การเดินทางสู่เมืองหลวง

"ถ้าท่านยังเดินด้วยความเร็วนས་นี้ เกรงว่ารองเท้าหนังราคาถูกของข้าคงได้กลายเป็นเศษผ้าพันแผลก่อนจะทันได้เห็นกำแพงเมืองหลวงเสียอีกค่ะ คุณอาจารย์" รินเอ่ยแซُพลา๡ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อยบนทางหลวงสายหลักที่ปูลาดด้วยหินกรวดหยาบๆ ไอแดดยามสายเริ่มแผดเผาลงมาจากยอดไม้ใหญ่สองข้างทาง ทว่าความร้อนระอุนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความตึงเครียดอันเงียบงันที่ลอยวนอยู่รอบตัวของหญิงสาวผู้ก้าวเดินอยู่เคียงข้างเขา เอลีน่าชะงักฝีเท้า นางหันมามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงความกังวลลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาคู่สวย เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงแดดจนระยิบระยับ แม้ในยามที่ร่องรอยแห่งความทรงจำของนางจะยังคงเลือนรางดั่งสายหมอกยามเช้า แต่รัศมีเวทมนตร์อันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวนางโดยไม่รู้ตัว ก็ยังคงทำให้เหล่ามอนสเตอร์ตามข้างทางไม่กล้าแม้แต่จะเข้ามาเข้าใกล้ในระยะหายใจ "ข้าไม่ได้เร่งรีบ... ข้าแค่..." เอลีน่าพึมพำเสียงแผ่ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางยกมือขึ้นแตะสร้อยคอรูปหยดน้ำตาคริสตัลที่ส่องแสงริบหรี่บนอกเสื้อ "ข้าแค่รู้สึกว่า... ยิ่งเราเข้าใกล้ 'มหานครแห่งดารา' มากเท่าไหร่ เสียงกระซิบในหัวของข้ามันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ริน เสียงนั้นมัน... ร้องเรียกให้ข้ากลับไป" ผู้พิทักษ์มอนสเตอร์ป่วนนามปากกาขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่บทที่ 8 ของการเดินทางอันยาวนานนี้นะคะ การเดินทางจากหมู่บ้านเริ่มต้นสู่มหานครลูเมนเทีย เมืองหลวงอันเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรเวอร์ิเลียในเกม *World of Aethelgard* ไม่ใช่เรื่องที่จะมองข้ามได้ง่ายๆ สำหรับผู้เล่นสายเก็บกวาดอย่างริน ระบบเกมในแพทช์ปัจจุบันได้เพิ่มกลไก "ความเหนื่อยล้าสะสม" และ "สภาพอากาศแปรปรวน" เข้ามาอย่างสมจริง การเดินทางด้วยเท้าจึงไม่ใช่แค่การกดปุ่มเดินอัตโนมัติแล้วปล่อยให้ตัวละครเคลื่อนที่ไป แต่มันคือการบริหารจัดการทรัพยากร ทั้งความทนทานของไอเทม อาหาร น้ำดื่ม และที่สำคัญที่สุดคือ "เสถียรภาพทางจิตใจ" ของ NPC ที่ร่วมเดินทางด้วย รินหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเกรดต่ำที่เขาปรุงขึ้นเองจากสมุนไพรริมทางยื่นให้หญิงสาว เอลีน่ารับมันไปโดยไม่พูดอะไร นางเปิดจุกไม้ก๊อกแล้วดื่มลงไปอึกใหญ่ ดวงตาสมส่วนหลับลงชั่วครู่เพื่อซึมซับฤทธิ์ยาที่ช่วยบรรเทาอาการปวดศีรษะจากความทรงจำที่ตีกันยุ่งเหยิงในสมองของนาง "ขอบใจเจ้ามาก... ริน" เสียงของนางอ่อนลงเล็กน้อย "แปลกจคน... ทั้งที่เจ้าเป็นเพียงผู้เล่นเผ่ามนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่คลาสเวทมนตร์ชั้นสูง เหตุใดข้าจึงรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งยามที่มีเจ้าอยู่ใกล้..." "เพราะข้าใช้ 'ขยะ' ได้คุ้มค่ากว่าใครในเซิร์ฟเวอร์ยังไงล่ะคะ" รินหัวเราะร่วนเบาๆ แก้บรรยากาศตึงเครียด เขาเคาะกระเป๋าคาดเอวหนังที่อัดแน่นไปด้วยไอเทมจิปาถะ เช่น ฟันหมาป่าขึ้นสนิม, ยางไม้เหนียวหนืด, และเศษผ้าคลุมขาดวิ่น "อีกอย่าง หน้าที่ของผู้เล่นสายเก็บกวาดอย่างข้า คือการดูแลสหายร่วมทางไม่ให้ ‘หลุดมือ’ ไปก่อนจะถึงจุดคุ้มทุนหรอกนะคะ" แม้ปากจะพูดติดตลอก แต่สายตาของรินกลับกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง อินเตอร์เฟซระบบของเขาในฐานะผู้เล่นระดับท็อปที่ซ่อนเรTตัวตนกำลังแสดงผลหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงจางๆ ที่มุมขวาล่างของลานสายตา *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาผิดปกติในรัศมี 2 กิโลเมตร]* *[คำเตือนระบบ: ท่านกำลังเข้าสู่เขตอิทธิพลของ "กิลด์รุ่งอรุณทมิฬ"*] รินหุบยิ้มทันที เขาส่งสัญญาณมือลับที่ตกลงกันไว้ให้เอลีน่าหยุดเดิน สองเท้าของเด็กหนุ่มก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อบังร่างของอาจารย์สาวลึกลับไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองผ่านพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้า ที่ซึ่งเงาของผู้เล่นกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบชีวิตดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ลอยมาตามลม "เฮ้ย! พวกแกแน่ใจนะว่าข่าวกรองบอกว่า NPC ระดับตำนานที่สูญเสียความทรงจำกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้?" เสียงทุ้มห้าวของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและกระหายชัยชนะ "ท่านกิลด์มาสเตอร์สั่งเด็ดขาดว่า ถ้าเจอตัว 'ผู้กักเก็บศาสตราโบราณ' ให้จับกุมตัวทันที ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยการสังหารผู้เล่นรอบข้างทิ้งทั้งหมดก็ตาม!" รินหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว กิลด์รุ่งอรุณทมิฬ... หนึ่งในกิลด์มหาอำนาจที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเซิร์ฟเวอร์เบต้า 2 พวกมันมักจะใช้วิธีการสกปรกเพื่อผูกขาดทรัพยากรหายาก และดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันในครั้งนี้ จะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเอลีน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา "ริน..." เอลีน่าขยับตัวเข้าใกล้ ชายผ้าคลุมของนางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังเวทมหาศาลในร่างกายของนางกำลังตอบสนองต่อจิตสังหารที่พุ่งเข้าใส่ "พวกมัน... กำลังรบกวนความสงบของข้า" "ไม่ต้องห่วงค่ะ อาจารย์" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เขาย่อตัวลงเล็กน้อย มือขวาเอื้อมไปหยิบ "กระทะเหล็กขึ้นสนิม" ที่ได้มาจากเตาผิงในบ้านร้างเมื่อสามบทก่อนขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับดึงเชือกอาคมยันต์ระเบิดที่ผูกไว้กับก้อนหินขว้างออกมาถือเตรียมพร้อม "วันนี้... เราจะมาสอนพวกสุนัขรับใช้พวกนี้ให้รู้จักมารยาทในการต้อนรับแขกของเมืองหลวงกันหน่อย" รินก้าวออกไปจากพุ่มไม้เผชิญหน้ากับกองกำลังนับสิบที่แต่งกายด้วยชุดเกราะสีดำสนิทตราสัญลักษณ์รูปดวงอาทิตย์สีเลือด ดวงตาของเด็กหนุ่มเป็นประกายวาววโรจน์ด้วยความท้าทาย ขณะที่เบื้องหลังของเขา เอลีน่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามเริ่มเปล่งประกายแสงเจิดจ้า รัศมีเวทมนตร์สีเงินยวดยกระดับความรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่า... ก่อนที่การปะทะจะเริ่มต้นขึ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่รินไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบสามปีของการเล่นเกม ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา— *[ประกาศฉุกเฉินจากเซิร์ฟเวอร์หลัก: ตรวจพบการตื่น 0% ของ 'ภัยพิบัติแห่งลูเมนเทีย' — ผู้เล่น 'ริน' และ NPC 'เอลีน่า' ได้ถูกระบุว่าเป็น 'กุญแจดอกสุดท้าย' เงื่อนไขเควสต์ระดับ SSS [คำสาปแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับ] เริ่มต้นนับถอยหลัง...]* *[คำเตือน: เบื้องหลังของกิลด์รุ่งอรุณทมิฬ ไม่ใช่ผู้เล่น... แต่คือหนึ่งในเจ็ดขุนนางแห่งความมืดที่รอคอยการกลับมาของพวกท่าน]* สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เงาดำทึบขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องหน้า ปิดกั้นเส้นทางสู่เมืองหลวงไว้ทั้งหมดในพริบตาเดียว! (ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเอลีน่านะคะ!)