ขยายสาขาสอง

"ถ้าคุณคิดว่าการบุกรุกเข้ามาในร้านของฉัน แล้วทำลายข้าวของจะทำให้ฉันยอมคายโฉนดที่ดินผืนนั้นออกมาได้... คุณคงประเมินสติปัญญาของตัวเองสูงไปหน่อยนะคะ แม่เฒ่าจาง" หลินมี่มี่วางถาดขนมเปี๊ยะอบใหม่ลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน เสียง 'กึก' ที่ดังก้องกังวานนั้นเย็นชาพอๆ กับสายตาของเธอ หญิงชราผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นยืนจังก้าอยู่กลางร้าน 'มี่มี่เบเกอรี่' สาขาสองที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่ถึงสัปดาห์ ใบหน้าของหล่อนบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ขณะที่ลูกค้าในร้านต่างพากันถอยกรูดไปชิดกำแพงด้วยความตื่นตระหนก "นังเด็กปากดี! แกคิดว่ามีสามีเป็นทหารแล้วจะทำตัวกร่างได้งั้นรึ? ที่ดินผืนนี้บรรพบุรุษจางเป็นคนสร้างมากับมือ แต่แกกลับใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งไป!" แม่เฒ่าจางตวาดลั่น มือเหี่ยวแห้งคว้าแจกันดอกไม้หมายจะฟาดลงบนพื้น ทว่า... *หมับ!* มือหนาใหญ่ราวกับคีมเหล็กคว้าข้อมือของนางไว้กลางอากาศ จ้าวหานก้าวออกมาจากเงามืดหลังร้าน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นดุดันราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจ้องเหยื่อ แรงบีบที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นทำให้แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือด "ที่ดินผืนนี้ ผมเป็นคนจ่ายเงินซื้ออย่างถูกต้องตามกฎหมาย และถ้าคุณยังไม่หยุดทำลายทรัพย์สินของภรรยาผม... ผมคงต้องใช้สิทธิ์ของนายทหารในการนำตัวคุณไปสงบสติอารมณ์ที่สถานีตำรวจเสียหน่อย" เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานไม่แสดงอารมณ์ แต่แฝงไปด้วยความกดดันมหาศาลจนคนทั้งร้านเงียบกริบ หลินมี่มี่เดินเข้าไปใกล้สามี เธอแตะแขนเขาเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาแม่เฒ่าจางด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลัง "เอาละค่ะคุณป้าจาง กลับไปเสียเถอะนะคะ ก่อนที่ความลับบางอย่างเกี่ยวกับ 'เงินก้อนแรก' ที่คุณนำไปลงทุนจนเจ๊งเมื่อหลายปีก่อนจะถูกขุดขึ้นมาพูดถึงในที่สาธารณะ" คำพูดนั้นราวกับคำสาป แม่เฒ่าจางสะดุ้งสุดตัว แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววหวาดหวั่น นางสะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของจ้าวหานแล้วรีบถอยกรูดออกจากร้านไปทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความสงสัยของเหล่าลูกค้า "เก่งมากค่ะ" มี่มี่เอ่ยเบาๆ ขณะจัดเรียงขนมให้เข้าที่ เธอพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวล ตลอดทั้งวัน กิจการสาขาสองดำเนินไปอย่างงดงาม กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่ดึงดูดผู้คนล้นหลาม เงินหยวนจำนวนมากไหลเข้ากระเป๋าอย่างไม่ขาดสาย มี่มี่พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าเธอไม่ได้มีดีแค่โชค แต่คือพรสวรรค์และการจัดการที่เด็ดขาด ทว่าในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาคิดบัญชีในช่วงปิดร้าน จ้าวหานกลับยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางครุ่นคิด สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย "จ้าวหาน... คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่หรือคะ?" เธอเอ่ยถามพลางวางปากกาลง เขาหันกลับมามองเธอ นัยน์ตาคู่นั้นดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นใบหน้าของภรรยา แต่เขาก็ถอนหายใจยาว "แม่เฒ่าจางเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ มี่มี่... คนที่ส่งนางมาต่างหากที่น่ากลัวกว่า ผมเกรงว่าการที่เราขยายสาขาได้รวดเร็วขนาดนี้ กำลังดึงดูดความสนใจของคนที่เคยต้องการตัวผมในอดีต" "หมายความว่ายังไงคะ?" มี่มี่รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง "คำสั่งที่ผมเคยได้รับ... มันไม่ใช่แค่การรบ แต่มันคือการทำลายวงจรลักลอบค้าอาวุธระดับประเทศ และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนั้น... เพิ่งจะได้รับอิสรภาพเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา" จ้าวหานขยับตัวเข้ามาใกล้ "มี่มี่ ผมกลัวว่าการที่คุณเริ่มมีชื่อเสียงในเมืองนี้ จะทำให้พวกเขาหาตัวเราเจอเร็วกว่าที่คิด" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มันไม่ใช่จังหวะของลูกค้าที่เร่งรีบ แต่มันเชื่องช้า สม่ำเสมอ และเปี่ยมไปด้วยอำนาจบางอย่าง จ้าวหานชะงัก ร่างกายของเขาสลับโหมดเข้าสู่สภาวะระวังภัยในทันที เขาขยับตัวมาบังมี่มี่ไว้ข้างหลังอย่างแนบเนียน มี่มี่ขมวดคิ้ว เธอเดินไปที่ประตูด้วยความระมัดระวัง เมื่อแง้มเปิดออก สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มภูมิฐาน เขาสวมแว่นตาดำที่ดูขัดกับบรรยากาศยามค่ำคืนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ในมือของเขาถือกล่องกำมะหยี่สีแดงวางไว้บนพื้นหน้าประตู "คุณคือหลินมี่มี่ใช่ไหม?" ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง "นายของผมฝากสิ่งนี้มาให้คุณ เพื่อเป็นการทักทาย... ในฐานะที่พวกเราจะได้เป็นเพื่อนบ้านกันในเร็วๆ นี้" เขาหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในร้าน มี่มี่ก้มลงหยิบกล่องนั้นขึ้นมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะค่อยๆ เปิดฝาออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ของขวัญต้อนรับ... แต่มันคือรูปถ่ายใบเก่าของจ้าวหานในชุดเครื่องแบบทหารที่เปื้อนเลือด และรอยกระสุนที่เจาะทะลุผ่านดวงตาของเขาในรูปภาพนั้นพอดี! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับส้มหวานมิติลับนะคะ!