ความลับของความอร่อย

“ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเข้ามาในรั้วบ้านข้าอีกเพียงก้าวเดียว อย่าหาว่าข้าใจร้ายกับคนแก่ที่ทำตัวน่ารังเกียจเลยนะ!” หลินมี่มี่ตวาดกร้าว มือบางข้างหนึ่งถือตะหลิวเหล็กชี้หน้าแม่เฒ่าจางที่กำลังโวยวายอยู่หน้าบ้านอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตของหญิงสาววาวโรจน์ดุจกวางสาวที่พร้อมจะขวิดศัตรูที่บังอาจมารุกล้ำอาณาเขต “นังเด็กเนรคุณ! เจ้าหาเงินได้เพียงนิดหน่อยก็ทำเป็นลืมกำพืดหรือไง! เงินที่เจ้าขายของได้วันนี้ ข้าต้องได้รับส่วนแบ่งในฐานะญาติผู้ใหญ่!” แม่เฒ่าจางกรีดร้อง เสียงแหลมสูงนั้นบาดหูจนมี่มี่ต้องขยับถอยหลังเล็กน้อย มี่มี่ไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ นางเพียงยิ้มเย็น ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้าไปหาแม่เฒ่าจางจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูด “ญาติผู้ใหญ่? ท่านเคยเห็นข้าเป็นหลานตั้งแต่ตอนไหนกัน หรือเห็นตอนที่ท่านจ้างคนไปดักเล่นงานสามีข้าในป่าเมื่อวานนี้?” บรรยากาศรอบบริเวณเงียบกริบลงทันที ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของแม่เฒ่าจางจนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้นซีดเผือด “เจ้า...เจ้าพูดเรื่องอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง!” “ไม่รู้เรื่องหรือเจ้าคะ?” มี่มี่โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยไอสังหารที่ทำเอาคนฟังตัวสั่นสะท้าน “จ้าวหานอาจจะเป็นคนใจดี แต่ถ้าเขารู้ว่ามีคนพยายามจะเอาชีวิตเขา... ท่านคิดว่าค่ายทหารจะปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ ไหม? หรืออยากให้ข้าไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านดีล่ะคะว่าท่านไปจ้างวานใครมาบ้าง” แม่เฒ่าจางแค่นเสียงฮึดฮัดก่อนจะถอยหนีไปอย่างไม่เป็นท่า มี่มี่ยืนมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของนางอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับมาจัดการกับหม้อดินเผาใบโตที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ นี่คือ ‘ความลับของความอร่อย’ ที่จะทำให้นางกลายเป็นเศรษฐีตัวจริงในยุค 80 นี้ ในขณะที่มี่มี่กำลังขยำแป้งด้วยความคล่องแคล่ว มือหนาของใครบางคนก็โอบกอดนางจากด้านหลัง กลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยพร้อมไอความร้อนจากร่างกายทำให้นางไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร “เหนื่อยไหม?” เสียงทุ้มต่ำของจ้าวหานดังขึ้นที่ข้างหู เขาวางคางเกยไว้บนไหล่เล็ก สายตามองดูแป้งที่ถูกนวดจนเนียนละเอียด “ข้าจัดการพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องคนที่จะมาหาเรื่องเจ้าอีก” มี่มี่ชะงักมือนิดหนึ่งก่อนจะหันไปยิ้มให้ “ท่านได้รับบาดเจ็บที่ไหนไหมคะ? ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องลำบากออกไปจัดการเอง” จ้าวหานส่ายหน้า ดวงตาคมปลาบนั้นอ่อนแสงลงทันทีเมื่อมองภรรยา “คนพวกนั้นไม่ได้เรื่อง มือเท้าอ่อนแรงเหมือนกิ่งไม้แห้ง... มี่มี่ อาหารที่เจ้าทำวันนี้ หอมกว่าทุกวันนะ” “เพราะข้ามีเคล็ดลับพิเศษน่ะสิคะ” มี่มี่กระซิบพลางหยิบขวดเครื่องปรุงจาก ‘มิติลับ’ ออกมาเล็กน้อย กลิ่นหอมฟุ้งกระจายตัวจนจ้าวหานยังอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เจ้ามีความลับอีกเยอะเลยนะ... แต่ไม่ว่าจะมีความลับอะไร เจ้าก็ยังเป็นภรรยาของข้า” จ้าวหานจุมพิตเบาๆ ที่ขมับของนาง ก่อนจะเริ่มช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง การได้เห็นมี่มี่ขยายกิจการเล็กๆ จากการขายขนมเปี๊ยะสูตรลับหน้าบ้าน เป็นการขายซาลาเปาไส้พิเศษที่เนื้อแป้งนุ่มฟูจนชาวบ้านพากันเข้าคิวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ตลอดทั้งวัน กิจการของมี่มี่ไปได้สวยอย่างน่าประหลาดใจ ลูกค้าต่างพากันพูดถึงรสชาติที่ไม่เหมือนใคร จนมี่มี่เริ่มวางแผนจะเปิดร้านเล็กๆ ในตลาดประจำอำเภอ แต่ในขณะที่ความสุขกำลังอบอวลอยู่ในบ้านไม้อันอบอุ่น ความเงียบสงัดยามค่ำคืนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น *ปัง! ปัง! ปัง!* จ้าวหานขมวดคิ้วแน่น เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กายแกร่งในชุดเสื้อกล้ามทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น มี่มี่หยิบตะเกียงขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น “ใครกันมาเคาะประตูเวลานี้?” มี่มี่ถามเบาๆ จ้าวหานขยับไปยืนบังหน้าภรรยา เขาเปิดประตูออกกว้าง ภาพเบื้องหน้าทำให้ทั้งคู่ต้องชะงักค้าง บุรุษในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่มี่มี่คุ้นเคยจากในข่าวโทรทัศน์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ในมือของเขาถือจดหมายปิดผนึกตราครั่งสีแดงสด “จ้าวหาน... เจ้าถูกเรียกตัวด่วนกลับไปที่กองกำลังพิเศษในคืนนี้ ห้ามปฏิเสธ และห้ามถามเหตุผล” จ้าวหานมองสลับระหว่างใบหน้าของมี่มี่กับจดหมายในมือ ร่างสูงสั่นไหวนิดๆ เขาหันมาคว้ามือภรรยาไว้แน่น สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด “มี่มี่... ข้าต้องไป” “ไปตอนนี้เลยหรือคะ? แล้วเรื่องคนพวกนั้น...” “จงระวังตัว อย่าไว้ใจใครเด็ดขาด โดยเฉพาะคนแปลกหน้าที่จะเข้ามาในวันพรุ่งนี้... เพราะคนที่จะมาหานางในวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่ลูกค้า แต่เป็นคนของ ‘หน่วยงานรัฐ’ ที่ตามหาความลับในตะกร้าของเจ้า” จ้าวหานหมุนตัวออกไปทันทีทิ้งให้มี่มี่ยืนงงงันอยู่กลางความมืด ก่อนที่นางจะก้มลงมองที่ตะกร้าแป้งของตนเอง แล้วค้นพบว่า... ที่ก้นตะกร้ามีตราสัญลักษณ์ทหารที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ได้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับนะคะ!