ฉลองความสำเร็จ

“ถ้าท่านคิดว่าภาพใบนี้เป็นแค่หลักฐานธรรมดา ท่านคงประเมินความฉลาดของหลินมี่มี่ต่ำไปนะคะ” เสียงหวานใสแต่ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นของมี่มี่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของจ้าวหาน เธอกดนิ้วเรียวสวยลงบนภาพถ่ายขาวดำที่เพิ่งล้างออกมาสดๆ ร้อนๆ เงาสะท้อนในกระจกหลังม่านหน้าต่างในภาพนั้นเผยให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งอย่างชัดเจน—ใบหน้าที่ไม่ควรจะปรากฏตัวอยู่ในเขตหวงห้ามของกองทัพในเวลานั้น จ้าวหานที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ขยับกายเข้ามาใกล้ สายตาคมกริบของทหารหนุ่มหรี่ลงเมื่อพินิจบุคคลในภาพ ความนิ่งเงียบของเขาไม่ได้แปลว่าตกใจ แต่เป็นความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเยือกเย็น “คนของแม่เฒ่าจาง... งูพิษตัวนี้มันแฝงตัวเข้ามานานเกินไปแล้ว” จ้าวหานเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาเอื้อมมากุมมือเล็กของภรรยาไว้แน่นเป็นการปลอบโยน “มี่มี่ ความลับนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นมา คนที่กุมอำนาจเบื้องหลังจะจ้องเล่นงานเธอทันที” มี่มี่เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่รักเธอสุดหัวใจ แววตาของเธอไม่มีความกลัว มีเพียงประกายความมุ่งมั่น “หนูไม่กลัวค่ะ ในเมื่อวันนี้ร้านอาหารของเราได้รับรางวัลร้านดีเด่นระดับเขต สิ่งที่แม่เฒ่าจางและพวกพ้องทำไว้ ทั้งการพยายามสกัดกั้นวัตถุดิบ ทั้งการส่งคนมาป่วน มันก็ถึงเวลาต้องจบสิ้นเสียที เราจะใช้ความสำเร็จนี้เป็นเกราะคุ้มกัน แล้วตีแผ่ความชั่วร้ายของพวกมันให้ทุกคนได้เห็น!” จ้าวหานคลี่ยิ้มจางที่มุมปาก ยิ้มที่เขามอบให้เธอเพียงคนเดียว “ได้ ถ้าเธออยากสู้ ผมจะเป็นโล่ให้เธอเอง” บรรยากาศในร้านอาหาร ‘ครัวมี่มี่’ วันนี้เต็มไปด้วยความคึกคัก กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารจีนจานเด็ดที่เป็นเอกลักษณ์ลอยอบอวลไปทั่วหน้าร้าน ป้ายรางวัล ‘สุดยอดร้านอาหารแห่งปีระดับเขต’ ที่เพิ่งได้รับมาเมื่อเช้าถูกประดับไว้อย่างโดดเด่นกลางร้าน ลูกค้าขาประจำและขาจรต่างหลั่งไหลเข้ามาแสดงความยินดีจนมี่มี่แทบไม่มีเวลาพัก “อาหานคะ ดูสิคะ วันนี้ยอดขายพุ่งสูงกว่าสถิติเดิมถึงสามเท่า!” มี่มี่กระซิบพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความสุขใจ ขณะที่จ้าวหานในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศกำลังช่วยเธอจัดการลำดับคิวลูกค้าด้วยมาดนิ่งขรึมแต่ทว่านุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ ท่ามกลางความชื่นมื่นนั้น สายตาของมี่มี่เหลือบไปเห็นหญิงชราในชุดเสื้อผ้าสีหม่นเดินเก้ๆ กังๆ เข้ามาในร้าน แม่เฒ่าจางยืนมองป้ายรางวัลด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและเจ็บแค้น ริมฝีปากที่เหี่ยวย่นของนางขยับพึมพำอย่างอาฆาต “ทำเป็นเก่งไปเถอะ อีกไม่นานหรอก ร้านนี้ต้องกลายเป็นกองขี้เถ้า!” มี่มี่วางจานอาหารในมือลงพลางเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว เสียงดนตรีแห่งความสำเร็จที่บรรเลงอยู่หน้าร้านไม่อาจกลบความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเธอได้ “ป้าคะ ถ้าป้าอยากกินอาหาร ก็เชิญนั่งรอคิวเหมือนลูกค้าท่านอื่นนะคะ แต่ถ้าป้าจะมาเพื่อแช่งชักหักกระดูกร้านของฉัน... เกรงว่าร้านนี้จะไม่ต้อนรับแขกที่ไร้มารยาทค่ะ” มี่มี่กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบขาดจนคนรอบข้างหยุดชะงัก แม่เฒ่าจางแค่นหัวเราะ “นังเด็กอวดดี! แกคิดว่าแกมีรางวัลระดับเขตมาการันตีแล้วจะเป็นใหญ่เป็นโตได้งั้นเหรอ? แกมันก็แค่แม่ค้าที่โชคดี แต่ความลับของสามีแกน่ะ... ถ้ามันหลุดออกไป แกกับมันได้หนีหัวซุกหัวซุนกันแน่!” จ้าวหานก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ของทหารหนุ่มกดดันจนแม่เฒ่าจางต้องถอยกรูดไปด้านหลัง “ถ้าคำพูดนั้นหมายถึงเรื่องการทุจริตในเขตหวงห้ามที่ป้าพยายามทำอยู่... ผมว่าคนที่ต้องหนี คงไม่ใช่พวกเราหรอกนะ” คำพูดของจ้าวหานดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจแม่เฒ่าจาง นางหน้าถอดสีทันทีที่เห็นสายตาที่รู้ทันของทั้งสองคน แต่ก่อนที่จะเกิดการปะทะกันไปมากกว่านี้ ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้ม—เจ้าหน้าที่ระดับสูงจากเขต—ก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ “คุณจ้าวหาน คุณหลินมี่มี่ ผมมาที่นี่เพื่อแจ้งข่าวสำคัญบางอย่าง... เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงที่คุณเพิ่งรายงานเข้ามา” เสียงของเจ้าหน้าที่คนนั้นทำให้ทุกคนในร้านเงียบกริบ มี่มี่รู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ไหลซึมตามแผ่นหลัง เธอและจ้าวหานสบตากันด้วยความเข้าใจ นี่ไม่ใช่แค่การฉลองความสำเร็จของร้านอาหารอีกต่อไป แต่มันคือจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหญ่ที่เธอเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปพัวพันอย่างเต็มตัว มี่มี่หยิบซองเอกสารจากมือเจ้าหน้าที่เปิดออก ทันทีที่เห็นรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับเครือข่ายทุจริตในเอกสารนั้น มือของเธอก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ไม่ใช่แค่คนของแม่เฒ่าจาง... แต่ยังมีชื่อของ ‘พ่อเลี้ยง’ ที่จ้าวหานให้ความเคารพที่สุดรวมอยู่ด้วย! ความลับที่กุมไว้ในมือกลายเป็นดาบสองคมที่จ่อคอหอยของพวกเขาเอง ท่ามกลางเสียงฉลองความสำเร็จที่ยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มี่มี่ก็ตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ชัยชนะที่แท้จริงอาจแลกมาด้วยความสูญเสียที่เธอยังไม่พร้อมจะรับมือ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของมี่มี่และคอยเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ สัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นขึ้นในตอนถัดไปค่ะ!