ตื่นขึ้นจากนิทรานิรันดร์

"อย่าขยับค่ะ!" เสียงของรินดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่เขากระชากคอเสื้อตัวเองถอยกรูดไปจนติดผนังถ้ำที่เต็มไปด้วยคราบตะไคร่เรืองแสง ก้อนหินที่เขานำมาวางเรียงรายเป็นวงล้อมอาคมชั่วคราวสั่นไหวอย่างรุนแรง เสียงครืดคราดของพื้นหินที่กำลังปริแตกดังก้องไปทั่วโถงมืดมิด ความเงียบงันที่เคยปกคลุมซากโบราณสถานแห่งนี้ถูกทำลายลงด้วยแรงกดดันมหาศาล อากาศรอบตัวหนาแน่นจนรินแทบหายใจไม่ออก ประจุเวทมนตร์สีครามเข้มไหลทะลักออกมาจากร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นศิลา รัศมีของมันแผ่กระจายดั่งคลื่นสึนามิที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างให้กลายเป็นผุยผง รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่สั่นเทาหยิบ 'ถุงมือเก็บกวาดคราบมานา' (ไอเทมระดับทั่วไปที่เขาดัดแปลงจากเศษผ้าใยแก้ว) ขึ้นมาสวม เขารู้ดีว่าถ้าเวทมนตร์ที่ไร้การควบคุมนี้ระเบิดออก แม้แต่เลเวลหนึ่งอย่างเขาก็คงกลายเป็นเพียงละอองฝุ่นในเกมนี้ "นั่นใคร...?" เสียงแหบพร่าและเบาหวิวเหมือนเสียงใบไม้เสียดสีกันดังขึ้น เปลือกตาที่ปิดสนิทมานานนับศตวรรษขยับไหว เอลีน่าค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเธอเป็นสีเงินยวงที่ดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยว ราวกับท้องฟ้ายามไร้ดวงดาว รินไม่ตอบในทันที เขาจ้องมองสถานะบนหน้าต่างโฮโลแกรมที่เด้งขึ้นมาเตือนรัวๆ *คำเตือน: พบค่ามานาผันผวนระดับวิกฤต!* *คำเตือน: อัตราการดูดซับพลังของ NPC เกินขีดจำกัด!* "ผมชื่อริน" เขาตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "และคุณ... เพิ่งจะทำลายวงแหวนกักเก็บพลังระดับกลางของผมไปเกือบหมด" เอลีน่าค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ชุดคลุมเวทมนตร์ที่เคยขาดวิ่นของเธอกำลังถูกซ่อมแซมด้วยไอมานาที่หมุนวนรอบกายเหมือนด้ายทองคำ เธอหันมามองรินด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความทรงจำ ภาพของกษัตริย์ สงคราม หรือแม้แต่ชื่อของตัวเองดูเหมือนจะหลุดลอยหายไปในห้วงมิติกาลเวลา "ริน..." เธอทวนชื่อนั้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวแตะที่ขมับ "ฉัน... ฉันเป็นใคร? ทำไมรอบตัวถึงมืดมิดนักล่ะคะ? แล้วทำไม... พลังพวกนี้ถึงได้เรียกร้องหาฉันรุนแรงขนาดนี้?" รินลอบถอนหายใจยาว พลางก้าวเข้าไปหาเธออย่างระมัดระวัง เขาหยิบ 'เศษอัญมณีเวทมนตร์' ที่เก็บได้จากซากมอนสเตอร์ในตอนแรกออกมาวางบนฝ่ามือ นี่คือไอเทมขยะที่ไม่มีใครต้องการ แต่ในยามนี้ มันคือสิ่งเดียวที่จะช่วยกักเก็บมานาที่ล้นทะลักออกจากร่างของเธอได้ "คุณคือเอลีน่า" รินเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ "และตอนนี้คุณกำลังอยู่ในที่ที่ปลอดภัย... แต่ถ้าคุณไม่หยุดปล่อยมานาออกมา พื้นที่นี้จะพังทลายลงมาทับเราทั้งคู่เสียก่อน" เอลีน่ามองมือของรินที่ยื่นมาตรงหน้า ความลังเลฉายชัดในแววตาที่สั่นไหว ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเอื้อมมือไปแตะฝ่ามือของเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าเวทมนตร์ก็วิ่งพล่านไปทั่วร่างของริน เขารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในพายุหมุนที่บ้าคลั่ง ความทรงจำอันพร่าเลือนของหญิงสาวเบื้องหน้าพุ่งเข้าหาเขาราวกับเขื่อนแตก เธอไม่ได้จำอะไรได้เลย... ไม่มีอดีต ไม่มีพันธสัญญา ไม่มีเป้าหมาย รินกัดฟันแน่น พยายามใช้ทักษะ 'ผู้เก็บกวาด' ของเขาเพื่อดึงเอาไอมานาส่วนเกินที่ไหลออกจากตัวเธอมาเก็บไว้ในถุงมือและอัญมณี เขากำลังเล่นกับความตาย เพราะหากควบคุมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ร่างกายของเขาก็จะรับไม่ไหวจนเกิดอาการ 'โอเวอร์โหลด' "อย่าเพิ่งคิดอะไรทั้งนั้น" รินเค้นเสียงบอกขณะที่เหงื่อกาฬไหลชุ่มหลัง "แค่เชื่อใจผม... แค่แป๊บเดียว" เอลีน่าหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาจากหางตาโดยที่เธอเองก็ไม่รู้สาเหตุ ความอบอุ่นจากมือของรินเริ่มซึมซับเข้าไปแทนที่ความหนาวเหน็บที่เคยเกาะกินหัวใจนับพันปี พลังที่เคยปั่นป่วนเริ่มสงบลงอย่างประหลาด ร่างกายของเธออ่อนแรงลงจนเอนซบลงบนไหล่ของชายหนุ่ม ในวินาทีที่ทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบสงบ แสงสว่างจ้าสีทองอร่ามก็พุ่งทะลุเพดานถ้ำลงมา ร่างของเอลีน่าเริ่มเปล่งประกายเจิดจ้าเสียจนรินต้องยกมือขึ้นบังตา *ตึ้ง!* [ระบบ: ตรวจพบสัญญะแห่งพันธสัญญาโบราณ!] [ระบบ: ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: "หวนคืนสู่บัลลังก์แห่งผู้ถูกลืม"] [ระบบ: คำเตือน! ความทรงจำบางส่วนของ NPC กำลังเชื่อมต่อกับข้อมูลผู้เล่น ริน] รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าต่างระบบที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นในถ้ำแห่งนี้ และก่อนที่เขาจะทันได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด หินขนาดมหึมาที่ปิดปากถ้ำก็ถูกกระแทกจนแตกละเอียด เผยให้เห็นเงาร่างของอัศวินชุดเกราะสีดำทมิฬที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานที่จ้องเขม็งมาที่พวกเขา "พบตัวแล้ว... ผู้สืบทอดแห่งมานาต้องห้าม" เสียงนั้นแหบต่ำและทรงพลังดั่งเสียงจากขุมนรก รินกระชับมือที่กุมมือเอลีน่าเอาไว้แน่น เขารู้แล้วว่า... การผจญภัยที่เขาคิดว่าจะเป็นเพียงการเก็บขยะธรรมดาๆ ได้จบลงแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเอลีน่านะคะ!