เมื่อผลผลิตจากมิติลับกลายเป็นสินค้าพรีเมียม

"ถ้าป้ายังกล้าเอาแป้งขึ้นราพวกนี้มาปนกับวัตถุดิบของฉันอีกรอบหน้า ฉันจะเอาแป้งถังนี้เทราดหัวป้าให้สาแก่ใจกับความหน้าด้านของญาติตัวดีอย่างป้าเองค่ะ!" เสียงใสทว่ากังวานตบหน้าสะท้านสะเทือนไปทั่วทั้งห้องครัวเล็ก ๆ ปลุกให้บรรยากาศยามสายเดือดพล่านขึ้นมาทันตาเห็น รินรดาในผ้ากันเปื้อนผ้าลินินสีครีมสะอาดตา ยืนกอดอกมองร่างท้วมของป้าสะใภ้ที่ถอยรูดกรูดจนหลังชนเคาน์เตอร์ไม้ ใบหน้าของหญิงสูงวัยกว่าซีดเผือดด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหลานสะใภ้ที่เคยเงียบขรึม จะกลitะเปิดฉากฟาดฟันด้วยวาจาเฉียบคมและสายตาดุจคมมีดเช่นนี้ "นะ... นี่เธอกล้าพูดจากับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้เรอะ นังริน! แกมันก็แค่คนนอกที่เข้ามาเกาะคีรินกินเท่านั้นแหละ!" ป้าสะใภ้แผดเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความผิด หลังถูกจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบสลับถุงแป้งสาลีคุณภาพต่ำเพื่อหวังจะเอาของดีไปขายต่อในตลาดหมู่บ้าน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "คนนอกเหรอคะ? แต่คนที่ยืนอยู่ในบ้านหลังนี้ ในอาณาเขตของฉัน และกำลังถือวิสาสะขโมยวัตถุดิบราคาแพง... คือป้านะคะ ไม่ใช่ฉัน! เชิญออกไปก่อนที่ฉันจะให้สามีที่เป็นทหารยศพันตรีมาคุยกับป้าเรื่องข้อหาลักทรัพย์ดีกว่าไหมคะ?" คำขู่ทรงพลังประกอบกับชื่อเสียงของพันตรีคีริน สามีหนุ่มผู้รักภรรยาและดุดันยามเอาจริง ทำให้ป้าสะใภ้หุบปากฉับทันที หญิงวัยทองฮึดฮัดสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากบ้านอย่างหัวเสีย ทิ้งไว้เพียงรินรดาที่ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่าย แต่ดวงตาคู่สวยกลับทอประกายเด็ดเดี่ยววาวโรจน์ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ไม่มีทางทำลายสมาธิในการทำเงินของเธอได้หรอกค่ะ! รินรดากลับมาสนใจโต๊ะเตรียมอาหารตรงหน้า หัวใจของเธอกลับมาพองโตอีกครั้งเมื่อก้มมองวัตถุดิบที่วางเรียงรายอยู่ นี่คือความลับสุดยอดที่ไม่มีใครล่วงรู้—ผลผลิตจากมิติลับในกำมือของเธอเอง เนยสดที่ทำจากนมวัวในทุ่งหญ้าสวรรค์มิติพิเศษ มีกลิ่นหอมละมุนดุจดอกไม้ป่าและให้ความมันนุ่มลิ้นที่หาไม่ได้จากโลกภายนอก ไข่ไก่ตระกูลพิเศษที่ไข่แดงมีสีส้มสดและอุดมไปด้วยสารอาหารเข้มข้นจนทำให้เนื้อเค้กฟูฟ่องโดยไม่ต้องพึ่งสารเสริมใดๆ และที่สำคัญที่สุด... แป้งสาลีหมักด้วยน้ำค้างมิติลับ ที่เพียงแค่สูดดมกลิ่นก็สัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์สดชื่น "วันนี้เราจะมาทำเมนูที่ทำให้คนทั้งเมืองต้องสั่นสะเทือนกันค่ะ" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเรียวบางจัดการร่อนแป้งผสมกับเนยและไข่มิติลับอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมจางๆ เริ่มลอยฟุ้งกระจายออกจากชามผสม เพียงแค่ขั้นตอนการเตรียมวัตถุดิบ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์นั้นก็เริ่มเล็ดลอดผ่านหน้าต่างห้องครัว ลอยไปตามสายลมโชยอ่อนเข้าสู่จมูกของเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมา ที่ริมรั้วบ้าน พันตรีคีรินในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งกลับจากการตรวจการณ์หยุดฝีเท้าลงทันที ชายหนุ่มสูดกลิ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยเข้าเต็มปอด นัยน์ตาคมกริบที่มักจะจริงจังและดุดันยามเผชิญหน้ากับลูกน้องหรือศัตรู กลับอ่อนแสงลงทันทีเมื่อนึกถึงใบหน้าหวานละมุนของภรรยาในครัว เขารู้ดีว่ากลิ่นนี้หมายความว่าอย่างไร... ภรรยาตัวแสบของเขากำลังสร้างสรรค์ผลงานชิ้นเอกอีกแล้ว คีรินสาวเท้าก้าวเข้ามาในบ้านอย่างเงียบเชบ ไม่ต้องการส่งเสียงรบกวนสมาธิของคนตัวเล็ก เขาเดินตรงเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเกยคางลงบนลาดไหล่หนาของภรรยา สูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากซอกคอระหงแทนที่จะสนใจขนมในชาม "อ๊ะ! คุณคีริน ตกใจหมดเลยค่ะ มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดเธอไว้แน่นหนa ใบหน้าหวานเจือรอยยิ้มเขินอายเล็กน้อย "เพิ่งมาครับ... และได้กลิ่นหอมที่ลอยไปไกลถึงปากทางหมู่บ้าน" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดาต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "ภรรยาผมกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมหอมยั่วยวนใจขนาดนี้" "กำลังจะทำ 'บริยอชครีมสดสตรอว์เบอร์รีมิติ' ค่ะ" รินรดาหันกลับมาสบตาคมกริบ มือข้างหนึ่งยังคงถือตะกร้อตีแป้ง "สูตรนี้ฉันใช้แป้งและเนยจากในมิติทั้งหมด รับรองว่าถ้าเอาไปวางขายในตลาดพรุ่งนี้เช้า ลูกค้าต้องแย่งกันจนร้านแทบแตกแน่นอนค่ะ" คีรินมองประกายตาระยิบระยับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและชาญฉลาดของภรรยา หัวใจของนายหนุ่มทหารกล้าเต้นแรงยิ่งกว่าออกรบ เขาไม่สนใจการค้าขายหรือกำไรอะไรนั่นหรอก สนใจแค่เพียงรอยยิ้มและความสุขของภรรยาเท่านั้น "ไม่ว่าจะทำอะไร คุณก็เก่งที่สุดเสมอครับ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกจริงจัง มือหนายื่นไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนให้อย่างเบามือ "ถ้าใครกล้ามาวุ่นวายกับร้านของคุณอีก บอกผมนะ... ผมจะจัดการให้ราบคาบเอง" รินรดายิ้มกริ่ม ยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าสามี "สัญญาแล้วนะคะ ห้ามใช้กำลังเกินกว่าเหตุเด็ดขาด แค่ขู่ให้กลัวก็พอค่ะ ฉันชอบจัดการด้วยกฎหมายและกำไรมากกว่า" คีรินหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู เกี่ยวเกียวกับนิ้วก้อยเรียวเล็กนั้นอย่างเต็มใจ "ตามใจคุณทุกอย่างครับ ภรรยา" เวลาล่วงเลยจนกระทั่งเตาอบขนมปังถ่านหินส่งเสียงเตือนเบาๆ รินรดารีบสวมถุงมือกันความร้อนแล้วเปิดฝาเตาอบออก ควันสีขาวบริสุทธิ์พร้อมกับกลิ่นหอมหวานของเนยผสานกับกลิ่นหอมสดชื่นของผลไม้ป่าพวยพุ่งทะลักออกมาจนอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน กลิ่นหอมอันเย้ายวนนี้รุนแรงเสียจนทำให้คนที่เดินผ่านหน้าบ้านถึงกับต้องหยุดชะงักและสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความมึนงง เนื้อขนมปังบริยอชสีเหลืองทองอร่าม ฟูฟ่องราวกับก้อนเมฆ ผิวนอกเคลือบด้วยน้ำตาลคาราเมลบางเบาที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เมื่อตัดแบ่งครึ่งแล้วสอดไส้ด้วยครีมสดมิติลับเนื้อเนียนละเอียดดุจแพรไหม ตัดเปรี้ยวด้วยสตรอว์เบอร์รีลูกโตสีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมหวานฉ่ำ เป็นภาพที่งดงามและชวนน้ำลายสอจนแทบอดใจไม่ไหว รินรดาบรรจงจัดขนมปังชิ้นเอกลงบนถาดไม้สนอย่างประณีต เธอยิ้มอย่างพึงพอใจกับผลงานชิ้นแรก นี่คือจุดเริ่มต้นของการยقامฐานะครอบครัวและการตบหน้าบรรดาญาติจอมปลอมให้จมดินด้วยความอิจฉา แต่ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะหยิบชิ้นแรกขึ้นมาให้สามีได้ชิมลิ้มรส เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน *ก๊อก ๆ ๆ!* รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ใครกันที่จะมาเคาะประตูบ้านในยามวิกาลเช่นนี้? คีรินหรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตและสัญชาตญาณทหารตื่นตัวขึ้นมาในเสี้ยววินาที ร่างสูงก้าวบังภรรยาไว้ด้านหลังด้วยท่าทีปกป้อง ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย เมื่อบานประตูเปิดออก... แสงไฟสลัวจากนอกบ้านสาดกระทบเข้ากับใบหน้าของผู้มาเยือน รินรดาที่ชะโงกหน้ามองผ่านไหล่สามีออกไป ถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ชายหนุ่มในชุดสูทหรูหราตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแต่เย็นชาไร้ความรู้สึก ยืนถือไม้เท้าหัวเงินพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้ช่างดูอันตรายและคุ้นเคยอย่างประหลาด "สวัสดีครับ... พันตรีคีริน และ... คุณรินรดา ผมได้กลิ่นหอมนี้มาไกลจากเมืองหลวง ขนมปังชิ้นนี้... คงไม่ได้มีไว้แค่ขายคนธรรมดาในหมู่บ้านกระจอกๆ นี้หรอกกระมัง?" คำพูดราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศในบ้านเปลี่ยนไปในพริบตาเดียว! ด้วยรักและกลิ่นหอมกรุ่นจากเตา เบเกอรี่มิติต่างโลก