ปัญหาจากญาติฝ่ายแม่

"หลีกไปไอ้หลานเขยอกตัญญู! ข้าเป็นถึงป้าแท้ๆ ของนังเด็กนี่ มีสิทธิ์อะไรมาขวางทางข้าในบ้านของหลานตัวเอง!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าจางบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงัดยามค่ำคืน นางสะบัดชายเสื้อเก่าๆ ที่เปื้อนคราบดินอย่างเดือดดาล ดวงตาที่หรี่เล็กดุจงูพิษจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังกว้างของจ้าวหานที่ยืนตระหง่านดั่งกำแพงเหล็ก หลินมี่มี่กระชับมือนิ่งของจ้าวหานไว้แน่น นางรับรู้ได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคงของเขา สัมผัสนั้นทำให้ความกังวลที่เคยสั่นคลอนในใจค่อยๆ จางหายไป นางก้าวออกมาจากหลังแผ่นหลังแกร่ง เผชิญหน้ากับกลุ่มคนหน้าไม่อายที่บุกมาถึงเรือนชานในยามวิกาล "ท่านป้าจาง... ถ้าท่านมีธุระสำคัญทำไมไม่มาพูดคุยในเวลาที่ควรจะเป็นคะ? การบุกรุกบ้านคนอื่นยามวิกาลแบบนี้ หากข้าแจ้งเจ้าหน้าที่คอมมูน ท่านคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?" น้ำเสียงของมี่มี่เรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา แม่เฒ่าจางแค่นหัวเราะเสียงแหลม "แจ้งเจ้าหน้าที่งั้นรึ? เจ้ามันนังเด็กเนรคุณ! ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเลี้ยงดูมาจนโต ใครกันที่ส่งเจ้ามาแต่งงานที่นี่เพื่อให้มีชีวิตรอด! ตอนนี้เจ้าขายขนมจนร่ำรวย มีเงินเข้าบ้านทุกวัน แต่กลับลืมหัวนอนปลายเท้า ปล่อยให้ญาติพี่น้องอดมื้อกินมื้อ วันนี้ข้าไม่ได้มาขอ แต่ข้ามา 'ทวง' ส่วนแบ่งที่ควรจะเป็นของข้า!" ชาวบ้านที่ติดตามมาต่างส่งเสียงฮือฮา บางคนทำหน้าสมเพช บางคนก็มองมาที่โต๊ะไม้วางของในครัวที่ยังมีกลิ่นหอมของแป้งและน้ำตาลจางๆ อยู่อย่างสนใจ จ้าวหานขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของเขาทำให้คนที่กำลังจะก้าวล้ำเส้นประตูบ้านชะงักงัน เขาไม่พูดอะไรสักคำ สายตาคมกริบดุจมีดโกนกวาดมองกลุ่มชาวบ้านเหล่านั้นจนทุกคนต้องถอยกรูดไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "เงินที่ภรรยาข้าหามาด้วยหยาดเหงื่อ... เกี่ยวอะไรกับพวกท่าน?" น้ำเสียงของจ้าวหานทุ้มต่ำและเยียบเย็น "และบ้านหลังนี้... เป็นบ้านที่ทางกองทัพจัดสรรให้ภรรยาของทหาร มีระเบียบชัดเจนว่าห้ามผู้ใดเข้ามารบกวน หากใครยังยืนกรานจะละเมิดกฎ... อย่าหาว่าข้าไม่เตือน" แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือด แต่ความโลภบดบังความกลัว นางยังคงตะโกนก้อง "นังมี่มี่! เจ้าดูมัน! มันขู่ป้าของตัวเอง! หากเจ้าไม่แบ่งเงินให้ข้าตามที่ตกลง ข้าจะประกาศให้ทั่วทั้งหมู่บ้านรู้ว่าเจ้าเป็นแม่ค้าที่ไร้คุณธรรม โกงเงินพ่อแม่ตัวเอง! ดูสิว่าร้านขนมของเจ้าจะเปิดต่อไปได้ไหม!" มี่มี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตื่นกลัว นางเดินเข้าไปใกล้แม่เฒ่าจางจนได้กลิ่นสาบของคนแก่ที่หมักหมม "โกงงั้นหรือคะ? ท่านป้าจาง... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าส่งเงินให้พวกท่านเท่าไหร่? ข้าวสารกี่กระสอบ? ผ้ากี่พับ? ท่านไม่เคยพอใจ ไม่เคยมีคำว่า 'ขอบคุณ' มีแต่คำว่า 'ขออีก' 'เอามาให้หมด' ตอนนี้ข้ามีสามี มีชีวิตของตัวเอง ท่านไม่มีสิทธิ์มาชี้หน้าด่าทอหรือขู่กรรโชกข้าได้อีกต่อไปแล้ว" นางหันไปมองชาวบ้านที่เริ่มลังเล "พวกท่านทุกคนที่อยู่ที่นี่... ใครบ้างที่เคยมาขอซื้อขนมข้าแล้วข้าใจร้าย? ใครบ้างที่ลำบากแล้วข้าไม่เคยแบ่งปัน? แต่วันนี้ หญิงชราผู้นี้บุกมาพังประตูบ้านข้าเพื่อจะปล้นเงินที่ข้าใช้เลี้ยงชีพ ท่านคิดว่านี่คือสิ่งที่คนในครอบครัวทำกันหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ชาวบ้านเริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันด้วยสายตาตำหนิไปยังแม่เฒ่าจาง แม่เฒ่าจางเริ่มลนลาน นางพยายามจะโวยวายให้เสียงดังขึ้นเพื่อกลบความอับอาย แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง จ้าวหานก็เอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของหลานชายคนหนึ่งของแม่เฒ่าจางที่แอบขยับเข้ามาใกล้ถังใส่แป้งข้างประตู เขาเพียงแค่ออกแรงบีบเบาๆ อีกฝ่ายก็หน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด "กลับไป" จ้าวหานสั่งสั้นๆ แต่น่าเกรงขาม "ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจจากการไล่ เป็นการส่งตัวพวกท่านไปให้สถานีตำรวจจัดการข้อหาบุกรุกยามวิกาลและก่อความวุ่นวาย" เมื่อเห็นท่าไม่ดี แม่เฒ่าจางกัดฟันกรอด นางชี้หน้ามี่มี่ "แกจำคำวันนี้ไว้! อย่าคิดว่าจะมีใครปกป้องแกได้ตลอดรอดฝั่ง! วันหนึ่งถ้าสามีแกต้องไปประจำการที่ชายแดน เมื่อถึงตอนนั้น... แกจะมาคลานเข่าขอร้องข้า!" นางรีบกุลีกุจอพากลุ่มคนถอยออกไปจากบริเวณบ้าน จ้าวหานกระชากบานประตูไม้ปิดปังลงทันที แรงกระแทกของบานประตูทำให้ฝุ่นร่วงกราว มี่มี่ถอนหายใจยาว นางทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างหมดแรง จ้าวหานเดินเข้ามาประคองใบหน้าของนางขึ้น มือสากระคายของทหารที่เคยจับปืนบัดนี้สัมผัสใบหน้านางอย่างแผ่วเบาราวกับหวงแหนของล้ำค่า "เจ้ากลัวไหม?" มี่มี่ส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ค่ะ... ตราบใดที่ท่านยังอยู่ตรงนี้ ข้าไม่มีอะไรต้องกลัว" นางมองสบตาเขา แววตาของจ้าวหานฉายความรักและความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด แต่นางไม่ทันสังเกตเห็นว่า ในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่เสียงเคาะที่เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นจังหวะเคาะที่แผ่วเบาและเป็นจังหวะสามครั้งติดต่อกัน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* มี่มี่ขมวดคิ้ว "ใครกัน? เวลานี้แล้วจะมีใครมาอีก" จ้าวหานเปลี่ยนสีหน้าทันที ความอ่อนโยนในดวงตาหายวับไปแทนที่ด้วยความระมัดระวัง เขาขยับตัวไปบังหน้ามี่มี่อีกครั้ง แววตาของเขามองไปที่ช่องตาแมวของประตู ก่อนจะหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าที่ทำให้มี่มี่หัวใจหล่นวูบ "มี่มี่... เข้าไปในห้องหลังบ้าน เดี๋ยวนี้" เสียงของเขาสั่นพร่านิดๆ เหมือนกำลังปิดบังความลับที่น่าสะพรึงกลัว "คนข้างนอกนั่น... ไม่ใช่ชาวบ้าน และไม่ใช่ป้าของเจ้า... แต่มันคือคนของหน่วยข่าวกรองที่ข้าเคยจัดการไปเมื่อปีที่แล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความเข้มข้นของมี่มี่และพี่จ้าวหานนะคะ!