การรอคอยที่แสนยาวนาน

"ฉันบอกแล้วไงว่าต่อให้เธอรอกระดูกจนผุพัง ไอ้ทหารนั่นก็ไม่มีวันกลับมาหรอก มี่มี่! เอาเวลาไปหาผัวใหม่ที่เป็นหลักเป็นแหล่งดีกว่าไหม? ร้านนี้... ถ้าเธอยกให้ฉันดูแล ก็ยังพอจะมีกำไรเหลือให้คนแก่คนนี้บ้าง" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางดังสะท้อนก้องทั่วหน้าร้านที่กำลังคึกคักไปด้วยลูกค้าช่วงหัวค่ำ หลินมี่มี่ไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาแม้แต่น้อย มือเล็กเรียวยังคงบรรจงตักแกงตุ๋นยาจีนใส่ถ้วยส่งให้ลูกค้าขาประจำอย่างใจเย็น กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศอบอวลตัดกับกลิ่นอายคุกรุ่นที่ยายแก่จอมตะกละสร้างขึ้น "ถ้าป้าจางหิว ก็เชิญซื้อทานเหมือนลูกค้าท่านอื่นนะคะ แต่ถ้าจะมานั่งแช่งสามีของคนอื่นในร้านของฉันแบบนี้ เห็นทีทางร้านคงต้องขอเชิญป้าออกไปค่ะ" มี่มี่เอ่ยเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองสบตาหญิงชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "นังเด็กนี่! แกกล้าไล่ฉันเรอะ!" แม่เฒ่าจางตบโต๊ะจนถ้วยชามสั่นไหว ลูกค้าหลายคนเริ่มหยุดชะงัก มี่มี่วางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาเผชิญหน้า "กล้าค่ะ เพราะร้านนี้คือหยาดเหงื่อแรงงานของฉันและจ้าวหาน ไม่ใช่สถานที่ให้ใครมาพูดจาให้ร้ายคนที่ไม่อยู่ที่นี่เพื่อป้องกันตัว" มี่มี่เว้นจังหวะ สายตาของนางวูบไหวเพียงชั่วครู่เมื่อนึกถึงใบหน้าคมเข้มของสามีที่จากไปปฏิบัติภารกิจลับนานหลายเดือน "จ้าวหานจะกลับมา หรือไม่กลับมา นั่นคือเรื่องของครอบครัวเรา ป้าไม่ต้องมาเป็นห่วงแทนหรอกนะคะ เอาเวลาไปจัดการเรื่องหนี้สินในบ้านตัวเองให้รอดก่อนเถอะ" คำพูดแทงใจดำทำเอาแม่เฒ่าจางหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด นางกระทืบเท้าเดินออกไปพร้อมเสียงสาปแช่งไล่หลัง มี่มี่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะยิ้มหวานให้กับลูกค้าที่รออยู่ "ขออภัยนะคะทุกท่าน วันนี้ร้านมีโปรโมชั่นพิเศษ แถมขนมหวานสูตรลับให้ทุกโต๊ะค่ะ" ความวุ่นวายจบลงด้วยดี แต่มี่มี่รู้ดีว่าความว่างเปล่าภายในใจนั้นยากจะเติมเต็ม เมื่อส่งลูกค้าคนสุดท้ายออกไปจากร้าน บรรยากาศเงียบสงัดก็เข้าปกคลุม นางจัดเก็บโต๊ะเก้าอี้ด้วยความชำนาญ มือของนางลูบไล้ไปตามเนื้อไม้โต๊ะที่จ้าวหานเคยช่วยซ่อมแซมให้ 'หาน... คุณอยู่ที่ไหนนะ?' มี่มี่พึมพำกับตัวเอง นางเดินไปหลังร้าน จุดตะเกียงน้ำมันเบาๆ แล้วหยิบจดหมายฉบับสุดท้ายที่ได้รับเมื่อเดือนก่อนออกมาอ่าน มันไม่มีข้อความใดๆ นอกจากรอยเปื้อนสีเข้มที่คล้ายคราบดินและรอยพับที่บ่งบอกว่าถูกเปิดอ่านซ้ำนับครั้งไม่ถ้วน ความเงียบของเมืองที่เริ่มเข้าสู่ยามวิกาลทำให้เสียงหัวใจของนางดังชัดขึ้น ในหัวเต็มไปด้วยภาพจำของจ้าวหาน ทั้งรอยยิ้มมุมปากที่มอบให้แค่นางเพียงคนเดียว และแววตาที่เต็มไปด้วยความรักยามที่เขาคอยช่วยนางขนของเข้าร้าน มี่มี่ตัดสินใจเปิดสมุดบัญชีรายรับรายจ่าย แม้ตัวเลขกำไรจะพุ่งสูงจนน่าพอใจ แต่นางกลับรู้สึกว่ามันไร้ความหมายหากปราศจากผู้ชายที่คอยบอกว่า 'มี่มี่ เก่งมากที่รัก' ในทุกสิ้นเดือน จู่ๆ เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* มี่มี่ขมวดคิ้ว นี่มันดึกมากแล้ว ใครกันที่มาหาเวลานี้? นางหยิบไม้พายเหล็กติดมือไว้แน่นแล้วเดินไปที่ประตู "ร้านปิดแล้วค่ะ ถ้าจะมาซื้อของรบกวนมาใหม่พรุ่งนี้นะคะ" เงียบ... ไม่มีเสียงตอบรับจากคนภายนอก มี่มี่ตัดสินใจแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย ทว่าสิ่งที่นางเห็นกลับทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ แผ่นหลังของชายร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีซีดจางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เขายืนหันหลังให้ร้าน มือข้างหนึ่งกุมที่ข้างลำตัวเหมือนกำลังได้รับบาดเจ็บ "คุณ...?" มี่มี่เอ่ยเรียกเสียงสั่น ความหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ เริ่มพองโต ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา แสงจากตะเกียงในร้านสาดกระทบใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเขม่า แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่มี่มี่โหยหามาตลอดสามเดือนยังคงคมกริบและแฝงความอ่อนโยนเอาไว้ไม่เสื่อมคลาย "มี่มี่... ฉันกลับมาแล้ว" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือกว่าปกติ ทว่าก่อนที่มี่มี่จะก้าวเท้าออกไปหา หญิงสาวก็ต้องชะงักค้างเมื่อเห็นเงาดำอีกสามร่างก้าวออกมาจากเงามืดของตรอกข้างร้าน พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่แผ่นหลังของจ้าวหาน! ชายคนหนึ่งแสยะยิ้มที่ทำให้มี่มี่เย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง "จ้าวหาน... แกขัดคำสั่งมานานพอแล้ว ได้เวลาพาเราเข้าไปในคลังลับของกองทัพเสียที ไม่อย่างนั้น... เมียรักของแกคงได้ตายตกไปตามกันคืนนี้!" ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้มี่มี่เสมอมานะคะ