ทหารหนุ่มตามจีบ

“ถ้าเธอขยับมือเร็วกว่านี้อีกนิด ซาลาเปาสี่เข่งนี้ก็น่าจะเสร็จก่อนพระอาทิตย์ขึ้นนะจ้าวหาน” หลินมี่มี่เอ่ยแซวขณะปั้นแป้งด้วยความเร็วที่คล่องแคล่ว นางเหลือบมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเข้มที่บัดนี้ดูแปลกตาไปถนัดตา จ้าวหานไม่ได้อยู่ในค่ายทหารที่ต้องจับปืน แต่เขากำลังจับ ‘ไม้คลึงแป้ง’ ด้วยนิ้วมือหนาหยาบกร้านที่เคยผ่านการฝึกฝนวิชาทหารมาอย่างโชกโชน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเวลานี้กลับมีความตั้งใจจริงปรากฏอยู่บนคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันเพียงเล็กน้อย “ผมถนัดจับปืนมากกว่า แต่ถ้าเป็นงานที่ช่วยให้มี่มี่เหนื่อยน้อยลง... ผมก็ยินดีจะหัดครับ” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาพร้อมกับวางแป้งก้อนลงอย่างเบามือ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น แต่สายตาที่เขามองมี่มี่นั้นมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าคำพูดนัก นี่เป็นวันที่ห้าแล้วที่จ้าวหานปรากฏตัวที่ร้านตั้งแต่มืดค่ำ เขาเข้ามาจัดการงานหนักทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการแบกถุงแป้งหนักอึ้ง การทำความสะอาดเตาอบ หรือแม้แต่การรับมือกับลูกค้าที่เริ่มเซ้าซี้เกินไป ชายหนุ่มไม่ได้ทำเพียงเพราะหน้าที่สามี แต่เขาทำเพราะต้องการ ‘กั้น’ พื้นที่ส่วนตัวของนางเอาไว้จากสายตาของคนนอก “วันนี้ฉันว่าจะทำไส้พิเศษเพิ่มนะ เป็นสูตรลับที่เพิ่งคิดได้เมื่อคืน” มี่มี่เอ่ยพลางยิ้มกว้าง นางชอบจังหวะการทำงานร่วมกับเขา แม้เขาจะเงียบขรึมไปบ้าง แต่ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทำให้บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ทว่าความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน... *ปัง!* เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหน้าร้าน ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของสตรีวัยกลางคนที่คุ้นเคย “นี่มันร้านค้าหรือสถานพำนักของพวกผิดระเบียบกันแน่! หลินมี่มี่ แกกล้าดียังไงถึงเอาคนนอกมาวุ่นวายในร้าน!” แม่เฒ่าจางก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางถือดี ในมือถือตะกร้าหวายที่มีรอยแตก นางกวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยความริษยา เห็นยอดขายที่พุ่งทะลุเป้าของร้านหลินมี่มี่แล้ว ความโลภในใจก็ยิ่งพลุ่งพล่าน หลินมี่มี่วางไม้คลึงแป้งลงอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้นสบตาแม่เฒ่าจางด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “สามีดิฉัน ไม่ใช่ ‘คนนอก’ นะคะท่านป้า... หรือว่าท่านป้ามีปัญหาอะไรกับความสัมพันธ์ของพวกเราหรือคะ?” “สามีงั้นรึ!” แม่เฒ่าจางแค่นหัวเราะ “ไอ้ทหารหน้าตายที่วันๆ เอาแต่พกอาวุธเนี่ยนะ? ฉันได้ยินมาว่าทางค่ายเขากำลังตรวจสอบเรื่องการทำธุรกิจส่วนตัวเกินขอบเขต แกอย่าคิดว่าจะมีเส้นสายแล้วจะทำอะไรก็ได้นะมี่มี่ ของขวัญที่ฉันฝากมาให้คราวที่แล้วน่ะ... มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น!” คำพูดของแม่เฒ่าจางทำให้บรรยากาศในร้านเย็นเยียบลงทันที จ้าวหานที่ยืนเงียบมาตลอดค่อยๆ วางถาดซาลาเปาลง เขาเดินก้าวหนึ่งออกมาบังตัวมี่มี่ไว้ ความกดดันจากชายชาติทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนแผ่กระจายออกมาจนแม่เฒ่าจางถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ้าการ ‘ตรวจสอบ’ ที่ว่า หมายถึงการที่ผมมาช่วยภรรยาทำมาหากินสุจริต ผมก็ยินดีให้เขาตรวจสอบครับ” จ้าวหานกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ทว่าเย็นเยือกจนน่าขนลุก “แต่ถ้าการ ‘ตรวจสอบ’ ที่ว่า หมายถึงการที่ใครบางคนพยายามส่งของมีพิษมาให้ภรรยาผม... หวังว่าท่านป้าคงเตรียมตัวตอบคำถามเจ้าหน้าที่ได้ดีกว่านี้นะครับ” แม่เฒ่าจางหน้าซีดเผือด นางตะกุกตะกัก “แก... แกพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่รู้เรื่อง!” “ไม่รู้เรื่องหรือคะ?” มี่มี่ก้าวออกมาข้างหน้า นางล้วงหยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ “เมื่อคืนฉันลองนำผงที่ติดมากับของขวัญของท่านป้าไปให้หมอสมุนไพรดู ผลออกมาน่าตกใจมากนะคะ... มันเป็นผงที่ทำให้แป้งหมักเสียรสและเป็นพิษต่อผู้บริโภค หากดิฉันเผลอนำไปใช้จริงๆ ชื่อเสียงร้านดิฉันคงป่นปี้ แต่ขอโทษทีนะคะ... มี่มี่คนนี้ไม่ได้โง่ขนาดนั้น” แม่เฒ่าจางหน้าถอดสี รีบหันหลังกลับหมายจะหนี แต่จ้าวหานกลับคว้าแขนไว้เบาๆ เพียงแค่แรงบีบที่เขาส่งไป ก็ทำให้นางร้องลั่น “ไปบอกคนที่ส่งท่านป้ามาด้วย ว่าอย่าได้มาลองดีกับภรรยาของผมอีก” จ้าวหานกระซิบเสียงต่ำ “เพราะรอบหน้า... ผมจะไม่ส่งท่านป้าไปหาเจ้าหน้าที่ แต่ผมจะส่งท่านป้าไป ‘เคลียร์บัญชี’ ในที่ที่ไม่มีใครหาตัวเจอ” เมื่อแม่เฒ่าจางวิ่งหนีออกไปอย่างทุลักทุเล มี่มี่จึงหันมามองสามี “คุณขู่แรงไปหรือเปล่าคะ?” จ้าวหานหันกลับมา แววตาที่เย็นชาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนแทบละลาย “ผมแค่ปกป้องสิ่งที่ผมรัก มี่มี่... ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความฝันของคุณ” มี่มี่ยิ้มตอบ นางหยิบแป้งก้อนหนึ่งยื่นให้เขา “งั้นก็มาทำหน้าที่สามีที่น่ารักต่อเถอะค่ะ ซาลาเปาไส้พิเศษนี้ ต้องให้คุณเป็นคนห่อให้เป็นรูปดอกไม้สวยๆ นะคะ” ขณะที่พวกเขากำลังหยอกล้อกันด้วยความสุขอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับเสียงเคาะประตูเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว จ้าวหานชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำสั่งที่คุ้นเคยจากนอกร้าน “จ้าวหาน! กองบัญชาการสั่งให้คุณหยุดงานด่วนที่สุด! มีคำสั่งลับด่วนจากส่วนกลางเกี่ยวกับการหายตัวไปของ ‘สมุดบัญชีลับ’ ในคลังอาวุธ... และพยานปากเอกบอกว่าเห็นคุณอยู่ที่นี่ในเวลาที่เกิดเหตุ!” ร่างสูงของจ้าวหานแข็งทื่อ ดวงตาคมกริบมองไปยังมี่มี่ที่เพิ่งจะวางมือจากงานด้วยความตกใจ ขณะที่ประตูร้านถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มทหารติดอาวุธที่พุ่งเข้ามาล้อมร้านไว้จนมิด! หวังว่าตอนต่อไปรี้ดเดอร์จะยังไม่ทิ้งส้มหวานไปไหนนะคะ มาลุ้นไปพร้อมกันค่ะ!