ฝ่าวงล้อมด้วยเวทพายุ

“ถ้าขยับอีกก้าวเดียว ลูกศิษย์ของเจ้าจะกลายเป็นเศษซากข้อมูลที่แม้แต่ระบบรีไซเคิลก็ไม่รับซื้อนะคะ” เสียงหัวเราะเยือกเย็นของหัวหน้ากลุ่มมือสังหารสังกัดกิลด์ ‘เงาโลหิต’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเขาผาอัสดง พื้นดินรอบกายรินสั่นสะเทือนจากแรงกดดันมหาศาลของกลุ่มผู้เล่นระดับท็อปเซิร์ฟเวอร์นับสิบคนที่ปิดล้อมพวกเขาไว้เป็นวงกลม เด็กหนุ่มในชุดผู้เล่นสายเก็บกวาดมอซอ กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด รินกวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว—ไอเทมในกระเป๋าเหลือเพียงเศษวัตถุดิบจากการย่อยสลายมอนสเตอร์ระดับต่ำ ธนูชำรุดหนึ่งคัน และน้ำยาฟื้นพลังเกรดซีที่ก้นขวด หากใช้กำลังเข้าแลก โอกาสรอดคือศูนย์อย่างไม่ต้องสงสัย แต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองที่คมดาบจ่อคอหอย กลับมองไปยังร่างของเอลีน่าที่ยืนอยู่เบื้องหลัง อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่นกำลังกุมขมับ ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทา หูฟังเวทมนตร์สีเงินที่พันธนาการพลังของเธอไว้เกิดรอยร้าวสีม่วงเข้ม ไอเวทอันรุนแรงและปั่นป่วนกำลังทะลักออกมาจากร่างของเธอราวกับเขื่อนแตก ความทรงจำที่ขาดหายทำให้จิตใจของเอลีน่าสับสนอลหม่าน ดวงตาสองสีฉายแววหวาดผวาและว่างเปล่าสลับกัน “ริน... ที่นี่... ที่ไหนคะ?” เสียงของเอลีน่าแหบพร่า สติของเธอกำลังเลือนรางท่ามกลางแรงกดดันจากวงล้อมศัตรู “ท่านอาจารย์ ตั้งสติไว้ครับ... เอ๊ด! ตั้งสติไว้ค่ะ!” รินเกือบเผลอหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาด้วยความคุ้นชิน แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ “หลับตาลงแล้วหายใจเข้าลึกๆ นะคะ!” “เห T_T เจ้าเด็กนี่ ยังมีเวลามาสวีทกับ NPC อีกหรือวะ!” หัวหน้ากลุ่มมือสังหารแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน พร้อมกับเงาดาบอาบยาพิษที่พุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพรินในดาบเดียว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง รินไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับพุ่งตัวไปข้างหน้า คว้าเศษกระจกเวทมนตร์สะท้อนแสงที่เก็บมาจากซากดันเจี้ยนก่อนหน้า ขึ้นมาสะท้อนแสงจันทร์เข้าใส่ดวงตาของมือสังหารจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วพริบตา พร้อมกับโยนผงคาร์บอนกัมมันตรังสีที่ได้จากการเผาถ่านมอนสเตอร์ลงบนพื้น เกิดเป็นกลุ่มควันหนาทึบพรางตา “หนอยแน่! แกคิดว่าจะหนีพ้นรึไง!” มือสังหารคำรามลั่น กวาดดาบฟันผ่านกลุ่มควันอย่างไร้ทิศทาง รินกลิ้งหลบไปกระแทกกับโขดหินข้างกาย ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้ เลือดในHPลดลงจนเหลือขีดสีแดงฉาน แต่เขากลับยิ้มออกมาได้—เพราะแผนการดึงเวลาสำเร็จแล้ว พลังเวทที่เอลีน่าเก็บกดไว้กำลังจะถึงจุดเดือด “ริน...” เสียงของเอลีน่าดังขึ้นเบื้องหลัง น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแววตาหวาดกลัวอีกต่อไป ทว่ากลับแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามในพริบตา กลุ่มมือสังหารที่กำลังบุกเข้ามาหยุดชะงักลงทันที ความรู้สึกหนIเหน็บวิ่งพล่านไปตามสันหลังโดยไม่ทราบสาเหตุ ระบบแจ้งเตือนภัยพิบัติสีแดงฉาดปรากฏขึ้นเหนือหัวของผู้เล่นทุกคนในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร [คำเตือน: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานเวทมนตร์ระดับมหันตภัย (Cataclysmic Mana)] [ผู้เล่นทั้งหมดในพื้นที่อยู่ในเขตอันตรายสูงสุด!] “อาจารย์คะ... พอได้แล้วค่ะ! ถ้าปลดปล่อยมากกว่านี้ ตัวตนของท่านจะ...” รินตะโกนสุดเสียง พยายามคลานเข้าไปหา แต่คลื่นกระแทกเวทมนตร์สีเงินยวงก็ซัดร่างของเขากระเด็นไปติดผนังผา เอลีน่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เส้นผมสีเงินสลวยลอยฟ่องขึ้นกลางอากาศอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ดวงตาสองสีข้างหนึ่งเป็นประกายแสงดารา อีกข้างเป็นสีนิลกาลลึกล้ำ เธอไม่ได้มองหน้าศัตรูเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอกวาดมองไปยังรินที่มีบาดแผลทั่วร่าง ภาพความทรงจำเศษเสี้ยวหนึ่งที่เลือนรางสะท้อนวาบในห้วงนึกคิด—เด็กหนุ่มคนนี้... คือคนที่แบ่งปันขนมปังแห้งๆ และดูแลเธอในวันที่เธอไร้เรี่ยวแรง “...ห้าม... ใครทำร้าย... เด็กคนนี้ค่ะ” เสียงหวานใสแต่ก้องกังวานดังก้องไปทั่วหุบเขา เอ านิ้วเรียวยาววาดกลางอากาศเพียงครั้งเดียว วงแหวนเวทมนตร์โบราณนับร้อยวงซ้อนทับกันจนบังแสงจันทร์จนมืดมิด ท้องฟ้าเหนือหุบเขาผาอัสดงแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม เมฆพายุหมุนวนด้วยความเร็วสูงก่อตัวเป็นพายุทอร์นาโดเวทมนตร์ขนาดยักษ์ ตูมมมม! พายุเวทพัดถล่มลงมาดั่งสายฟ้าฟาด แรงระเบิดมหาศาลฉีกกระชากพื้นดินจนแยกออกเป็นเสี่ยงๆ กลุ่มมือสังหารกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ร่างของพวกเขากลายเป็นละอองแสงสีขาวกระจายหายไปในอากาศทีละคน สถิติการป้องกันและการหลบหลีกกลายเป็นศูนย์ต่อหน้าอำนาจแห่งเทพธิดาผู้สูญเสียความทรงจำ ในพริบตาเดียว กองกำลังนับสิบถูกกวาดล้างจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก หุบเขาที่เคยคึกคักกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงลมพัดเอื่อยๆ และร่องรอยการทำลายล้างที่ลึกนับร้อยเมตร เอลีน่ายืนหอบหายใจรดรินอยู่กลางหลุมอุกกาบาต พลังเวทมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาทำให้ร่างของเธอน็อกดาวน์ ทรุดฮวบลงหมดสติทันที รินที่สะินสะทอนความเจ็บปวดรีบตะเกียกตะกายเข้าไปรับร่างบางนั้นไว้สู่อ้อมแขนอย่างนุ่มนวล “อาจารย์... ปลอดภัยแล้วนะครับ... เอ๊ย! ปลอดภัยแล้วนะคะ” รินยิ้มเจื่อนๆ พลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ขณะที่มือซ้ายแตะสัมผัสกับหน้าผากของเอลีน่าเพื่อเช็กค่าสถานะ ทันใดนั้น เสียงเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมก็ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สร้างความตกตะลึงให้รินจนแทบหยุดหายใจ [ติ๊ง! ผู้เล่น 'ริน' ทำเงื่อนไขลับสำเร็จ: 'ผู้ปกป้องแห่งเทพธิดาผู้สาบสูญ'] [ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: "ฟื้นคืนความทรงจำแห่งปฐพีเวท (The Primordial Memory)"] [คำเตือนจากระบบ: หากภารกิจล้มเหลว โลกของ VRMMO ทั้งใบจะถูกรีเซ็ตและลบข้อมูลถาวร... และเบื้องหลังเงาดำที่กำลังเคลื่อนไหวในหอคอยกลางทวีป พวกมันรู้พิกัดของคุณแล้วค่ะ!] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าพายุเวทมนตร์ และเติบโตไปพร้อมกับรินและเอลีน่านะคะ!