วิกฤตครั้งใหญ่ในร้าน

“กรีดร้องไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกแม่ค้าหลิน... ลูกค้าที่กินของเธอเข้าไปกำลังดิ้นพราดอยู่ที่โรงพยาบาล อนาคตที่เธออุตส่าห์สร้างมากับมือ กำลังจะพังพินาศในค่ำคืนนี้แหละ!” เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางดังกร้าวท่ามกลางความเงียบงันภายในร้าน ‘มี่มี่อาหารจานเด็ด’ ที่บัดนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของความโกลาหล หลินมี่มี่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเดือดดาลที่พุ่งพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ “ป้าจาง... ป้าแน่ใจหรือว่านี่เป็นฝีมือของฉัน?” มี่มี่เอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว ดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความเยือกเย็น “ร้านของฉันมีมาตรการตรวจสอบวัตถุดิบทุกขั้นตอน ไม่เคยมีประวัติอาหารเป็นพิษแม้แต่ครั้งเดียว แต่ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนหามส่งโรงพยาบาลพร้อมกันถึงห้าคนในคืนนี้?” แม่เฒ่าจางยักไหล่พลางแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ “ใครจะไปรู้ล่ะ? บางทีเนื้อหมูที่เธอใช้ทำพะโล้อาจจะเน่าเสีย หรือไม่ก็เป็นเพราะความสะเพร่าของเจ้าของร้านที่มัวแต่ขายของจนลืมดูความสะอาด... ชาวบ้านเขากำลังรวมตัวกันมาที่นี่ เตรียมตัวรับมือกับความแค้นของพวกเขาให้ดีเถอะ!” จ้าวหานที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นหินอยู่ข้างกายภรรยามาโดยตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าเพียงครึ่งก้าว ความกดดันมหาศาลจากร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนเยี่ยงทหารหาญแผ่ซ่านออกมาจนแม่เฒ่าจางต้องชะงักฝีเท้าถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สายตาที่ดุจคมดาบนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นมาทันตา “เรื่องนี้ฉันจะเป็นคนสืบเอง” จ้าวหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง “และถ้าหากพิสูจน์ได้ว่ามีการ ‘วางยา’ ไม่ว่าใครที่อยู่เบื้องหลัง... ฉันจะทำให้คนผู้นั้นไม่มีที่ยืนในหมู่บ้านนี้อีกตลอดกาล” มี่มี่เดินผ่านร่างแม่เฒ่าจางไปที่โต๊ะตัวสุดท้ายที่มีจานอาหารเหลืออยู่ เธอหยิบช้อนเล็กๆ ขึ้นมาตักน้ำซุปที่เหลือติดก้นชามขึ้นดม กลิ่นเครื่องเทศหอมฟุ้งที่เธอคุ้นเคยยังคงอยู่ แต่ภายใต้กลิ่นหอมนั้น มีกลิ่นฉุนจางๆ ของ ‘หญ้าเข็มเงิน’ ซึ่งเป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์ทำให้คลื่นไส้และปวดท้องรุนแรงหากได้รับในปริมาณมาก มันไม่ใช่ของที่หาได้ง่ายๆ ในครัวทั่วไป และมันไม่ใช่สิ่งที่คนทำอาหารอย่างเธอจะเผลอใส่ลงไปแน่นอน ‘หญ้าเข็มเงิน...’ มี่มี่ขบกรามแน่น สมุนไพรชนิดนี้มีขายแค่ร้านขายยาของตาเฒ่ากุ่ยที่อยู่ถัดไปสามหมู่บ้าน และที่สำคัญที่สุด... ตาเฒ่ากุ่ยเป็นญาติห่างๆ ของแม่เฒ่าจาง “จ้าวหานคะ...” มี่มี่เรียกสามีพลางส่งสายตาให้เขาดูเศษหญ้าเล็กๆ สีเขียวอมเหลืองที่เธอพบใต้ก้นชาม จ้าวหานรับรู้ได้ทันที เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเดินหายออกไปทางด้านหลังร้านอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้แม่เฒ่าจางทันสังเกตเห็น “ป้าจาง... ป้ายังไม่กลับไปอีกหรือคะ?” มี่มี่หันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจด้วยท่าทีที่สุขุมขึ้น “ในเมื่อป้ารู้ดีนักว่าใครเป็นอะไร ป้าคงพอจะบอกได้ใช่ไหมว่า ‘หญ้าเข็มเงิน’ ชนิดนี้ ป้าซื้อมาจากร้านไหน?” ใบหน้าของแม่เฒ่าจางเปลี่ยนสีทันที ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในชั่วพริบตา “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! ฉันแค่มาเตือนในฐานะญาติ” “งั้นหรือคะ?” มี่มี่ก้าวเข้าไปใกล้จนแม่เฒ่าจางต้องถอยกรูดไปติดกำแพง “งั้นรอให้ตำรวจมาถึงก่อนแล้วกันนะคะ ป้าค่อยไปเล่าความบริสุทธิ์ของป้าให้เขาฟัง” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าทอของกลุ่มชาวบ้านที่ถือไม้และก้อนหินมาเต็มมือ มี่มี่หลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะสูดหายใจลึก เธอไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะเธอรู้ดีว่าคนอย่างจ้าวหานไม่มีทางปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับพายุลูกนี้เพียงลำพัง ทว่า ในจังหวะที่มี่มี่กำลังจะก้าวออกไปรับหน้าชาวบ้าน เสียงเคาะประตูด้านหลังร้านกลับดังขึ้นอย่างแรง เมื่อเธอหันไปเปิดประตู กลับพบชายแปลกหน้าที่สวมเสื้อกันฝนสีเข้มยืนหอบหายใจอยู่ ในมือของเขาถือถุงกระดาษที่เปียกชุ่ม และสิ่งแรกที่เขาเอ่ยออกมาทำให้หัวใจของมี่มี่กระตุกวูบ “คุณหลิน... ผมได้รับคำสั่งให้เอาหลักฐานนี้มาให้คุณก่อนที่ ‘คนผู้นั้น’ จะรู้ตัว... นี่คือสมุดบัญชีการซื้อขายยาของตาเฒ่ากุ่ย และนี่...” เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ “นี่คือใบเสร็จที่มีลายนิ้วมือของป้าจางประทับอยู่ตอนที่มาซื้อหญ้าเข็มเงินเมื่อวานนี้!” มี่มี่รีบรับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ชายคนนั้นก็รีบวิ่งหนีหายไปในความมืดทันที ในขณะเดียวกัน ประตูด้านหน้าร้านก็ถูกพังเข้ามาโดยกลุ่มชาวบ้านที่โกรธจัด นำโดยหัวหน้าหมู่บ้านที่ถือกระบองไม้ในมือ “มี่มี่! ออกมาเดี๋ยวนี้! เธอวางยาพวกเราเพื่อหวังรวยทางลัดใช่ไหม!” หัวหน้าหมู่บ้านตะโกนลั่น มี่มี่กำกระดาษในมือแน่น เธอมองไปที่แม่เฒ่าจางที่เริ่มยิ้มร่าอย่างผู้ชนะอีกครั้ง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว “ฉันไม่ได้วางยาใครทั้งนั้นค่ะ แต่ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนทำ... เรามาดูกันว่าหลักฐานในมือฉันกับคำให้การของป้าจาง ใครกันแน่ที่จะต้องติดคุกในคืนนี้!” แต่ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะเปิดเผยหลักฐานนั้นเอง ประตูหน้าร้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงของจ้าวหานที่ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยไอสังหาร “ไม่ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้หรอกครับ เพราะตอนนี้... คนที่บงการป้าจางอยู่ข้างหลัง กำลังยืนดูพวกคุณอยู่ตรงนี้เอง” จ้าวหานเดินก้าวเข้ามาในร้าน พร้อมกับลากร่างของชายชายวัยกลางคนที่ชาวบ้านทุกคนต่างรู้จักดีเข้ามาด้วย ใบหน้าของมี่มี่เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร เพราะชายผู้นี้คือ ‘คนสนิท’ ที่สุดของเลขาธิการหมู่บ้าน ผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในเขตนี้! ส้มหวานมิติลับหวังว่านักอ่านทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้มี่มี่ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ