ภาษาที่คุยกันไม่รู้เรื่อง

เสียงกระแอมเบาๆ จากหัวโต๊ะประชุมใหญ่ไม่ได้ช่วยดึงบรรยากาศมาคุให้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รวิศนั่งกอดอก ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งไม่ถึงดวงตา ขณะที่ปลายนิ้วเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าสร้างความหงุดหงิดให้คนมองได้ดีเยี่ยม "ผมว่าเรากำลังคุยกันคนละภาษา... หรือไม่ก็นางสาวพิมพ์มาดาอาจจะเรียนจบสถาปัตย์มาจากดาวดวงอื่น ที่แรงโน้มถ่วงไม่เหมือนโลกมนุษย์" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ รวิศจงใจลากเสียงยาวในคำว่า 'ดาวดGวงอื่น' เพื่อเน้นย้ำความไร้สาระในมุมมองของเธอ พิมพ์มาดาแทบจะขว้างปากกาแลมมี่ในมือทิ้งใส่หน้าคนพูดให้รู้แล้วรู้รอด หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอยืดตัวตรงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าคุณรวิศใช้สมองส่วนคำนวณโครงสร้างคิดสักนิด ไม่ใช่เอาแต่ใช้ไม้บรรทัดเหล็กตีเส้นตีกรอบความคิด คุณก็จะเข้าใจว่ามนุษย์บนโลกเขาไม่ได้อยากอยู่กล่องสี่เหลี่ยมปูนเปลือยทึบๆ เหมือนหลุมหลบภัยหรอกนะคะ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ลืมไปว่าวิศวกรบางคนอาจจะติดอยู่ในคอนกรีตเสริมเหล็กมานานเกินไปจนจินตนาการฝ่อ" "นี่คุณ!" รวิศขยับตัวโน้มไปข้างหน้า ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย ความซึนเดระที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้ายเริ่มสั่นคลอนด้วยความโมโห "คุณกำลังบอกว่าแบบแปลนที่ผมตรวจทานความปลอดภัยมาสามรอบมันใช้ไม่ได้งั้นเหรอ? โปรเจกต์นี้มันไม่ใช่ภาพวาดฝาผนังนะพิมพ์มาดา มันคือตึกสูงเจ็ดชั้นที่มีชีวิตคนเป็นเดิมพัน!" "และฉันก็ไม่ได้กำลังสร้างหอคอยงาช้างที่จะถล่มลงมาทับหัวใครเหมือนกัน!" พิมพ์มาดากระแทเสียงใส่ กลับแรงไม่แพ้กัน "ดีไซน์กระจกโค้งรับแสงธรรมชาติแบบนั้นแหละที่จะทำให้โปรเจกต์นี้โดดเด่น แต่วิศวกรหัวโบราณอย่างคุณกลับตัดงบส่วนนี้แล้วบอกว่ามันเปลืองพื้นที่! คุณรู้ไหมว่าแสงคือจิตวิญญาณของตึกนี้!" "จิตวิญญาณกินไม่ได้ครับคุณสถาปัตยกรรม!" รวิศสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดจริงจังจนคนในห้องประชุมที่เหลือเริ่มนั่งตัวลีบ "ถ้ากระจกบานนั้นแตกเพราะแรงลมโครงสร้างรองรับไม่ไหว จิตวิญญาณที่คุณว่ามันจะพาคนตายยกตึกรึเปล่า? ตอบผมมาสิ!" บรรยากาศในห้องประชุมเดือดพล่านจนแทบมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากสายตาของทั้งคู่ ทุกคนในทีมต่างรู้ดีว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ฉันใด สถาปัตย์สายศิลป์กับวิศวกรสายเคร่งก็ไม่มีวันยอมลงให้กันฉันนั้น พิมพ์มาดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ไม่ใช่เพราะเธอเถียงสู้ไม่ได้ แต่เพราะในใจลึกๆ เธอกลับรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันมีเหตุผล... เหตุผลบ้าๆ ที่เธอไม่อยากยอมรับเพราะอีโก้ค้ำคออยู่ต่างหาก รวิศมองเสี้ยวหน้าหวานที่กำลังเม้มปากด้วยความเคืองโกรธ อกข้างซ้ายของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด ทุกครั้งที่เธอทำท่าทางดื้อรั้นไม่ยอมก้มหัวให้ใครแบบนี้ แทนที่เขาจะเกลียดชัง กลับกลายเป็นว่าความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับมันไว้มันกลับยิ่งปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมยาก... *ผู้หญิงอะไร ดื้อเป็นบ้า แต่ก็น่ามองเป็นบ้าเหมือนกัน* เขากระแอมเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในแววตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย—น้อยมากๆ จนเกือบไม่ได้ยิน "ถ้า... อยากจะได้กระจกโค้งนั่นจริงๆ ก็ไปแก้แบบโครงสร้างฐานรากใหม่ให้รับน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์... ทำได้ไหมล่ะครับ ยัยตัวแสบ" คำพูดนั้นแม้จะเจือความท้าทาย แต่ก็เป็นการเปิดช่องทางประนีประนอมครั้งแรก พิมพ์มาดาชะงักไปนิด ดวงตากลมโตมองหน้าเขาอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าคนปากร้ายจะยอมถอยให้ครึ่งก้าวแบบนี้ เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบรับเพื่อจบการปะทะคารมนี้เสียที ทว่าก่อนที่เสียงหวานๆ จะได้หลุดรอดจากริมฝีปาก ประจำห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่เคาะสัญญาณเตือน ร่างสูงโปรดของ 'ภาคิน' กรรมการบริหารฝ่ายพัฒนาธุรกิจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แววตาคมกริบกวาดมองคนทั้งสองที่นั่งประจันหน้ากันอยู่ "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะรัก เอ๊ย... ขัดจังหวะการทำงานนะครับ" ภาคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี "พอดีผมมีข่าวกรดไหล... เอ๊ย ข่าวใหญ่จากท่านประธานมาแจ้ง โปรเจกต์นี้... ถูกสั่งระงับชั่วคราวครับ" รวิศและพิมพ์มาดาผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อภาคินทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายลงกลางวง "ท่านประธานบอกว่า... ให้พวกคุณสองคนย้ายไปทำงานร่วมกันแบบ 'ล็อคอิน' ในห้องทำงานเดียวกันที่ชั้นสิบห้า เป็นเวลาสามเดือนเต็ม... เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมานะครับ