จัดการพวกจอมปลวก

“หากเจ้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ข้าจะถือว่าเป็นการบุกรุกเคหสถานยามวิกาล และกฎหมายบ้านเมืองย่อมไม่มีความปรานีต่อขโมย” เสียงของจ้าวหานเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ แม้เขาจะกระซิบอยู่ข้างหูมี่มี่ในความมืดสลัวของห้องหลังบ้าน แต่น้ำเสียงนั้นกลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจสังหารที่คนภายนอกไม่มีวันสัมผัสได้ มี่มี่สูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายดิบเถื่อนและกลิ่นดินปืนจางๆ จากร่างสูงใหญ่ของสามีทำให้เธอตั้งสติได้ทันที เธอไม่ใช่สาวน้อยอ่อนแอในยุคที่ไร้ทางสู้ แต่เธอคือหลินมี่มี่ผู้ที่เคยผ่านสนามธุรกิจที่โหดร้ายยิ่งกว่าสมรภูมิรบมาแล้ว “พี่จ้าวหาน” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยความเด็ดขาด “อย่าเพิ่งลงมือ ปล่อยให้ข้าจัดการพวกจอมปลวกนี่ด้วยวิธีของแม่ค้าดูบ้าง... ของดีมักมาพร้อมกับศัตรูเสมอ หากเราไม่กำจัดรากเหง้าทิ้งวันนี้ วันหน้ามันก็คงแทะเล็มบ้านเราไม่จบสิ้น” จ้าวหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมขยับกายหลบให้เธอแต่โดยดี ทว่ามือหนายังคงคว้าเอวบางเอาไว้มั่น ราวกับจะเตือนว่าเขาพร้อมจะพุ่งออกไปสังหารศัตรูทันทีที่เธอตกอยู่ในอันตราย มี่มี่ก้าวออกไปที่ประตูหน้าบ้าน มือเล็กเอื้อมไปปลดล็อกกลอนไม้เก่าๆ ออกอย่างใจเย็น เสียงกลอนที่เลื่อนเปิดดังก้องในความเงียบสงัด เผยให้เห็นร่างของแม่เฒ่าจางที่ยืนบิดเบี้ยวอยู่ท่ามกลางเงามืด พร้อมกับชายฉกรรจ์สองคนที่ดูท่าทางไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แววตาของพวกมันวาวโรจน์ด้วยความละโมบและเล่ห์เหลี่ยม “โอ้โห ดูสิว่าใครมา!” มี่มี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสจนน่าขนลุก เธอพิงกรอบประตูพลางกอดอกมองญาติผู้ใหญ่จอมปลอมด้วยสายตาเหยียดหยาม “ป้าจางคะ ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ แทนที่จะนอนกอดสมบัติที่โกงเขามา กลับพาชายฉกรรจ์หน้าตาน่ากลัวมาเยี่ยมเยียนถึงบ้าน สะใภ้คนนี้ซาบซึ้งใจจนน้ำตาจะไหลเลยค่ะ” แม่เฒ่าจางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะเสียงแหลม “นังเด็กปากดี! อย่ามาทำเป็นพูดจาฉะฉานนักเลย วันนี้ข้ามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของตระกูลจาง ขนมสูตรลับของเจ้า... และที่ดินผืนนี้ สามีทหารของเจ้าไม่มีปัญญาปกป้องเจ้าหรอก!” มี่มี่หัวเราะเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูเย็นยะเยือก เธอเดินตรงเข้าไปหาแม่เฒ่าจางโดยไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย “ทวงคืนเหรอคะ? ขนมสูตรลับที่ข้าปรุงด้วยน้ำพักน้ำแรง ส่วนที่ดินผืนนี้ก็เป็นชื่อของข้ากับพี่จ้าวหานตามกฎหมาย... อ้อ หรือว่าป้าลืมไปแล้วว่ากฎหมายใหม่เขาคุ้มครองคนทำมาหากิน ไม่ได้คุ้มครองคนแก่ที่ชอบเที่ยวรีดไถไปทั่ว” “แก!” แม่เฒ่าจางหน้าแดงก่ำ หันไปส่งสัญญาณให้ชายฉกรรจ์ด้านหลัง “จัดการมัน! เอาโฉนดที่ดินออกมา!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก้าวออกมา มือของมันเอื้อมมาจะคว้าข้อมือมี่มี่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง มี่มี่ก็สาดผงแป้งละเอียดที่เธอเตรียมไว้อยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนใส่หน้าพวกมันเต็มแรง! “ว้าย! ตาฉัน! นังเด็กบ้า!” มี่มี่ไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอคว้าไม้ฟืนข้างประตูฟาดเข้าที่ขาของชายฉกรรจ์อย่างแม่นยำ “กฎของการเป็นแม่ค้าคือ ต้องพร้อมรับมือทุกสถานการณ์! ผงแป้งที่ข้าใช้ทำซาลาเปาน่ะ มันแสบตาไม่แพ้พริกป่นหรอกนะคะ!” สถานการณ์พลิกผันไปอย่างรวดเร็ว จ้าวหานที่ยืนรอจังหวะอยู่แล้วพุ่งตัวออกมาราวกับพยัคฆ์ร้าย เขาเพียงแค่ขยับตัวไม่กี่ครั้ง ชายฉกรรจ์ทั้งสองก็ลงไปกองกับพื้นด้วยจุดตายที่ถูกกดไว้จนขยับไม่ได้ ส่วนแม่เฒ่าจางถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นแววตาของทหารหนุ่มที่ดูเหมือนพร้อมจะหักคอใครก็ตามที่แตะต้องภรรยาเขา มี่มี่เดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าแม่เฒ่าจาง เธอหยิบเหรียญเงินไม่กี่เหรียญในกระเป๋าออกมาแล้วโปรยลงบนพื้นต่อหน้าอีกฝ่าย “นี่คือค่าขนมสำหรับความพยายามที่จะมาบุกรุกบ้านข้า... และจำไว้นะคะป้าจาง ครั้งหน้าถ้ายังกล้าส่งคนของหน่วยข่าวกรองปลอมๆ หรือหมาเน่าตัวไหนมาที่นี่อีก ข้าจะไม่ใช่แค่โปรยเงินแบบนี้ แต่ข้าจะส่งเรื่องนี้ถึงกรมทหารโดยตรง ให้เขาสอบสวนว่าญาติที่ ‘รัก’ ของข้าคนนี้ ไปสมคบคิดกับพวกทรยศชาติได้อย่างไร!” คำว่า ‘ทรยศชาติ’ ทำให้แม่เฒ่าจางหน้าถอดสีจนกลายเป็นสีซีดเผือด นางรู้ดีว่าจ้าวหานมีอำนาจมากเพียงใดในเขตนี้ การถูกกล่าวหาเช่นนั้นหมายถึงชีวิต! มี่มี่ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ความมืดมิดของชายป่า เธอสังเกตเห็นประกายแสงวับวาวที่สะท้อนจากเลนส์กล้องส่องทางไกลในระยะไกล... ไม่ใช่แค่พวกของป้าจางที่มา แต่ยังมี ‘ใครบางคน’ กำลังจับตาดูพวกเขาอยู่ตลอดเวลา! มี่มี่หันไปสบตากับจ้าวหานด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง จ้าวหานขมวดคิ้วแน่นและขยับเข้ามาบังร่างภรรยาไว้มิดชิด เขากระซิบด้วยเสียงที่แทบไม่ได้ยิน “มี่มี่... เข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าหันหลังกลับไปดู เพราะคนที่อยู่บนต้นไม้นั่น ไม่ใช่คนของป้าจาง แต่เป็น ‘พวกมัน’... คนที่ข้าตามล่ามาตลอดห้าปี” สิ้นคำพูดของเขา เสียงปืนเก็บเสียงที่ดัง ‘ฟึ่บ’ เบาๆ ก็แหวกอากาศตรงเข้าใส่จุดที่มี่มี่เพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่! ส้มหวานมิติลับหวังว่าบทนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับมี่มี่และพี่จ้าวหานนะคะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ!