วิศวกรตึกเก่ากับสถาปนิกจอมเป๊ะ

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเจาะเสาเข็มตรงจุดนี้ตามแบบแปลนเพ้อเจ้อของคุณ ผมรับรองได้เลยว่าตึกเก่าอายุห้าสิบปีหลังนี้จะกลายเป็นอนุสาวรีย์แห่งความโง่เขลาฝีมือสถาปนิก ก่อนที่พวกเราจะได้เซ็นรับมอบงานงวดแรกซะอีกครับคุณพิมพ์มาดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ดังแทรกเสียงฝนปรอยๆ ที่ตกกระทบโครงสร้างเหล็กชั่วคราวของไซต์งาน รวิศยืนกอดอกแน่น แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนขยับไหวตามจังหวะการหายใจ ดวงตาคมกริบใต้หมวกนิรภัยสีขาวจ้องมองม้วนกระดาษพิมพ์เขียวในมือหญิงสาวตรงหน้า ราวกับมันเป็นเอกสารมรณะที่พร้อมจะพรากชีวิตทุกคนในตึกนี้ไปได้ทุกเมื่อ พิมพ์มาดาไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเหนือกว่า ปลายจوบเชิดรั้นขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือเรียวบางภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสะบัดม้วนแบบแปลนในมือเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มในระยะที่อันตรายต่ออัตราการเต้นของหัวใจ จนรวิศต้องเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "วิศวกรโครงสร้างหัวโบราณอย่างคุณนี่เข้าใจคำว่า 'สุนทรียศาสตร์' บ้างไหมคะ หรือสมองของคุณถูกหล่อหลอมมาด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กและสูตรคำนวณแข็งกระด้างจนจินตนาการตายด้านไปหมดแล้ว? จุดนั้นคือหัวใจสำคัญของคอร์ทยาร์ดกลางตึก ถ้าไม่เปิดพื้นที่ตรงนั้นแล้วแสงธรรมชาติจะส่องลงมาถึงสวนแนวตั้งได้ยังไงคะคุณรวิศ" น้ำเสียงของเธอทั้งเฉียบคมและราบเรียบ เต็มไปด้วยความมั่นใจที่ชวนให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้ได้ในเวลาเดียวกัน "สุนทรียศาสตร์กินไม่ได้ครับคุณสถาปนิก แต่ความปลอดภัยของคนใช้งานกินได้! ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักไม่ไหว ต่อให้คุณออกแบบให้มันสวยหยาดเยิ้มระดับลูฟร์ สุดท้ายมันก็แค่กองขยะดีๆ นี่เอง" รวิศสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหัวเสีย เขาเกลียดพวกศิลปินประเภทที่เอาแต่ใจตัวเองโดยไม่สนความเป็นจริงที่สุด และพิมพ์มาดาก็คือพิมพ์เขียวของความน่าปวดหัวนั้นแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงไปอีกเมื่อทั้งสองยืนประจันหน้ากันในพื้นที่แคบๆ ของตึกเก่าที่กำลังรีโนเวท กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าผสมผสานกับกลิ่นฝนและกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวหญิงสาวที่ลอยมาแตะจมูก ทำให้รวิศต้องสูดหายใจเข้าลึกกว่าปกติโดยไม่จำเป็น เขาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ปากร้ายกาจแบบนี้สินะที่ทำเอาทีมออกแบบชุดก่อนหน้าร้องไห้ลาออกไปถึงสามคน "คุณกำลังดูถูกวิชาชีพฉันนะรวิศ" พิมพ์มาดาหุบยิ้ม ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ไม่แพ้กัน เธอก้าวเข้าประชิดอีกจนหน้าอกแทบจะชนกับแผงอกแกร่ง "ถ้าคุณไม่กล้าพอที่จะทำตามแบบที่ท้าทาย ก็แค่เอ่ยปากยอมรับมาตรงๆ ว่าฝีมือไม่ถึง ไม่ใช่มาอ้างเรื่องความปลอดภัยเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของตัวเอง" คำพูดนั้นเหมือนเป็นการจุดชนวนระเบิด รวิศขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดการประชุมสามชั่วโมงขาดผึ่งลงทันที เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ด้วยสัญชาตญาณเพื่อหยุดการเดินหน้าต่อของเธอ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมแน่นพอที่จะทำให้พิมพ์มาดาชะงักและเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความโกรธเกรี้ยวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่าเดิม สายตาของรวิศก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังเดินก้าวเข้ามาในโซนก่อสร้างพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้อง "อ้าว... หนูพิมพ์ กับตารวิศ กำลังปรึกษาหารือเรื่องแบบแปลนกันอย่างออกรสออกชาติขนาดนี้เชียวหรือครับเนี่ย" เสียงทุ้มทรงอำนาจแต่แฝงความขบขันดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้รวิศและพิมพ์มาดาสะดุ้งสุดตัวและผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกันด้วยความตกใจ ที่ตรงนั้น... ผู้บริหารหนุ่มใหญ่เจ้าของโครงการพันล้านกำลังยืนยันรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม พร้อมกับรอยยبرอันมีความหมายลึกซึ้งที่ส่งตรงมายังคนทั้งคู่ "ท่านประธาน..." รวิศพึมพำเบาๆ ขณะที่พิมพ์มาดารีบยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้วิศวกรปากร้ายข้างกายเป็นของแถม ราชันย์หอกทมิฬ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยนะครับ