เงาตามตัวในโลกไซเบอร์

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและโค้ดข้อมูลที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ทัศนียภาพของมหานครแห่งเวทมนตร์และจักรกล ‘อาร์คันเทีย’ ยามค่ำคืนไม่ได้งดงามดังเช่นทุกวัน หน้าต่างระบบสีฟ้าใสจำนวนมากนับร้อยบานกำลังกะพริบถี่รัวด้วยแสงสีแดงฉาน ราวกับเสียงเตือนภัยของหัวใจที่กำลังเต้นระรัวอย่างไร้จังหวะ “ริน ระวังทางซ้ายค่ะ!” เสียงเตือนอันร้อนรนของเอลีน่าดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังเวทสีครามเข้มที่แผ่ขยายออกไปคุ้มกันร่างของเด็กหนุ่ม ร่างระหงของอาจารย์สาวในชุดคลุมนักเวทสีเงินยวงสะท้อนแสงไฟจากป้ายโฆษณาโฮโลแกรม แววตาคู่สวยที่มักจะเจือความสับสนและว่างเปล่าอยู่เสมอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำคทาไม้โบราณแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว รินไม่จำเป็นต้องหันไปมองตามคำเตือนนั้น มือขวาของเขาตวัดมีดสั้นเก็บกวาดขยะ—ไอเทมระดับต่ำที่หาได้ตามกองขยะของเกม ซึ่งถูกดัดแปลงด้วยสกิลสายช่างฝีมือจนคมกริบ—ปักฉับลงไปยังรอยแยกของอากาศที่บิดเบี้ยว *ฉับ!* ประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาทุ่งออกมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องราวกับสัญญาณรบกวนของคลื่นวิทยุ ร่างโปร่งแสงรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่สวมชุดสูทสีดำสนิทและไม่มีใบหน้าปรากฏขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีเทา “รอบที่เจ็ดแล้วสินะครับ เอ้ย… นะคะ!” รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ เกือบเผลอหลุดสำนวนติดปากของผู้เล่นทั่วไปออกมา เขายกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ผาก ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตายังคงนิ่งสงบและเต็มไปด้วยประกายแห่งไหวพริบ “พวกมันไม่ได้มาเพื่อล่ามอนสเตอร์ แต่เจตนาพุ่งเป้ามาที่ระบบความทรงจำที่เหลืออยู่ของคุณโดยตรงเลยค่ะ” เอลีน่ากวาดสายตามองไปรอบตรอกซอกซอยแคบๆ ที่เงียบสงบผิดปกติ พื้นถนนปูด้วยหินเวทมนตร์เริ่มมีรอยร้าวเป็นทางยาว ข้อมูลดิจิทัลสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากรอยแยกเหล่านั้นราวกับเลือดที่ไหลรินจากบาดแผลของโลกใบนี้ “พวกเขากลัว…” เสียงหวานใสเอ่ยแผ่วเบา ร่างบางก้าวถอยหลังมาใกล้รินโดยสัญชาตญาณ ความอบอุ่นจากไอเวทที่แผ่ออกมาจากตัวเด็กหนุ่มช่วยบรรเทาอาการปวดแปล๊บที่ศีรษะของเธอได้เสมอ “พวกเขากลัวว่าถ้าดิฉันจำเรื่องราวทั้งหมดในอดีตได้ ระบบควบคุมความสมดุลของเซิร์ฟเวอร์หลักจะล่มสลาย… หรือบางที สิ่งที่พวกเขาหวังจริงๆ อาจไม่ใช่แค่การลบข้อมูลของดิฉันค่ะ ริน” รินหรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์ผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซระบบที่เขามักจะเปิดค้างไว้เสมอ ในฐานะผู้เล่นสายเก็บกวาด เขาไม่เคยสนใจเรื่องราวใหญ่โตของเนื้อเรื่องหลักระดับตำนานมาก่อน จนกระทั่งได้มาพบกับเอลีน่า NPC ผู้กุมความลับของโลก VRMMO แห่งนี้ แต่สิ่งที่เขารู้แน่ชัดในตอนนี้คือ มีกลุ่มบุคคลภายนอก—ผู้เล่นสายแฮกเกอร์ระดับสูง หรืออาจเป็นทีมงานเงามืดของบริษัทผู้พัฒนาเกม—กำลังพยายามเจาะระบบเพื่อทำลายล้างตัวตนของหญิงสาวผู้นี้ทีละน้อย “ต่อให้พวกเขาจะมีสิทธิ์ระดับแอดมินหรือเครื่องมือเจาะระบบที่โกงแค่ไหน แต่ตราบใดที่ผมยังใช้สกิล ‘รีไซเคิล’ แยกชิ้นส่วนโค้ดแปลกปลอมพวกนี้ออกเป็นขยะรีไซเคิลได้… ผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องเส้นผมของคุณแม้แต่เส้นเดียวหรอกค่ะ!” รินประกาศกร้าว น้ำเสียงถึงจะนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาเอลีน่าถึงกับใจเต้นระส่ำอย่างประหลาด ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ เสียงประกาศจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของทั้งสองคนไม่ได้มาจากเสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันคือเสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและไร้อารมณ์ ซึ่งดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทโดยตรง [เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบคำสั่ง ‘ฟอร์แมต’ (Format) กำลังทำงานจากภายนอกเซิร์ฟเวอร์] [เป้าหมาย: เอลีน่า (รหัส NPC-089)] [กระบวนการลบข้อมูลจะเสร็จสิ้นในอีก 3 นาที… 2 นาที 59 วินาที…] “บ้าน่า! พวกมันข้ามขั้นตอนการแฮกธรรมดาไปใช้คำสั่งรากฐานเลยเหรอ!” รินเบิกตากว้าง ความสุขุมรอบคอบที่มีมาตลอดแทบจะหลุดลอย เมื่อเห็นแถบพลังชีวิตและแถบความเสถียรของเอลีน่ากำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลน ร่างของเอลีน่าเริ่มโปร่งแสงลงทีละน้อย ละอองดาวสีทองที่เคยล้อมรอบตัวเธอแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลสีดำสนิท ความเจ็บปวดจากการถูกลบตัวตนทำให้เธอทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นถนน รินพุ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ทันที ไออุ่นจากอ้อมแขนของเด็กหนุ่มทำให้เธอยังคงยึดโยงอยู่กับโลกใบนี้ได้ “ริน… พอเถอะค่ะ…” เอลีน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา หยาดน้ำตาใสคลอหน่วยในดวงตาส่งผลให้หัวใจของเด็กหนุ่มกระตุกวาบ “ถ้าดิฉันหายไป… คุณก็จะปลอดภัยจากระบบไล่ล่าของจีเอ็มนะคะ กลับไปเป็นผู้เล่นธรรมดาเถอะค่ะ…” “พูดบ้าอะไรกันเล่า!” รินกัดฟันกรอด ความรู้สึกโกรธเกรี้ยวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนพวยพุ่งขึ้นในอก มือซ้ายของเขากดเรียกหน้าต่างกระเป๋าไอเทมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไอเทมขยะนับร้อยชิ้นที่เขาเก็บสะสมมาจากการผจญภัยร่วมกันถูกเทกองลงบนพื้น “ผมไม่ใช่แค่นักเล่นเกมที่ผ่านมาแล้วผ่านไปนะเอลีน่า! ผมคือนักเก็บกวาด และขยะชิ้นไหนที่ผมเก็บมาแล้ว… ไม่มีทางที่ผมจะยอมให้ใครมาทิ้งมันเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!” เขากระชากสายเคเบิลจำลองจากอุปกรณ์เชื่อมต่อของตัวเอง แล้วเสียบมันเข้ากับรอยแยกของข้อมูลสีแดงที่กำลังคุกคามเอลีน่าโดยไม่ลังเล ความเจ็บปวดจากการที่ระบบย้อนกลับเข้าสู่ประสาทสัมผัสจริงทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน แต่รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก [ผู้เล่น ‘ริน’ ทำการฝ่าฝืนกฎความปลอดภัยระดับสูงสุด] [ตรวจพบการใช้สกิลเฉพาะตัว: ‘ผสานวิญญาณขยะ’ (Scrap Soul Integration) ในพื้นที่หวงห้าม] [กำลังดาวน์โหลดข้อมูลที่ถูกลบ… 1%… 15%… 50%…] แสงสว่างเจิดจ้าสีทองผสมผสานกับประกายสีฟ้าพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าของอาร์คันเทีย กลบ แสงไฟนีออนทั้งหมดจนมืดสนิท แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นที่รอบด้านหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ทว่า ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หลอดดาวน์โหลดจะพุ่งถึง 100% เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง เงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากละอองข้อมูลที่แตกสลาย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ช่างเป็นความพยายามที่น่าประทับใจจริงๆ… เจ้าหนู” น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับปลายดาบสีดำสนิทที่พาดผ่านลงมาจ่อที่คอของรินอย่างแม่นยำ “แต่ก็น่าเสียดายนะ ที่แกไม่มีวันรู้เลยว่า… ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการลบความทรงจำของเธอจริงๆ” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับก้าวสำคัญของรินและเอลีน่านะคะ!