ข่าวร้ายของทหารหนุ่ม

“ถ้าคุณไป... แล้วใครจะช่วยฉันปอกหัวหอมที่กองเป็นภูเขาเลากานี่ล่ะคะจ้าวหาน?” หลินมี่มี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามร่าเริง ทั้งที่มือเรียวเล็กกำลังขยำผ้ากันเปื้อนแน่นจนยับยู่ยี่ เธอไม่ได้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หลังประตูห้องครัว แต่รับรู้ได้ถึงรัศมีของความหนักอึ้งที่แผ่ออกมาจากตัวเขา จ้าวหานในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกที่รีดจนคมกริบยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขากำลังจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่ไม่มีใครรู้ว่าจะได้กลับออกมาเมื่อไหร่ แต่ในวินาทีนี้ โลกทั้งใบของเขากลับเหลือเพียงกลิ่นหอมของผัดพริกแกงที่ภรรยากำลังปรุง “มี่มี่...” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่า “ภารกิจครั้งนี้... ผมอาจจะไม่ได้ติดต่อกลับมาสักระยะ” มี่มี่วางตะหลิวลงบนขอบกระทะ เสียงกระทบกันของโลหะดังกังวานบาดลึกในใจ เธอหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับดวงตาที่มักจะอ่อนแสงลงยามมองเธอเสมอ แต่ในวันนี้ ในนัยน์ตาสีเข้มนั้นกลับมีความกังวลที่ปิดไม่มิด “ภารกิจด่วนงั้นหรือคะ? ทำไมต้องเป็นคุณ? กรมทหารไม่มีใครแล้วหรืออย่างไร ถึงต้องให้รองผู้การจ้าวต้องออกไปเสี่ยงตายกลางดึกแบบนี้!” เธอถามสวนขึ้นทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ตัดพ้อ แต่เต็มไปด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดแม่ค้าผู้เข้มแข็ง จ้าวหานก้าวสั้นๆ เข้ามาประชิดตัว มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืน เอื้อมมาประคองใบหน้าเนียนใสของเธอไว้เบาๆ เขาเช็ดคราบแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มของเธอออกอย่างทะนุถนอม “เพราะมันเป็นคำสั่ง และเพราะผมคือคนที่ไว้ใจได้ที่สุด... มี่มี่ ฟังผมนะ ถ้าแม่เฒ่าจางหรือใครก็ตามเข้ามาวุ่นวายที่ร้าน อย่าได้ยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาด กุญแจตู้เซฟและเงินเก็บทั้งหมด ผมเตรียมไว้ให้คุณในลิ้นชักลับใต้โต๊ะทำงานแล้ว” “ฉันไม่ต้องการเงินพวกนั้น! สิ่งที่ฉันต้องการคือให้คุณกลับมาทานข้าวเย็นที่นี่... มานั่งรอฉันนับกำไรหลังปิดร้านเหมือนอย่างทุกวัน!” น้ำตาคลอหน่วยในดวงตากลมโตของมี่มี่ เธอโผเข้ากอดร่างหนาแน่นราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนออกเขาจะเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน จ้าวหานกอดตอบเธอแน่นจนแทบจะรวมร่างกัน เขาซุกหน้าลงกับไหล่บาง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอมาตลอด นี่คือกลิ่นเดียวที่เยียวยาจิตใจอันด้านชาของทหารอย่างเขาได้ ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ชายแดน เขากลับรู้สึกว่าที่แห่งนี้... ในครัวเล็กๆ ที่อบอุ่นแห่งนี้ คือสวรรค์เพียงแห่งเดียวที่เขาโหยหา “ผมจะกลับมา... ต่อให้ต้องฝ่าพายุกระสุน ผมจะกลับมาหาแม่ค้าตัวจิ๋วของผม” เขากระซิบข้างหู มี่มี่ผละออกเล็กน้อย เธอจ้องลึกเข้าไปในตาเขา “สัญญาไหมคะ? ถ้าคุณผิดสัญญา ฉันจะทำแกงกะหรี่รสเผ็ดที่สุดในโลกไว้รอคุณ แล้วห้ามคุณแตะต้องขนมหวานสักชิ้นเลย!” จ้าวหานหลุดยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “รับทราบครับ ภรรยาของผม” บรรยากาศที่แสนหวานถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน จ้าวหานผละจากเธออย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นที่เพิ่งได้รับจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาของทหารหนุ่ม เขาคว้าหมวกทหารมาสวม แล้วหันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย สายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยนั้นสลักลึกลงในความทรงจำของมี่มี่ เขาก้าวเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย มี่มี่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในครัว สายตามองหม้อแกงที่กำลังเดือดปุดๆ ในใจภาวนาขอให้เขาปลอดภัย แต่ทว่า... ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูบ้านที่ดังรัวราวกับจะพังทลายลงมาก็ปลุกเธอจากภวังค์ “มี่มี่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าไอ้จ้าวหานมันเพิ่งออกไป มันไม่อยู่แล้ว... ถึงเวลาที่ฉันจะยึดร้านนี้คืนเสียที!” เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางแผดขึ้นนอกประตู พร้อมกับเสียงทุบไม้กระดานบ้านดังโครมคราม มี่มี่ลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยอ่อนไหวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายแข็งกร้าว เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมาถือไว้มั่นในมือ ไม่ใช่เพื่อทำร้ายใคร แต่เพื่อประกาศว่าในวันที่จ้าวหานไม่อยู่ เธอคนนี้แหละที่จะเป็นเกราะกำบังให้ครอบครัวเอง เธอก้าวเท้าไปที่หน้าประตู บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นแม่เฒ่าจางที่ยืนแสยะยิ้มอยู่พร้อมกับชายฉกรรจ์อีกสองคนที่มี่มี่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ชายคนหนึ่งในนั้นถือกระดาษตราประทับสีแดงฉานไว้ในมือ “มี่มี่เอ๊ย... สามีเธอหนีน่ะ ทิ้งหนี้สินก้อนโตไว้ให้เธอจัดการ พรุ่งนี้ถ้าไม่มีเงินสองพันหยวนมาจ่ายค่าเช่าที่ดินแปลงนี้ เธอก็เตรียมตัวไปนอนข้างถนนได้เลย!” ส้มหวานมิติลับขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเป็นกำลังใจให้มี่มี่เสมอมานะคะ