เปิดร้านวันแรก

“พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาบุกร้านคนอื่นแบบนี้!” เสียงของหลินมี่มี่ตวาดก้องท่ามกลางความเงียบที่กดดันราวกับอากาศในห้องกำลังจะระเบิดออก เธอไม่ได้ถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว กลับกัน มือเรียวบางกลับคว้าตะหลิวเหล็กขึ้นมาถือไว้มั่น สายตาจดจ้องไปยังหัวหน้ากลุ่มทหารที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น จ้าวหานก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของเขากางแขนบังภรรยาตัวน้อยไว้มิดชิด ไอสังหารแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเหล่าทหารที่บุกเข้ามาต้องชะงักไปชั่วขณะ “ถ้าไม่มีหมายศาล หรือความผิดซึ่งหน้า ใครที่ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าผมไม่เตือน” ทหารคนนั้นหัวเราะหึในลำคอ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่าการนองเลือด เสียงกระแอมไออย่างขัดใจก็ดังขึ้นจากด้านหลังกลุ่มทหาร “พอได้แล้ว! พวกแกมาหาเรื่องกินของอร่อย หรือมาประกาศสงครามกันแน่!” ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสะอาดสะอ้านเดินแทรกตัวเข้ามา กลิ่นหอมฟุ้งของพะโล้สูตรพิเศษที่มี่มี่เพิ่งเคี่ยวเสร็จอบอวลไปทั่วร้าน ทำให้ทหารนับสิบชีวิตที่เมื่อครู่ทำหน้าดุดัน เริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว มี่มี่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นแม่ค้าผู้แย้มยิ้มในเสี้ยววินาที “ยินดีต้อนรับสู่ ‘ร้านมี่มี่มื้ออร่อย’ ค่ะ ถ้าจะมาทานอาหาร เชิญนั่งโต๊ะได้เลยค่ะ แต่ถ้าจะมาหาเรื่อง... รบกวนไปไกลๆ ร้านฉันนะคะ เพราะฉันไม่มีเวลาต้อนรับคนไร้กาลเทศะ” บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยความหิวโหย เมื่อลูกค้ากลุ่มแรกที่บังเอิญเป็นกองกำลังทหารจากค่ายใกล้เคียงได้ลิ้มรส ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรลับฉบับแม่ค้าทะลุมิติ กลิ่นหอมของเครื่องเทศที่เคี่ยวจนเข้าเนื้อ ผสมผสานกับความนุ่มละลายในปาก ทำให้เหล่าชายชาตรีที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักถึงกับตาโต “นี่มัน... รสชาติสวรรค์ชัดๆ!” ทหารนายหนึ่งอุทานออกมาลั่นร้าน มี่มี่ไม่ได้สนใจคำชมนั้น เธอรีบหมุนตัวกลับไปที่เตาไฟ มือไวราวกับจับวาง จัดการตักข้าวสวยร้อนๆ ราดด้วยน้ำพะโล้เข้มข้น วางเนื้อหมูนุ่มๆ ลงไปชิ้นโต จ้าวหานที่เพิ่งผ่อนคลายจากความกังวล เปลี่ยนหน้าที่มาเป็นผู้ช่วยแม่ค้าอย่างคล่องแคล่ว เขาช่วยจัดโต๊ะ ส่งจาน และคอยดูแลไม่ให้ใครมาเบียดเสียดภรรยาของเขา “มี่มี่ ระวังร้อนนะครับ” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานกระซิบที่ข้างหู พร้อมกับยื่นแก้วน้ำเย็นมาให้เธอจิบ “ขอบคุณค่ะพี่หาน... วันนี้ต้องเหนื่อยหน่อยนะคะ ลูกค้าแน่นจนฉันเริ่มมองไม่เห็นทางเดินแล้ว” มี่มี่ฉีกยิ้มกว้าง แก้มใสๆ ของเธอขึ้นสีระเรื่อจากความร้อนของเตาไฟ เวลาผ่านไปสามชั่วโมง ร้านมี่มี่ไม่ได้มีเพียงทหารเท่านั้น แต่กลิ่นหอมที่โชยไปไกลยังดึงดูดชาวบ้านและคนงานในโรงงานละแวกนั้นเข้ามาเนืองแน่น จนคิวยาวเหยียดไปถึงหน้าปากซอย จ้าวหานต้องยืนคุมเชิงที่ประตูร้าน รับหน้าที่ทั้งเก็บเงินและจัดระเบียบแถว ทำให้ภาพของทหารหนุ่มมาดนิ่งกลายเป็นสิ่งที่ผู้คนเล่าขานไปทั่วเมือง ทว่า ในขณะที่มี่มี่กำลังหยิบขวดเครื่องปรุงขึ้นมาเติมนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงชราคนหนึ่งยืนจดๆ จ้องๆ อยู่ที่มุมตึกฝั่งตรงข้าม ใบหน้าซูบตอบและแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาของ ‘แม่เฒ่าจาง’ ทำให้มือของมี่มี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ‘ยัยแก่ตัวแสบนั่นมาทำอะไรแถวนี้?’ มี่มี่คิดในใจพลางหยิบจานที่เพิ่งจัดเสร็จส่งให้ลูกค้า เมื่อลูกค้าเริ่มซาลงในช่วงบ่ายคล้อย จ้าวหานก็เดินเข้ามาประชิดตัวภรรยา “มี่มี่ พักเถอะครับ พี่จัดการส่วนที่เหลือเอง” “อีกนิดเดียวค่ะ... เอ๊ะ?” มี่มี่ชะงักเมื่อเห็นกลุ่มคนในชุดสูทสีเทาท่าทางภูมิฐานสามคนเดินเข้ามาในร้าน พวกเขามองสำรวจร้านด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะวางนามบัตรสีทองลงบนโต๊ะไม้ที่เช็ดจนสะอาด “เราได้ยินชื่อเสียงของแม่ค้าฝีมือดีคนนี้มานาน” ชายคนกลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วันนี้เราไม่ได้มาเพื่อกินอาหาร แต่มาเพื่อยื่นข้อเสนอที่เธอจะปฏิเสธไม่ลง” จ้าวหานขยับตัวเข้ามาขวางหน้ามี่มี่ทันที สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังแขกผู้มาเยือน “พวกคุณเป็นใคร และต้องการอะไรจากภรรยาของผม” ชายคนนั้นเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะมองไปที่มี่มี่แล้วกล่าวประโยคที่ทำเอาบรรยากาศในร้านเย็นเยียบลงทันตา “เรามาจากหน่วยตรวจสอบวัตถุดิบและมาตรฐานอาหารของรัฐ... และดูเหมือนว่า ของที่คุณใช้ประกอบอาหารในวันนี้ จะเป็น ‘ของต้องห้าม’ ที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อนนะ คุณหลินมี่มี่” มี่มี่เบิกตากว้าง ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นผ่านไขสันหลังเมื่อเธอมองเห็นสิ่งที่อยู่ในมือชายคนนั้น... มันคือขวดเครื่องปรุงที่เธอแอบหยิบออกมาจาก ‘มิติลับ’ แต่เธอมั่นใจว่าเธอระมัดระวังที่สุดแล้ว! ใครกันที่แอบเอาเรื่องนี้ไปบอกคนนอก หรือว่านี่คือกับดักที่แม่เฒ่าจางวางไว้ตั้งแต่แรก? จ้าวหานหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับต้องการปกป้องเธอจากพายุที่กำลังจะโถมเข้ามา ส้มหวานมิติลับขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของมี่มี่มาจนถึงตอนนี้และขอฝากให้กำลังใจแม่ค้าคนเก่งของเราในตอนต่อไปด้วยนะคะ