พ่อค้าแม่ค้ามือใหม่

“ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในบ้านข้าอีกก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเรื่องไม้ฟืนในมือที่ยังไม่ได้ใช้ก่อไฟเลยนะเจ้าคะ!” หลินมี่มี่ตวาดเสียงกร้าว มือบางกระชับด้ามไม้ฟืนแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์จ้องมองร่างท้วมของแม่เฒ่าจางที่ยืนหยัดหน้าประตูบ้านด้วยท่าทางอวดเบ่ง มือที่ถือซองจดหมายปริศนาที่มีตราประทับตระกูลอริสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น แต่นางต้องข่มมันไว้ให้ลึกที่สุด แม่เฒ่าจางหัวเราะร่วนในลำคอ สายตาโลภละโมบกวาดมองถุงใส่หมั่นโถวเนื้อนุ่มที่มี่มี่เพิ่งทำเสร็จ “นังเด็กนี่! จะทำมาค้าขายทั้งทีไม่คิดจะแบ่งปันญาติผู้ใหญ่เลยหรือไง ตราประทับนั่น... ถ้าไม่อยากให้เรื่องถึงหูคนในค่ายทหารว่าพวกเจ้าแอบติดต่อกับตระกูลที่ถูกเนรเทศ ก็เอาหมั่นโถวพวกนี้มาให้ข้าเสียดีๆ!” มี่มี่ไม่เปิดโอกาสให้คนแก่จอมละโมบได้ข่มขู่ต่อ นางก้าวฉับๆ ไปประจันหน้า แรงกดดันจากจ้าวหานที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลังราวกับภูผาทำให้อีกฝ่ายชะงัก จ้าวหานไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีความเย็นเยียบของทหารที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนก็แผ่ซ่านจนแม่เฒ่าจางถอยกรูดไปสามก้าว “ไปตลาดกันเถอะค่ะพี่จ้าว” มี่มี่หันมาคลี่ยิ้มหวานให้สามีราวกับโลกทั้งใบมีเพียงเขาก่อนจะเมินเฉยต่อร่างท้วมที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความแค้นเคือง บรรยากาศในตลาดเช้าคึกคักไปด้วยเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้า แต่มี่มี่ไม่ได้เลือกวิธีนั้น นางวางแผงขายหมั่นโถวไส้หมูสับสูตรพิเศษและน้ำเต้าหู้กลิ่นหอมอบอวลที่นางปรับปรุงสูตรเอง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลจนคนเดินผ่านไปมาต้องหยุดกึก “นี่มันกลิ่นอะไรกัน? ทำไมถึงได้หอมชวนน้ำลายสอขนาดนี้!” หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นขณะมองถุงผ้าที่มี่มี่บรรจุหมั่นโถวไว้อย่างประณีต “หมั่นโถวสูตรลับต้นตำรับค่ะคุณน้า แป้งนุ่มละลายในปาก ไส้หมูสับหมักเครื่องเทศแน่นๆ รสชาติเข้มข้นจนคุณน้าต้องติดใจแน่นอนค่ะ ถ้าไม่อร่อยจริง มี่มี่ยินดีคืนเงินให้สองเท่าเลยนะคะ!” มี่มี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตาเป็นประกายมั่นใจ จ้าวหานยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆ แม้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่สายตาที่คอยกวาดมองผู้คนที่เข้ามาใกล้ภรรยาของเขานั้นดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่ปกป้องอาณาเขต ใครที่กล้าเบียดเสียดนางมากเกินไปจะได้รับสายตาคมกริบจนต้องถอยออกไปเอง ลูกค้าคนแรกตัดสินใจซื้อไปหนึ่งชิ้น พอได้กัดคำแรก แววตาของเขาก็เบิกโพลง “อร่อย! นี่มันอร่อยกว่าร้านประจำที่ฉันซื้อทุกวันเสียอีก! แป้งนุ่มเหนียวกำลังดี หมูข้างในก็รสชาติกลมกล่อม... ขออีกสามลูก!” ไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มมุงหน้าร้านของมี่มี่จนแน่นขนัด เสียงสั่งซื้อดังไม่ขาดสาย มี่มี่รับเงินอย่างคล่องแคล่ว พลางหยิบจับของส่งให้ลูกค้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม จ้าวหานเองก็เริ่มเข้ามาช่วยบรรจุหมั่นโถวใส่กระดาษอย่างขยันขันแข็ง แม้เขาจะทำท่าทางแข็งทื่อ แต่เมื่อมีลูกค้าหญิงสาวพยายามยื่นหน้าเข้ามาถามราคา เขาก็จะขยับตัวบังมี่มี่ไว้มิดชิดอย่างเป็นธรรมชาติ ยอดขายพุ่งทะยานจนเกือบหมดแผงในเวลาเพียงสองชั่วโมง ความสำเร็จนี้ทำให้มี่มี่หัวใจพองโต นางไม่ใช่แค่แม่ค้าตัวจิ๋วที่โชคช่วย แต่คือมืออาชีพที่รู้วิธีการดึงดูดใจลูกค้าด้วยคุณภาพและรอยยิ้ม ทว่า ในขณะที่มี่มี่กำลังจะเก็บแผง ความสุขก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นวาบที่สันหลัง เมื่อมีชายชุดดำท่าทางผิดสังเกตสองคนเดินตรงเข้ามาหาที่แผง พวกเขาไม่ได้สนใจหมั่นโถว แต่จ้องเขม็งมาที่ซองจดหมายเก่าคร่ำคร่าที่โผล่ออกมาจากย่ามของนาง “แม่นาง... ของที่เจ้าถืออยู่นั่น ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาควรจะมีไว้ครอบครอง” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ส่งมันมาให้เราเสียดีๆ ก่อนที่บ้านหลังน้อยของเจ้าจะเหลือเพียงเถ้าถ่าน” จ้าวหานขยับตัวทันที มือแกร่งคว้าข้อมือชายชุดดำไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้อีกฝ่ายหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด แต่นัยน์ตาของคนพวกนั้นกลับฉายแววเย้ยหยันราวกับรู้จุดอ่อนบางอย่างที่นางคาดไม่ถึง “จ้าวหาน... ปล่อยเขาเถอะ” มี่มี่กระซิบเสียงสั่น เมื่อเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากตลาด นางคนนั้นคือคนเดียวกับที่ปรากฏชื่ออยู่ในตราประทับบนซองจดหมาย... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมี่มี่และจ้าวหานนะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงไปกับส้มหวานมิติลับนะคะ!