จ้าวหานเผยความในใจ

"ถ้าฉันบอกความจริงไป เธอจะยังมองว่าฉันเป็นคนเดิมอยู่ไหม มี่มี่?" เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องครัวขนาดเล็ก ราวกับมีน้ำหนักมหาศาลกดทับบรรยากาศ มี่มี่ชะงักมือที่กำลังนวดแป้งหมั่นโถว เธอวางไม้คลึงลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของสามีทหารที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ แววตาของเขาไม่ได้ราบเรียบดั่งเช่นทุกวัน แต่มันมีความไหวระริกของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเข้มแข็ง มี่มี่เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ "คนเดิมในความหมายของคุณคือใครคะ? คนที่คุณแสดงให้ฉันเห็น หรือคนที่คุณพยายามซ่อนไว้ภายใต้เครื่องแบบนั่น?" จ้าวหานก้าวเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้มี่มี่ได้กลิ่นอายของป่าเขาและกลิ่นจางๆ ของดินปืนที่ติดตัวเขามานานปี เขายกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ราวกับกลัวว่าความเปราะบางของเขาจะทำให้ภาพฝันที่แสนสวยงามนี้พังทลาย "ผมไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของตระกูลจ้าว... และครอบครัวผมไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุอย่างที่คนในหมู่บ้านพูดกัน" เขาเค้นเสียงออกมาจนดูสั่นพร่า "พ่อของผมเป็นทหารที่ถูกทรยศในภารกิจลับ ส่วนแม่... แม่ยอมจบชีวิตตัวเองเพื่อรักษาความลับของหน่วยข่าวกรองที่ผมสังกัดอยู่ ผมโตมากับความแค้นและการหลบซ่อนตัวในเงามืด จนกระทั่งผมพบคุณ... แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้ผมอยากเลิกเป็นมีดที่รอวันทื่อลง" มี่มี่นิ่งฟัง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่ายุค 80 เป็นยุคที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงและการเมืองที่เข้มข้น แต่นี่มันเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้มากนัก มือเรียวเล็กของเธอเอื้อมไปกุมมือหนาที่หยาบกร้านของเขาไว้แน่น สัมผัสถึงไออุ่นที่ถ่ายทอดออกมา "คุณจ้าวหานคะ" เธอเอ่ยเสียงนุ่ม "ฉันมาที่นี่เพื่อเป็นแม่ค้า เพื่อสร้างฐานะ และแน่นอน... เพื่อเป็นภรรยาของคุณ ในโลกของฉัน เราถือว่าอดีตคือบทเรียน ส่วนอนาคตคือสิ่งที่ลงมือทำได้วันนี้ ถ้าคุณกลัวว่าความลับของคุณจะทำให้ฉันเป็นอันตราย งั้นเราก็แค่ต้องรวยให้เร็วขึ้น แข็งแกร่งให้มากขึ้น เพื่อที่ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเราได้อีก" จ้าวหานมองลึกเข้าไปในดวงตาของภรรยาตัวน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหมองหม่นเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่น เขาคว้ามือเธอไปจุมพิตเบาๆ ที่หลังมือ ก่อนจะกระซิบคำสัญญาที่หนักแน่น "ผมจะปกป้องคุณด้วยชีวิต ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร แม้แต่แม่เฒ่าจางหรือใครที่คิดจะขัดขวางทางเดินของเรา ผมจะไม่ปล่อยให้พวกมันได้แตะต้องปลายเล็บของคุณ" บรรยากาศที่ตึงเครียดเริ่มคลี่คลายลง มี่มี่อมยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่าภายใต้ใบหน้าเย็นชานี้คือหัวใจที่โหยหาความรักเพียงใด แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังรัวราวกับคนใจร้อนก็ทำลายความเงียบลง *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้นะว่าพวกแกสองคนอยู่ข้างใน!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางดังทะลุกำแพงเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคน มี่มี่ขมวดคิ้ว "ดูท่าทางวันนี้แม่เฒ่าจางจะไม่ได้มาแค่มาหาเรื่องธรรมดาแล้วล่ะค่ะ ดูเหมือนนางจะพาคนมาด้วย" จ้าวหานขยับกายไปขวางหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งถูกส่งผ่านออกมาจากดวงตาคมกริบ เขาเดินตรงไปยังประตูรั้วโดยไม่ลังเล มี่มี่คว้าผ้ากันเปื้อนออกแล้วรีบเดินตามไปอย่างเงียบเชียบ เธอรู้ดีว่าหากวันนี้ต้องปะทะกัน นี่จะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่สำหรับกิจการค้าขายของเธอ เมื่อประตูรั้วเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่แค่แม่เฒ่าจางเพียงลำพัง แต่ยังมีชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเทาที่ดูไม่ใช่คนในหมู่บ้านเดินตามหลังมาด้วย ในมือของชายคนนั้นถือเอกสารบางอย่างที่ตราประทับสีแดงฉานเด่นหรา "จ้าวหาน! ในเมื่อแกไม่ยอมคายที่ดินแปลงนี้ออกมาดีๆ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย!" แม่เฒ่าจางตะคอกเสียงกร้าว ก่อนจะหันไปทางชายชุดเทา "นี่ไงคนที่จะขายที่ดินผืนนี้ให้ท่าน ตามสัญญาที่ระบุไว้ว่าที่ดินผืนนี้เป็นของตระกูลจางแต่ดั้งเดิม!" จ้าวหานนิ่งเงียบ แววตาของเขาจ้องมองไปยังเอกสารในมือชายชุดเทาด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ มี่มี่ที่แอบดูอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่ปรากฏอยู่ท้ายกระดาษนั้น... มันคือลายเซ็นของบิดาผู้ล่วงลับของจ้าวหานที่หายสาบสูญไปนานหลายสิบปี! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องที่ดิน... แต่มันคือปมปริศนาที่กำลังจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของสามีเธอต่อหน้าศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด และความลับนั้นกำลังจะทำให้ชีวิตเรียบง่ายของเธอพลิกคว่ำในพริบตา ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้ส้มหวานมิติลับเสมอนะคะ