แผนซ้อนแผน

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สาม ปล่อยมือฉันแล้วก้าวถอยหลังไปซะ ก่อนที่ปืนกระบอกนี้จะลั่นใส่เท้าแกโดยที่ฉันไม่ได้ตั้งใจ" น้ำเสียงของจ้าวหานราบเรียบเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว แต่แฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาชายฉกรรจ์ร่างท้วมตรงหน้าถึงกับเข่าอ่อน หลินมี่มี่กระชับมีดทำครัวในมือแน่น เธอไม่ได้หวาดกลัว แต่ความโกรธที่พุ่งพล่านอยู่ในอกทำให้มือของเธอสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่มันคือความแค้นที่ถูกลอบกัดอย่างต่ำช้า ภายในบ้านพักหลังน้อยที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของซาลาเปาและเครื่องเทศ บัดนี้กลับถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจาย สมุดจดสูตรอาหารลับที่เธออุตส่าห์ดัดแปลงจนรสชาติเป็นเอกลักษณ์หายไปจากลิ้นชักที่ถูกงัดจนพังยับเยิน "พวกแกคิดว่าขโมยสูตรไปแล้วจะทำขายได้งั้นเหรอ?" มี่มี่ก้าวออกมาจากหลังร่างแกร่งของสามี ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่หลี่เฉียง ชายที่รับจ้างแม่เฒ่าจางมาป่วนร้านเธอหลายต่อหลายครั้ง แต่ครั้งนี้แววตาของมันดูสับสนและหวาดกลัวมากกว่าปกติ "ฉัน... ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้!" หลี่เฉียงตะโกนเสียงหลง "แม่เฒ่าจางแค่บอกให้มาขโมย แต่คนที่สั่งให้เขียนจดหมายขู่ไปที่กรมทหารไม่ใช่คนแก่บ้านั่น! พวกมันเป็นคนจากสหกรณ์การค้าในตัวเมืองต่างหาก!" จ้าวหานหรี่ตาลง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดจนมี่มี่รู้สึกได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวสามี สหกรณ์การค้า? นั่นเป็นคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดในตลาดมืดและร้านอาหารของรัฐ การที่พวกเขาเล่นงานร้านเล็กๆ ของเธอ นั่นหมายความว่าธุรกิจของเธอเริ่มไปเตะตาจนคนข้างบนหวาดกลัวแล้ว "คนที่ส่งจดหมายมาบอกว่า ถ้าแกไม่ยอมเซ็นสัญญาขายสิทธิ์สูตรนี้ให้พวกมันในราคาเศษเงิน... พวกมันจะเล่นงานจ้าวหานให้หลุดจากตำแหน่งทหาร" หลี่เฉียงคุกเข่าลงกับพื้น พลางชูสมุดเล่มเล็กเล่มนั้นขึ้นเหนือหัว มี่มี่รีบคว้าสมุดคืนมา เธอเปิดดูด้วยหัวใจที่เต้นรัว หน้ากระดาษไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกคัดลอกด้วยลายมือที่คุ้นตา... ลายมือที่เธอเห็นบ่อยครั้งในเอกสารของหมู่บ้าน "ไม่ใช่แค่สหกรณ์" มี่มี่พึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ดูนี่สิ จ้าวหาน... คนที่คัดลอกสูตรพวกนี้ คือ 'คนใน' ของเราเอง" จ้าวหานรับสมุดไปพลิกดู เขากัดฟันกรอดจนเห็นสันกรามชัดเจน "เฉินเยว่... เลขาหน้าห้องครัวที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่สินะ" ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของหลี่เฉียง มี่มี่กวาดสายตามองไปรอบห้อง ความรู้สึกเหมือนโดนแทงข้างหลังทำให้น้ำตาเอ่อล้น แต่เธอสะกดมันไว้ได้ทัน เธอไม่ใช่แม่ค้าตัวจิ๋วที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมสกปรก เธอก็จะใช้ความฉลาดที่พกมาจากโลกอนาคตสอนบทเรียนให้พวกมันจำไม่ลืม "จ้าวหาน" มี่มี่หันไปสบตาสามี แววตาที่เคยสดใสกลับกลายเป็นความเด็ดขาด "อย่าเพิ่งไปจัดการเฉินเยว่ตอนนี้ ปล่อยให้มันเอาสูตร 'ปลอม' ที่ฉันจงใจเขียนสลับสับเปลี่ยนหน้าไว้ตั้งแต่วันแรกไปให้พวกสหกรณ์การค้า" "สูตรปลอม?" จ้าวหานเลิกคิ้วมองภรรยาด้วยความทึ่ง "ใช่... สูตรที่มีส่วนผสมของแป้งหมักนานกว่าปกติและเครื่องเทศที่ต้องต้มในอุณหภูมิเฉพาะ ถ้าพวกนั้นทำตามสูตรที่ขโมยไป... พรุ่งนี้ร้านอาหารของสหกรณ์ที่กำลังจะเปิดตัวใหม่ จะมีของแถมเป็นรสชาติเปรี้ยวจนทานไม่ได้" มี่มี่แสยะยิ้มที่มุมปาก "เราจะให้พวกมันพังพินาศด้วยมือของตัวเอง" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะวางแผนขั้นต่อไป เสียงเคาะประตูด้านหน้าก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงของเฉินเยว่ที่ตะโกนเข้ามาด้วยท่าทีร้อนรน "พี่มี่มี่คะ! แย่แล้ว! พวกสหกรณ์บุกมาที่ตลาด พวกเขาบอกว่าพี่แอบขโมยสูตรของพวกเขาไปทำขายและกำลังจะแจ้งตำรวจมาจับตัวพี่เดี๋ยวนี้เลยค่ะ!" มี่มี่และจ้าวหานสบตากัน ทันใดนั้นประตูไม้ที่ล็อกอยู่ก็พังครืนลงมาด้วยแรงถีบจากภายนอก ร่างของหัวหน้าสหกรณ์การค้าในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนาย "หลินมี่มี่! แกถูกจับในข้อหาโจรกรรมสูตรอาหารลับของรัฐ และมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนาว่าสมุดสูตรในมือแกคือของที่ขโมยมา!" หัวหน้าสหกรณ์ยกยิ้มอย่างผู้ชนะ โดยมีเฉินเยว่ยืนหลบอยู่ด้านหลังพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ปิดไม่มิด แต่มี่มี่กลับยิ้มตอบอย่างใจเย็น เธอวางสมุดลงบนโต๊ะด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องชะงัก "จะจับฉันก็เชิญค่ะ... แต่ก่อนจะไป ขอถามนิดหนึ่งว่าพวกคุณตรวจสอบ 'ตราประทับ' บนหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้นหรือยัง ว่ามันคือตราของร้านฉัน... หรือว่าเป็นตราประทับปลอมที่พวกคุณทำขึ้นมาเพื่อยัดข้อหาให้ฉันกันแน่?" คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของหัวหน้าสหกรณ์เปลี่ยนเป็นซีดเผือด เขารีบก้มลงไปเปิดสมุดหน้าสุดท้าย ทว่าวินาทีที่เขาเปิดออก สิ่งที่อยู่บนหน้ากระดาษไม่ใช่ตราประทับ แต่เป็นภาพถ่ายจากกล้องโพลารอยด์ที่มี่มี่แอบติดตั้งไว้ในห้องครัว ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าของ 'หัวหน้าสหกรณ์' กำลังยื่นซองเงินให้เฉินเยว่เพื่อซื้อสูตรอาหารลับอยู่ชัดเจนเต็มตา! ความเงียบงันปะทะเข้ากับห้องโถงราวกับพายุ แต่แล้ว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาจากหลังตำรวจก็ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดกว่าเดิม "เรื่องนี้... ใครเป็นคนสั่งการกันแน่" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น จ้าวหานเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงก้าวออกมาจากเงามืด และเขาคนนั้นก็คือ 'ผู้บัญชาการกรมทหาร' ผู้เป็นหัวหน้าโดยตรงของจ้าวหานนั่นเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่รักทุกคนนะคะที่คอยเป็นกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับมาโดยตลอด ติดตามตอนต่อไปให้ดีนะคะว่ามี่มี่จะจัดการกับวิกฤตครั้งนี้อย่างไรค่ะ!