ก้าวสู่การเป็นมหาเศรษฐี

“ถอยออกไป! ใครที่กล้าแตะต้องสามีฉัน ต้องข้ามศพฉันไปก่อน!” เสียงตะโกนของหลินมี่มี่ดังกึกก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงที่เคยหรูหรา บัดนี้บรรยากาศกลับอึมครึมด้วยไอเย็นเยียบของทหารที่สวมเครื่องแบบเต็มยศ แขกเหรื่อต่างถอยร่นไปชิดผนังราวกับกลัวลูกหลง จ้าวหานไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแต่ยืนนิ่งราวกับภูผา สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเพียงใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ “มี่มี่ ถอยไปหลังฉัน” เสียงเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้เหล่าทหารที่ล้อมอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่! ในเมื่อพวกคุณบุกเข้ามาในงานฉลองเปิดเครือโรงแรมของเราโดยไม่มีหมายจับที่ชัดเจน ก็อย่าหวังว่าจะรังแกคนของฉันได้ง่ายๆ!” มี่มี่เชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววดุดันผิดกับภาพลักษณ์แม่ค้าตัวจิ๋วที่แสนอ่อนหวาน เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่เป็นเกมการเมืองที่หวังจะตัดกำลังของจ้าวหานโดยใช้เธอเป็นตัวประกัน “หลินมี่มี่… เธอคงไม่รู้ว่าสิ่งที่จ้าวหานถือครองอยู่นั้นคือสมบัติของรัฐที่เขาลักลอบนำออกมา” นายทหารยศสูงก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้านั้นปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “และนั่นรวมไปถึงโฉนดที่ดินผืนงามที่คุณกำลังจะสร้างโรงแรมหรูนั่นด้วย” มี่มี่แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เธอคว้ากระเป๋าถือใบเล็กขึ้นมา เปิดออกหยิบเอกสารฉบับหนึ่งชูขึ้นเหนือหัว “โฉนดที่ดินผืนนี้ ดิฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการขายอาหารและค้าขายอย่างถูกต้องตามกฎหมาย มีตราประทับจากทางการครบถ้วน หากคุณคิดจะยึดโดยใช้อำนาจมืดล่ะก็ ดิฉันก็พร้อมจะแฉเบื้องหลังการทุจริตของคนบางคนให้หนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งลงตีพิมพ์พรุ่งนี้เช้า!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ท่ามกลางความตึงเครียด จ้าวหานขยับมือไปกุมมือภรรยาไว้แน่น สัมผัสอุ่นจากเขาส่งผ่านถึงมี่มี่ เธอรับรู้ได้ว่าสามีของเธอกำลังภูมิใจในตัวเธอมากเพียงใด “จ้าวหาน ไปกันเถอะ เรามีเรื่องต้องทำอีกเยอะ” มี่มี่กล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปสบตานายทหารคนนั้น “ส่วนพวกคุณ ถ้าอยากได้ที่ดินผืนนี้ ก็เอาเงินมาประมูลแข่งกับฉันในฐานะนักลงทุน ไม่ใช่ในฐานะโจร!” การเผชิญหน้าจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของกลุ่มคนที่หวังจะฮุบกิจการ เมื่อหลักฐานที่มี่มี่ถืออยู่ในมือคือไม้ตายที่ทำให้คนเหล่านั้นไม่กล้าผลีผลาม หลังเหตุการณ์วุ่นวายผ่านพ้นไป มี่มี่และจ้าวหานก็ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับอาณาจักรธุรกิจของพวกเขา สองปีต่อมา... อาณาจักร “จ้าว-หลิน กรุ๊ป” กลายเป็นชื่อที่ใครๆ ต่างก็รู้จัก ในฐานะเครือโรงแรมหรูและร้านอาหารจีนรสเลิศที่กระจายตัวอยู่ทั่วเมืองใหญ่ มี่มี่ในชุดสูทผ้าไหมสั่งตัดพิเศษยืนมองภาพเมืองที่เปลี่ยนไปจากระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรมเรือธง เธอไม่ได้เป็นแค่แม่ค้าขายซาลาเปาในตรอกเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว “มองอะไรอยู่ครับ คุณนายจ้าว?” จ้าวหานสวมกอดเธอจากด้านหลัง กลิ่นอายจางๆ ของยาสูบและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มทำให้มี่มี่ผ่อนคลาย “ฉันแค่กำลังคิดว่า… ถ้าวันนั้นเรายอมแพ้ เราคงไม่ได้เห็นภาพความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้” เธอพิงศีรษะกับอกกว้างของเขา “คุณคะ วันนี้แม่เฒ่าจางโทรมาหาฉันอีกแล้ว บอกว่าจะขอหุ้นส่วนในโรงแรมสักสิบเปอร์เซ็นต์” จ้าวหานหรี่ตาลง “ส่งคนไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้คนประเภทนั้นเข้าใกล้ความสุขของเราได้อีก” มี่มี่อมยิ้ม เธอรู้ดีว่าคำว่า 'จัดการ' ของสามีทหารคนนี้หมายถึงอะไร เขาจะใช้วิธีทางกฎหมายแบบที่เธอถนัดเพื่อดัดหลังคนโลภให้เข็ดหลาบไปตลอดกาล แต่ในขณะที่พวกเขากำลังดื่มด่ำกับชัยชนะ เสียงเคาะประตูห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้น “คุณผู้หญิงคะ มีจดหมายด่วนจากหน่วยงานรัฐส่งตรงถึงคุณค่ะ” เลขาสาววางซองจดหมายสีขาวสะอาดตาลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก มี่มี่หยิบขึ้นมาเปิดอ่านด้วยความฉงน ทว่าเมื่อดวงตาเรียวสวยกวาดมองข้อความภายในเพียงไม่กี่บรรทัด มือของเธอก็สั่นเทาจนจดหมายเกือบร่วงหล่น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของเธอราวกับกำลังสั่นสะเทือนเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งที่คุ้นเคยในอดีต “มี่มี่? เป็นอะไรไป?” จ้าวหานรีบคว้าจดหมายไปอ่าน สีหน้าเคร่งขรึมของเขาเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงในทันที “มัน... มันเป็นไปไม่ได้” มี่มี่พึมพำ น้ำตาคลอเบ้า “แม่เฒ่าจาง... นางไม่ได้เป็นแค่ป้าของฉัน แต่คนคนนี้... จดหมายนี่ลงชื่อว่าเป็นผู้มีสิทธิ์เหนือมรดกทั้งหมดของโรงแรมเราตามกฎหมายฉบับใหม่ที่เพิ่งประกาศ!” ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกะทันหัน ร่างของหญิงชราที่มี่มี่คุ้นเคยดีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยพิษร้าย นางไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับทนายความที่ดูน่าเกรงขาม “สวัสดีจ้ะ หลานรัก... วันนี้ป้าไม่ได้มาเพื่อขอหุ้น แต่มารับทุกอย่างที่เป็นของฉันคืน!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับมี่มี่และจ้าวหานจนถึงตอนนี้นะคะ ส้มหวานมิติลับสัญญาว่าจะรีบมาเฉลยปมทิ้งท้ายให้ทุกคนหายใจได้ทั่วท้องในตอนหน้าแน่นอนค่ะ!