ศัตรูเก่ากลับมา

“น้ำเต้าหู้ร้านนี้รสชาติเหมือนน้ำล้างจาน! ใครที่คิดจะอุดหนุนก็ระวังท้องไส้ไว้ให้ดีเถอะ!” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นกลางตลาดสดที่กำลังคึกคัก หลินมี่มี่ที่กำลังขะมักเขม้นกับการตักน้ำเต้าหู้ใส่ถุงให้ลูกค้าขาประจำถึงกับชะงัก เธอวางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเผชิญกับสายตาของ ‘แม่เฒ่าจาง’ ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างๆ ชายร่างท้วมท่าทางนักเลงคนหนึ่ง มี่มี่ไม่ได้โวยวายกลับ แต่เธอกลับคลี่ยิ้มที่ดูอ่อนหวานจนน่าขนลุก “ท่านป้าจางคะ วันนี้ลมแรงพัดพาท่านมาถึงร้านเล็กๆ ของมี่มี่ได้ นี่คงเป็นเพราะน้ำเต้าหู้ของร้านเราส่งกลิ่นหอมไปไกลจนอดใจไม่ไหวใช่ไหมคะ?” “นังเด็กปากดี! แกไม่ต้องมาไขสือ!” แม่เฒ่าจางถลึงตาใส่ ก่อนจะหันไปพยักพเยิดกับชายร่างท้วมข้างกาย “คุณพี่หลี่ นี่แหละที่ฉันบอก! เด็กนี่แหละที่แอบลักลอบขายของโดยไม่มีใบอนุญาต แถมยังใช้วัตถุดิบคุณภาพต่ำหลอกขายคนในตลาด ทำให้ชื่อเสียงของตลาดเราเสียหายหมด!” หลินมี่มี่หรี่ตามองชายที่ถูกเรียกว่า ‘คุณพี่หลี่’ ท่าทางของเขาดูวางอำนาจเกินกว่าจะเป็นคนคุมตลาดทั่วไป มี่มี่จำได้ว่าคนผู้นี้คือหลี่เฉียง หนึ่งในผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่มักจะรีดไถค่าคุ้มครองจากร้านค้าเล็กๆ แต่ที่ผ่านมามี่มี่รอดมาได้เพราะจ้าวหานแอบจัดการให้เงียบๆ เสมอ “ใบอนุญาตเหรอคะ?” มี่มี่เลิกคิ้ว ยืดหลังตรงด้วยความมั่นใจ เธอหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ออกมาจากลิ้นชักใต้โต๊ะอย่างใจเย็น “นี่คือใบอนุญาตการค้าที่เพิ่งต่ออายุเมื่อสัปดาห์ก่อน และนี่คือใบรับรองคุณภาพวัตถุดิบจากสหกรณ์เขต ถ้าท่านป้าจางหรือคุณพี่หลี่สงสัยส่วนไหน เชิญตรวจสอบได้เลยนะคะ มี่มี่เต็มใจให้ความร่วมมือเสมอ... แต่ถ้าตรวจสอบแล้วไม่พบความผิดตามที่กล่าวอ้าง การที่พวกท่านมาใส่ร้ายป้ายสีร้านค้าแบบนี้ มีโทษฐานทำให้เสียชื่อเสียงและรบกวนการทำมาหากินนะคะ” บรรยากาศรอบข้างเริ่มเงียบสงัด พ่อค้าแม่ค้าร้านข้างเคียงต่างพากันหยุดมองด้วยความตื่นเต้น หลี่เฉียงรับเอกสารไปดูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะขยำมันจนยับ “ของปลอม! แกมันก็แค่เด็กเมื่อวานซืน จะไปเอาใบอนุญาตถูกต้องมาจากไหนได้!” “ถ้าคุณพี่หลี่บอกว่าเป็นของปลอม งั้นเราคงต้องไปคุยกันต่อหน้าเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจแล้วล่ะค่ะ” มี่มี่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเด็ดขาด ก่อนจะหันไปทางจ้าวหานที่เพิ่งเดินกลับมาจากส่งของที่ร้านอาหารประจำเมือง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่เปลี่ยนออกของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นทันที จ้าวหานก้าวเข้ามาหยุดข้างภรรยา สายตาคมกริบของเขาจ้องมองหลี่เฉียงราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อ “มีปัญหาอะไรกับร้านภรรยาผมอย่างนั้นหรือครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของชายหนุ่มทำให้แม่เฒ่าจางสะดุ้งโหยง “จ้าวหาน... แกอย่ามาขู่ฉันนะ! กฎหมายบ้านเมืองก็คือกฎหมาย!” แม่เฒ่าจางร้องโวยวาย แต่แววตาเริ่มหลุกหลิก ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย เสียงเบรกของรถจี๊ปทหารก็ดังสนั่นขึ้นที่หน้าตลาด ชายในชุดเครื่องแบบพุ่งตรงเข้ามาหาหลี่เฉียงพร้อมกับกุญแจมือในมือ “หลี่เฉียง! นายถูกกล่าวหาว่าเรียกรับเงินสินบนและกลั่นแกล้งผู้ค้าในตลาดมานานเกินไปแล้ว ตามเราไปโรงพักเดี๋ยวนี้!” หลี่เฉียงหน้าถอดสี ทันใดนั้นเขาก็หันมาจ้องมี่มี่ด้วยสายตาอาฆาต “นังเด็กนี่! แกไปบอกอะไรกับพวกหน่วยตรวจสอบ!” มี่มี่เพียงแค่ยิ้มบางๆ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแม่เฒ่าจางที่กำลังพยายามจะย่องหนีออกไปทางด้านหลังร้าน ทว่าจังหวะที่แม่เฒ่าจางกำลังจะพ้นมุมตึกนั้นเอง เสียงโทรศัพท์จากเครื่องรับวิทยุสื่อสารของจ้าวหานก็ดังขึ้นแทรก จ้าวหานกดรับฟังเพียงครู่เดียว ใบหน้าคมเข้มก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เขาวางสายแล้วหันมามองมี่มี่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “มี่มี่... กลับบ้านกันเดี๋ยวนี้” “มีอะไรเหรอคะจ้าวหาน?” มี่มี่ใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที “คนที่จ้างหลี่เฉียงให้มาป่วนร้านเรา ไม่ใช่แค่แม่เฒ่าจางคนเดียว” จ้าวหานคว้าข้อมือภรรยาแน่น “คนที่อยู่เบื้องหลังเพิ่งส่งจดหมายขู่มาที่กรมทหาร... และตอนนี้คนพวกนั้นกำลังบุกเข้าไปในบ้านของเรา” ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่คอยเป็นกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับเสมอมานะคะ!