ความรักที่แน่นแฟ้น

"หลักฐานมีเพียงคำกล่าวอ้างเลื่อนลอยของหญิงแก่ที่ชอบสร้างเรื่อง หากท่านผู้บัญชาการจะเชื่อเพียงเพราะคำพูดของคนไร้เกียรติ ผมเกรงว่าเก้าอี้ตัวที่ท่านนั่งอยู่อาจจะสั่นคลอนเอาได้ง่ายๆ นะครับ" เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานดังก้องไปทั่วลานหน้ากรมทหาร ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้แสดงความหวั่นเกรงต่อยศถาบรรดาศักดิ์เบื้องหน้าแม้แต่น้อย เขาก้าวออกมาบังร่างของหลินมี่มี่ไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ หลินมี่มี่กำชายเสื้อของสามีไว้แน่น หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางมองเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของแม่เฒ่าจางที่ยืนอยู่ข้างกายผู้บัญชาการกรมทหาร หญิงชราผู้นี้ช่างสรรหาเรื่องมาใส่ร้ายนางได้ไม่เว้นวัน ทั้งเรื่องการค้าขายของเถื่อน ทั้งเรื่องการติดสินบนเจ้าหน้าที่ แต่ละข้อหาล้วนเป็นเรื่องโกหกที่ถูกแต่งเติมให้ดูน่าเชื่อถือ "จ้าวหาน! แกกล้าด่าว่าฉันไร้เกียรติเชียวรึ! นังเด็กนี่มันเอาเงินที่ไหนมาซื้อวัตถุดิบแพงๆ ทำอาหารขาย ถ้าไม่ใช่เพราะมันแอบขโมยของหลวงไปขาย!" แม่เฒ่าจางชี้หน้ามี่มี่ด้วยนิ้วที่สั่นเทา เสียงแหลมเล็กของนางกรีดแทรกบรรยากาศที่ตึงเครียด ผู้บัญชาการกรมทหารที่ยืนกอดอกนิ่งเงียบมาตลอดค่อยๆ ก้าวเท้าออกมา แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะเดาใจได้ "จ้าวหาน นายกำลังเอาอนาคตในกองทัพมาเสี่ยงเพียงเพื่อผู้หญิงคนเดียวงั้นหรือ? เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องแม่ค้าขายอาหารเล่นๆ แต่มันคือความมั่นคงของหน่วย!" มี่มี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของความเย็นชาจากจ้าวหานทำให้เข้มแข็งขึ้น นางก้าวออกมาจากแผ่นหลังของสามี เผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจด้วยสายตาที่มั่นคง "ท่านผู้บัญชาการคะ เงินทุกหยวนที่ดิฉันได้มา มาจากหยาดเหงื่อแรงงานและการตระเวนขายซาลาเปาไส้พิเศษที่ดิฉันคิดค้นขึ้นเอง ดิฉันมีบัญชีรายรับรายจ่ายที่จดไว้อย่างละเอียด และถ้าท่านต้องการตรวจสอบ ดิฉันยินดีให้ตรวจสอบทุกอย่าง ตั้งแต่แหล่งที่มาของแป้งไปจนถึงรายชื่อลูกค้า" นางเว้นจังหวะ สายตาเหลือบไปมองแม่เฒ่าจางที่เริ่มหน้าซีดลงเล็กน้อย "และถ้าหากตรวจสอบแล้วพบว่าดิฉันบริสุทธิ์ ดิฉันขอถามท่านในฐานะพลเมืองคนหนึ่ง... ท่านจะจัดการอย่างไรกับคนที่กุเรื่องเท็จเพื่อทำลายชื่อเสียงของครอบครัวทหารที่กำลังปฏิบัติหน้าที่รับใช้ชาติอย่างซื่อสัตย์คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสียงนกกระพือปีกบินผ่านเหนือหัวดูจะดังชัดเจนกว่าทุกครั้ง จ้าวหานเอื้อมมือมาบีบมือมี่มี่เบาๆ เป็นการให้กำลังใจ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้มี่มี่รู้สึกว่า ไม่ว่าพายุลูกไหนจะพัดผ่านมา นางก็พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างชายคนนี้ จ้าวหานกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูน่ากลัวที่สุดเท่าที่มี่มี่เคยเห็นมา "ถ้าท่านไม่ลงมือ ผมคงต้องขออนุญาตใช้สิทธิ์ในการฟ้องร้องหมิ่นประมาทตามกฎหมายใหม่ที่เพิ่งประกาศใช้ ท่านก็น่าจะทราบดีว่าบทลงโทษของการสร้างความแตกแยกในกองทัพนั้นหนักหนาสาหัสเพียงใด" "แก... พวกแกมันสมคบคิดกัน!" แม่เฒ่าจางกรีดร้องและถอยหลังไปชนร่างของผู้บัญชาการ ผู้บัญชาการถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองจ้าวหานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความชื่นชมที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของผู้นำ "ฉันเพียงต้องการทดสอบว่า นายจะเลือกทางไหนระหว่าง 'ระเบียบวินัย' กับ 'หัวใจของตนเอง' ...และดูเหมือนว่านายจะเลือกได้ดีกว่าที่ฉันคิด" มี่มี่ขมวดคิ้วด้วยความฉงน นี่มันเกิดอะไรขึ้น? บททดสอบงั้นหรือ? ยังไม่ทันที่มี่มี่จะเอ่ยปากถาม ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นที่ประตูหน้ากรมทหาร เมื่อทหารยามวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับรายงานด่วน "ท่านผู้บัญชาการครับ! มีพัสดุลึกลับถูกส่งมาที่หน้าประตู มีชื่อผู้รับระบุว่า... เป็นของหลินมี่มี่ แต่ตราประทับที่ซองพัสดุ... มันเป็นตราประทับลับจากส่วนกลางที่คนนอกไม่ควรเข้าถึงครับ!" จ้าวหานเปลี่ยนท่าทีทันที เขาคว้าซองพัสดุจากมือทหารยามมาไว้ในมือ ก่อนจะดึงมี่มี่ให้ถอยไปด้านหลังเขาทันที เมื่อเขาฉีกซองออก สิ่งที่อยู่ภายในกลับทำให้ทหารทุกคนในบริเวณนั้นต้องก้าวถอยหลังด้วยความตกตะลึง มันไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่า แม่เฒ่าจางกำลังแอบส่งมอบเอกสารลับของกรมทหารให้กับชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งในเงามืด! "ดูเหมือนว่า 'ผู้ส่งสาร' คนนี้จะใจดีกว่าที่พวกเราคิดนะมี่มี่" จ้าวหานกระซิบที่ข้างหูนาง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ "แต่ปัญหาก็คือ... คนในภาพนั้นไม่ใช่แค่แม่เฒ่าจางหรอกนะ เพราะคนที่ยืนรับเอกสารต่อจากนาง คือบุคคลที่เราเพิ่งจะเคารพนับถือในฐานะผู้บังคับบัญชาเมื่อครู่นี้เอง" มี่มี่เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในภาพถ่ายนั้นชัดเจนขึ้น ความจริงที่อยู่ตรงหน้ากำลังจะทำให้ทุกอย่างในกองทัพนี้พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในชั่วพริบตาเดียว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ ส้มหวานมิติลับสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งขึ้นแน่นอนค่ะ