ชีวิตหลังมรสุม

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้!" เสียงของหลินมี่มี่ตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนแทบหยุดเต้น ชายชุดดำที่บุกเข้ามาหยุดชะงัก ฝ่ามือที่กุมด้ามปืนสั่นน้อยๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมใต้หน้ากากสีเข้ม เขาไม่ใช่คนร้ายทั่วไป แต่เป็นนักฆ่าที่แม่เฒ่าจางจ้างวานมาเพื่อดับฝันของว่าที่เจ้าสาวในวันนี้ แต่ทว่า... วินาทีที่เขากำลังจะเหนี่ยวไก ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารยศเต็มยศของจ้าวหานก็พุ่งทะยานมาจากเงามืดด้านหลังร้านราวกับพยัคฆ์ร้าย! ผัวะ! เสียงปะทะของเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง จ้าวหานใช้สันมือฟาดเข้าที่ข้อมือของคนร้ายจนปืนกระเด็นหลุดมือ ก่อนจะคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายเหวี่ยงอัดเข้ากับตู้โชว์ขนมเปี๊ยะที่มี่มี่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ กลิ่นหอมหวานของแป้งและไส้ถั่วกวนอบอวลปนไปกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มจางๆ "ใครส่งแกมา" เสียงของจ้าวหานเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกล้าจ้องมองศัตรูราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ คนร้ายหัวเราะเสียงแหลม "แกไม่มีวันได้เสพสุขหรอกจ้าวหาน! คนที่ต้องการให้แกตายมีมากกว่าที่แกคิด!" สิ้นคำพูด ชายชุดดำก็กัดแคปซูลยาพิษในปาก ร่างของเขากระตุกเกร็งก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด หลินมี่มี่รีบวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม มือเรียวสั่นเทาสัมผัสที่ต้นแขนของเขา "พี่หาน... พี่เจ็บตรงไหนไหมคะ?" จ้าวหานผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมา เขาดึงมี่มี่เข้ามากอดแนบแน่นจนเธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขา "ผมไม่เป็นไรครับ... แต่วันนี้งานแต่งของเราต้องไม่มีอะไรผิดพลาด พี่สัญญาว่าจะให้มี่มี่เป็นเจ้าสาวที่งดงามที่สุด" *** บรรยากาศในงานแต่งงานใจกลางมณฑลเต็มไปด้วยความอลังการที่ชาวเมืองต่างพากันพูดถึง หลินมี่มี่สวมชุดกี่เพ้าสีแดงสดปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นทองฝีมือประณีตที่เธอออกแบบเอง ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาดูมีชีวิตชีวา เธอไม่ได้เป็นเพียงแม่ค้าตัวจิ๋วอีกต่อไป แต่เป็นหญิงสาวที่ครอบครองหัวใจของนายทหารผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในเขตนี้ แม่เฒ่าจางนั่งอยู่ในมุมหนึ่งของงาน ดวงตาเต็มไปด้วยความริษยาและอาฆาต เธอพยายามจะลุกขึ้นก่อกวน แต่กลับถูกทหารยศสูงสองนายประกบข้างทันที จ้าวหานเตรียมการไว้หมดแล้ว เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายความสุขของภรรยาตัวน้อยของเขาได้ "มี่มี่คะ" จ้าวหานเรียกเบาๆ ขณะที่ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าพยานรัก "ขอบคุณที่พาผมออกจากความมืดมิด ขอบคุณที่สอนให้รู้ว่าชีวิตนี้ไม่ได้มีแค่การสู้รบ แต่ยังมีการสร้างครอบครัวที่อบอุ่น... ผมขอสาบาน ต่อหน้าทุกคนตรงนี้ ว่าจะรักและดูแลคุณให้สมกับที่พระเจ้าส่งคุณมาให้ผม" เสียงปรบมือดังเกรียวกราว มี่มี่ยิ้มกว้างจนตาปิด เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าอาจยังมีอุปสรรคจากแม่เฒ่าจางหรือศัตรูในเงามืด แต่เมื่อมีมือหนาของจ้าวหานกุมมือเธอไว้แน่นแบบนี้ เธอก็ไม่เกรงกลัวสิ่งใดอีกต่อไป ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะบรรจงจุมพิตเพื่อปิดท้ายพิธีการ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในเครื่องแบบกึ่งทหารก็ดังขึ้นจากทางเข้างาน กลุ่มคนแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าเดินตรงเข้ามายังเวทีกลาง จ้าวหานชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นเรียบเฉยจนน่ากลัว "ร้อยเอกจ้าวหาน" ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานเอ่ยขึ้น "มีคำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง เรื่องการตรวจสอบที่มาของเงินทุนในร้านค้าของคุณ... และหลักฐานความเชื่อมโยงกับกลุ่มจารชนที่เพิ่งถูกกำจัดไปเมื่อสักครู่" หลินมี่มี่ใจหายวาบ เธอหันไปมองจ้าวหานที่ค่อยๆ คลายมือจากเธอช้าๆ เขามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของเธอดิ่งลงเหว "มี่มี่... ถ้าผมต้องจากไปชั่วคราว อย่ารอผมที่นี่ ให้รีบเก็บข้าวของแล้วหนีไปทางหลังร้าน... และอย่าเปิดกล่องเหล็กใต้เตียงเด็ดขาดจนกว่าผมจะกลับมา!" ก่อนที่มี่มี่จะได้ถามอะไร เสียงโซ่ตรวนก็ดังขึ้นพร้อมกับการที่ทหารกลุ่มนั้นกรูเข้ามาล้อมตัวจ้าวหานไว้ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของแขกเหรื่อทั้งงาน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ส้มหวานมิติลับเสมอนะคะ