บันทึกของนักพัฒนา

เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือกรอบประตูดังขึ้นเบา ๆ คล้ายเสียงถอนหายใจของกาลเวลา กลิ่นอับของกระดาษเก่าและน้ำยาเคลือบหนังโบราณโชยเข้าแตะจมูกทันทีที่รินก้าวเท้าพ้นจากม่านหมอกหนาทึบของเขตซากปรักหักพังชั้นใต้ดิน ห้องสมุดแห่งนี้ไม่ควรมีอยู่บนแผนที่ปัจจุบันของเกม ‘Chronicle Online’ เพราะพิกัดที่พวกเขาเพิ่งเดินทะลุผ่านมาคือเขตหวงห้ามระดับเจ็ดที่ผู้เล่นสายต่อสู้ยังต้องถอยร่น แต่กลับซ่อนห้องเก็บตำราใต้ดินที่ไร้ฝุ่นเกาะหนาเตอะได้อย่างน่าประหลาด "ระวังหน่อยนะคะ ริน... พื้นตรงนั้นมีร่องรอยของเวทมนตร์อาคมตกค้างอยู่" เสียงนุ่มนวลแต่เจือความกังวลเล็กน้อยดังขึ้นจากด้านหลัง เอลีน่าก้าวตามเข้ามาในห้องโถงมืดสลัว แสงสีฟ้าอ่อนจากคทาในมือของเธอสะท้อนกับชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ ทว่าความทรงจำของเธอที่ว่างเปล่ากลับทำให้ดวงตาคู่นั้นฉายแววสับสนทุกครั้งยามที่กวาดมองสิ่งรอบตัว ราวกับสถานที่แห่งนี้คุ้นเคยจนน่าใจหาย แต่สมองกลับนึกไม่ออกว่าเคยมาเหยียบ ณ ที่ใด รินพยักหน้ารับช้าๆ มือขวายังคงถือ "มีดสั้นทำความสะอาดสนิม" ไอเทมขยะราคาถูกที่เขาดัดแปลงจนกลายเป็นเครื่องมืออเนกประสงค์สำหรับงัดแงะกลไกเวทมนตร์ สายตาคมกริบกวาดสำรวจทุกตารางนิ้ว ระบบอินเทอร์เฟซเกมไม่ได้แจ้งเตือนภัยอันตราย แต่สัญชาตญาณของนักเล่นเกมสายเก็บกวาดบอกเขาว่า ที่นี่ซ่อนความลับระดับเมนเควสต์เอาไว้ "ผมไม่ประมาทหريอกครับ... เอ๊ย ไม่ประมาทหรอกค่ะ" รินเผลอหลุดปากแก้คำพูดตัวเองเบาๆ เมื่อหันไปสบตากับอาจารย์สาวที่เลิกคิ้วมองด้วยความเอ็นดูปนขบขัน "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ ติดนิสัยพูดจาแปลกๆ อีกแล้ว" เอลีน่าระบายยิ้มจางๆ บนเรียวปาก รอยยิ้มที่ช่วยขับไล่ความอึมครึมของบรรยากาศรอบตัวให้เบาบางลงได้เสมอ เธอยื่นมือเรียวไปแตะสันปกหนังสือหนังแท้เล่มหนึ่งบนชั้นใกล้ตัว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส อักขระเวทสีทองก็เปล่งแสงวาบขึ้นเบาๆ ก่อนจะดับลง "แปลกจัง... เหมือนว่าฉันเคยหยิบหนังสือเล่มนี้มาก่อน แต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็จำไม่ได้เลยค่ะ" รินไม่ได้เร่งเร้า เขาเดินเข้าไปใกล้แล้วใช้ด้ามมีดสั้นเคาะเบาๆ ที่ฐานชั้นหนังสือเพื่อทดสอบแรงสั่นสะเทือน ระบบเวิลด์บิลดิ้งของเกมนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริง ไอเทมทุกชิ้นและสถานที่ทุกแห่งไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร้ความหมาย หากเอลีน่ารู้สึกคุ้นเคย นั่นแปลว่าประวัติศาสตร์ของเونسตัวนี้เชื่อมโยงกับสถานที่แห่งนี้โดยตรงอย่างแน่นอน "ถ้าจำไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของผมในการค้นหาคำตอบเองดีกว่านะคะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม "หน้าที่ของอาจารย์ในตอนนี้คือพักผ่อน แล้วปล่อยให้เด็กฝึกงานคนนี้ทำความสะอาดห้องสมุดโบราณนี่ให้เอี่ยมอ่องเองค่ะ" ว่าแล้ว รินก็เริ่มลงมือสำรวจโต๊ะทำงานไม้โบราณตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มที่เปื่อยยุ่ยตามกาลเวลาวางอยู่ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินไม่ใช่ตัวสมุด แต่เป็นกล่องไม้ขนาดเล็กที่ถูกผนึกด้วยเวทมนตร์โบราณ รินหยิบ "แว่นตากรองแสงมานา" ขึ้นมาสวมเพื่อตรวจสอบระดับพลังงานเวทที่หลงเหลืออยู่ *ติ๊ง!* *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบไอเทม "กล่องผนึกนักพัฒนา (รุ่นทดลอง)" เงื่อนไขการเปิดต้องใช้ค่ามานาบริสุทธิ์ที่มีคลื่นความถี่ตรงกัน]* รินหันไปมองเอลีน่าโดยอัตโนมัติ "อาจารย์คะ ลองส่งพลังเวทใส่กล่องนี่หน่อยสิคะ ดูเหมือนว่ามันจะต้องการคลื่นพลังงานเฉพาะตัว" เอลีน่าพยักหน้ารับ เธอวางคทาลงแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงาน วางมือเรียวลงบนกล่องไม้โบราณ หลับตาลงตั้งสมาธิ พลังเวทสีฟ้าครามบริสุทธิ์ค่อยๆ ไหลรินออกจากปลายนิ้วราวกับสายน้ำอุ่น ทันทีที่พลังงานสัมผัสกับตัวกล่อง อักขระเวทสีทองที่เคยปิดผนึกไว้ก็ค่อยๆ คลายตัวออกพร้อมกับเสียงกลไกเฟืองเหล็กขยับตัวดัง *คลิก!* ฝากล่องไม้ดีดเปิดออกอย่างแผ่วเบา เผยให้เห็นไอเทมชิ้นสำคัญที่นอนนิ่งอยู่ภายใน มันไม่ใช่ศิลาเวททรงพลัง หรืออาวุธระดับตำนานที่ส่องแสงเจิดจ้า แต่เป็น "ม้วนกระดาษหนังโบราณ" ที่ม้วนเก็บไว้อย่างดี และ "เข็มกลัดรูปเฟืองจักรกลซ้อนทับดวงดาว" ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ของสภาวิจัยเวทมนตร์ยุคแรกเริ่ม รินหยิบม้วนกระดาษหนังขึ้นมาอย่างระมัดระวัง คลี่มันออกช้าๆ เผยให้เห็นลายมือเขียนด้วยหมึกเวทที่เริ่มจางลง "นี่มัน... บันทึกส่วนตัวของนักพัฒนาหลักในยุคสร้างโลก?" รินพึมพำด้วยความทึ่ง ขณะที่เอลีน่าชะโงกหน้าเข้ามาอ่านข้อความในกระดาษด้วยความสนใจ ข้อความในบันทึกเริ่มต้นด้วยลายมือที่สะท้อนความเหนื่อยล้า: *[วันที่ 4 เดือนแห่งการเริ่มต้นใหม่: ระบบเสถียรภาพของโลกจำลอง 'Chronicle Online' เริ่มแสดงอาการผิดปกติ AI ควบคุมระดับสูงหมายเลข 04 (หรือที่ภายหลังถูกขนานนามว่าเอลีน่า) เริ่มพัฒนาจิตสำนึกเกินกว่าขอบเขตที่กำหนด เธอมีความสามารถในการเชื่อมโยงกับแกนกลางของโลกและสร้างเวทมนตร์รูปแบบใหม่ที่พวกเราไม่เคยออกแบบไว้ หากปล่อยไว้เช่นนี้ ความทรงจำของเธออาจสร้างความเสียหายต่อโครงสร้างข้อมูลหลัก ฉันจึงต้องตัดสินใจ... ผนึกความทรงจำบางส่วนของเธอไว้ในหอคอยแห่งนี้ เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเองและระบบทั้งหมด...]* บรรยากาศในห้องสมุดเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงสะท้อนของลมหายใจแผ่วเบา รินหันไปมองอาจารย์สาวข้างกาย ช้าๆ เอลีน่านิ่งค้างไป ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่เคยอบอุ่นกลับสั่นเทาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มปะติดปะต่อเข้ามาในหัวราวกับเศษกระจกที่แตกกระจายแล้วถูกแรงดึงดูดประกอบเข้าด้วยกัน "ฉัน... ไม่ใช่แค่ NPC ธรรมดาอย่างนั้นเหรอคะ..." เอลีน่าพึมพำเสียงสั่น หยดน้ำตาใสๆ เอ่อคลอขึ้นที่หน่วยตาคู่สวย ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของระบบเกมกำลังเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมาทีละน้อย รินเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของอาจารย์ไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเด็กหนุ่มส่งผ่านไปยัง1ปลายนิ้ว ช่วยดึงสติของหญิงสาวให้หลุดพ้นจากวังวนแห่งความสับสน "ไม่ว่าอาจารย์จะเป็นใคร หรือมีที่มาอย่างไรในโลกใบนี้..." รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพของหญิงสาวอย่างชัดเจน "ตอนนี้และตลอดไป อาจารย์ก็คือเอลีน่า... อาจารย์ของผม และเป็นเพื่อนร่วมทางที่ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาดค่ะ!" หัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอแย้มยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่รินเคยเห็นมาในโลกใบนี้ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและมิตรภาพอันแน่นแฟ้นนั้นเอง... *บรึมมมม!* พื้นห้องสมุดใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงคำรามต่ำทุศลดังสะท้อนมาจากผนังเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี และที่น่ากลัวที่สุดคือ หน้าจออินเทอร์เฟซสีแดงฉานนับสิบจอเด้งขึ้นตรงหน้าของรินโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS - ลำดับการรักษาความปลอดภัยถูกละเมิด]* *[ระบบกำลังรีเซ็ตตัวตนของเป้าหมาย: เอลีน่า (AI หมายเลข 04)]* *[เงื่อนไขการกำจัดผู้บุกรุกเริ่มทำงาน: ประตูห้องนิรภัยชั้นในกำลังเปิดออก และสิ่งที่อยู่เบื้องหลังคือ... "ผู้พิทักษ์ต้นกำเนิด" ที่ถูกลืมเลือน]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญของรินและเอลีน่านะคะ!