่รินเขียนด้วยมือกลกลมกลืนกับตัวหนังสือโบราณบนกระดาษหนัง สัญชาตญาณของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตบอกเธอทันทีว่า เด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุด แต่มันก็เต็มไปด้วยความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด "เจ้ามนุษย์ตัวจิ๋ว... เจ้าช่างกล้าหาญเสียจริงนะ" เอลีน่าพึมพำ น้ำเสียงเจือความทึ่ง "การเอาเศษเสี้ยวความทรงจำในรูปพลังงานของข้า ไปหลอมรวมกับเหล็กกล้าไร้สนิม มันเหมือนกับการเอาพายุเฮอริเคนยัดใส่ขวดแก้วบางๆ ชัดๆ" "ถ้าอย่างนั้น..." รินหันมาส่งยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความมั่นใจให้เธอ ดวงตาใสซื่อแต่เปี่ยมด้วยไหวพริบพราวระยับ "อาจารย์ช่วยช่วยถือคบเพลิงเวทมนตร์ทางนั้นให้ผมหน่อยนะคะ! ได้เวลาเปลี่ยนเศษขยะชิ้นนี้ให้กลายเป็นตำนานบทใหม่ของพวกเราแล้วค่ะ!" เอลีน่ามองรอยยิ้มนั้น เนิ่นนานเสียจนเธอเองก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบคบเพลิงเวทมนตร์ขึ้นมาถือไว้ตามคำขอ แสงสีนวลจากคบเพลิงสาดส่องลงบนใบหน้าของทั้งคู่ ขับเน้นบรรยากาศแห่งความร่วมมืออันแน่นแฟ้นและมิตรภาพที่เติบโตขึ้นทุกๆ วินาทีในโลก VRMMO แห่งนี้ รินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกใช้หน้าต่างระบบ "ทักษะสายประดิษฐ์: หลอมรวมวิญญาณแห่งศาสตรา" (Soul Weapon Forging) แสงสีทองสว่างวาบทาบทับทั่วทั้งห้องใต้ดิน ค้อนช่างตีเหล็กในมือขวาของเขาถูกปกคลุมด้วยออร่าสีรุ้งที่สกัดจากพลังของเอลีน่า เสียงแจ้งเตือนจากระบบเริ่มรัวกระหน่ำไม่หยุดหย่อน [ระบบกำลังประมวลผลกระบวนการสร้างไอเทมพิเศษ...] [ตรวจพบ: เศษเสี้ยวพลังของเอลีน่า (ระดับ SSS) + เหล็กกล้าไร้สนิม (ระดับหายาก) + เจตจำนงของผู้เล่นริน] [อัตราความสำเร็จ: 14.2% (คำเตือน: ความเสี่ยงในการระเบิดสูงมาก)] "14.2% งั้นเหรอคะ..." รินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานที่ผมตั้งไว้ตั้งเยอะ... แต่สำหรับผมแล้ว ตัวเลขแค่นี้มันเกินพอที่จะพลิกสถานการณ์แล้วล่ะค่ะ!" *เปรี้ยงงงงง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลไปทั่วห้องปฏิบัติการ แรงกระแทกจากการหลอมรวมผลักร่างของเอลีน่าและรินให้ถอยหลังไปคนละก้าว แสงสีรุ้งเจิดจ้าบาดตาพุ่งทะลุหลังคาห้องใต้ดินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเกม ส่องประกายเจิดจ้าจนผู้เล่นและมอนสเตอร์ในรัศมีหลายกิโลเมตรต้องหยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง เมื่อกลุ่มควันจางลง รินพยายามก้าวเข้าไปใกล้แท่นหลอมด้วยหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ มือที่สวมถุงมือหนังสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นระคนลุ้นระทึก บนแท่นวางคริสตัลสีดำสนิท มีสนับแขนและสนับเข่าคู่หนึ่งวางอยู่ มันไม่ได้ดูหรูหราอลังการเหมือนอาวุธกาชาทั่วไป พื้นผิวสีดำด้านสะท้อนแสงไฟจางๆ มีลวดลายเส้นสายสีฟ้าครามไหลเวียนอยู่ภายในราวกับเส้นเลือดที่มีชีวิตชีวา ทว่า สิ่งที่ทำให้รินและเอลีน่าถึงกับพูดไม่ออกก็คือ ไอคอนข้อมูลที่ลอยเด่นอยู่เหนือมัน [ไอเทมสำเร็จ: 'เกราะอัสนีธาราแห่งความทรงจำ' (Evolutionary Grade)] [ประเภท: อุปกรณ์สวมใส่ (สนับแขน/สนับเข่า)] [คุณสมบัติพิเศษ: ดูดซับพลังงานเวทมนตร์รอบตัว 50% และแปลงเป็นโล่พลังงานไร้ขีดจำกัด (เงื่อนไข: ต้องสวมใส่โดยผู้เล่นที่มีความสัมพันธ์ระดับคู่หูกับเอลีน่าเท่านั้น)] [คำอธิบายจากระบบ: ผลงานชิ้นเอกที่เกิดจากความร่วมมือระหว่างความไร้ขีดจำกัดและความยืดหยุ่นอันยอดเยี่ยม มันพร้อมที่จะวิวัฒนาการไปพร้อมกับผู้ใช้งาน และ...] เสียงแจ้งเตือนของระบบสะดุดกะทันหัน ตัวอักษรสีทองบนหน้าต่างโฮโลแกรมสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่เสียงระฆังเตือนภัยระดับมหันตภัยจะดังลั่นก้องกังวานไปทั่วทั้งภูมิภาค ไม่ใช่แค่ในห้องใต้ดินแห่งนี้ แต่มันดังก้องไปถึงหูของผู้เล่นทุกคนในเซิร์ฟเวอร์! [ประกาศจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบการตื่น ฯ ของ 'สἐส🢂eว...'—] ตัวหนังสือบนหน้าต่างระบบบิดเบี้ยวกลายเป็นภาษาวิปริตที่ไม่สามารถอ่านออก เสียงแจ้งเตือนขาดหายเป็นห้วงๆ ก่อนที่หน้าต่างทั้งหมดจะถูกแทนที่ด้วยความมืดสนิท และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาดังก้องขึ้นมาจากชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด—ชั้นที่ควรจะถูกปิดตายไว้ตลอดกาล เอลีน่าสะดุ้งสุดตัว ดวงตาสีม่วงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มือเรียวคว้าแขนเสื้อของรินไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ "ริน... เสียงนั่น... มันกำลังขึ้นมาแล้ว!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญของรินและเอลีน่านะคะ!