แผนการร้ายของป้าสะใภ้

"ถ้าฉันเป็นเธอนะ รินรดา... ฉันคงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีไปนานแล้ว มีสามีเป็นถึงนายทหารอนาคตไกล แต่กลับปล่อยให้เขาต้องมาทนลำบากกินขนมปังแข็งๆ กับชากาแฟกากๆ ในกระท่อมปลายนาเก่าๆ นี่นะ ช่างน่าสมเพชเสียจริง!" เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘ป้าเพ็ญศรี’ ป้าสะใภ้ผู้ไม่เคยได้รับเชิญ ดังแทรกเข้ามาในห้องครัวเล็กๆ ขณะที่รินรดากกำลังใช้พายไม้คนครีมคัสตาร์ดเนื้อเนียนนุ่มที่เคี่ยวจากนมสดและวานิลลาแท้ในมิติพิเศษ กลิ่นหอมละมุนของเนยแท้และวานิลลาอบอวลไปทั่วบริเวณ ตัดกับใบหน้าบึ้งตึงและท่าทางกระเง้ากระงอดของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญอย่างสิ้นเชิง รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองทันที เธอเพียงแต่หยุดมือที่กำลังคนครีมชั่วครู่ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความขบขัน ระคนรำคาญใจ ป้าสะใภ้คนนี้มักจะโผล่มาพร้อมกับความหวandดีจอมปลอมเสมอ ตั้งแต่วันที่เธอกับคีรินแต่งงานกันและย้ายมาอยู่ชายป่า หญิงสูงวัยร่างท้วมผู้นี้ก็เพียรมาหยอดคำหวานแกมดูถูกไม่เว้นแต่ละวัน ด้วยความหวังจะสูบเอาเงินทองหรือผลประโยชน์จากสามีของเธอไปจุนเจือลูกชายแท้ๆ ที่เอาแต่ผลาญเงินเล่นการพนันไปวันๆ "ชาแก้วนี้ราคาแพงกว่ารายได้ทั้งเดือนของลูกชายป้าเสียอีกนะคะ ป้าเพ็ญศรี" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนพอกล่าวโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง "ถ้าจะมาดื่มฟรีแล้วยังปากเสียใส่บ้านคนอื่นเขา รินแนะนำให้เอาเวลาไปอบรมลูกชายตัวเองที่ตอนนี้กำลังนอนเกาพุงอยู่ใต้ถุนบ้านจะดีกว่านะคะ" "นี่เธอ! นังเด็กปากดี!" ป้าเพ็ญศรีตบโต๊ะเสียงดังปัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "ฉันเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ เป็นป้าของสามีเธอนะ! พูดจากับฉันแบบนี้มันหาเรื่องชัดๆ คีริน! แกดูเมียแกสì มันไม่ให้เกียรติฉันเลยสักนิด!" ประโยคหลังป้าสะใภ้จงใจตะโกนออกไปด้านนอก เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองของพันตรีคีรินกำลังเดินถือฟืนเข้ามาทางประตูหลังบ้าน ชายหนุ่มหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองบรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวางกองฟืนลงบนพื้นด้วยเสียงทุบหนักแน่นที่ทำเอาป้าเพ็ญศรีสะดุ้งโหยง คีรินเดินน่องเข้ามา เคียงข้างภรรยาตัวเล็กทันที ร่างสูงใหญ่ของเขาแผ่รังสีความกดดันออกมาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด เขายกมือขึ้นโอบไหล่บางของรินรดาไว้หลวมๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านเนื้อผ้า ทำให้รินรดารู้สึกผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "ป้ามาทำอะไรที่นี่อีกครับ" คีรินเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรงอย่างที่ผู้อาวุโสควรได้รับ เพราะเขารู้ดีว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา หญิงแก่คนนี้คอยมาเป่าAหูภรรยาของเขาด้วยเรื่องไร้สาระอะไรบ้าง "ฉันก็มาเตือนสติแกน่ะสิ ตาคีริน!" ป้าเพ็ญศรีเปลี่ยนท่าทีทันที บีบน้ำตาราวกับนางเอกละครหลังข่าวที่ถูกรังแก "แกดูมันส 1 นังนี่มันมีดีอะไร นอกจากทำขนมงี่เง่าพวกนี้แล้ว มันก็ผลาญเงินแกไปวันๆ แถมยังมีข่าวลือหนาหูในหมู่บ้านว่า... ว่ามันแอบไปพบผู้ชายอื่นในตลาดตอนที่แกไม่อยู่บ้านด้วยนะ!" *กริ๊ง...* พายไม้ในมือของรินรดาตกลงกระทบกวนชามผสมเสียงดังสนั่น ห้องครัวทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ รินรดาหันขวับไปมองหน้าป้าสะใภ้ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว การใส่ร้ายป้ายสีเรื่องชู้สาว เป็นเส้นตายที่เธอไม่มีวันยอมปล่อยผ่านเด็ดขาด! "พูดจาให้มันระวังปากหน่อยนะคะ ป้าเพ็ญศรี!" รินรดาแค่นหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบจนอีกฝ่ายขนลุกซู่ "หลักฐานก็ไม่มี สักแต่ว่ากุเรื่องขึ้นมาเพราะอยากให้เราเลิกกัน เผื่อสามีฉันจะแบ่งสมบัติให้ลูกชายป้าอย่างนั้นสินะคะ? น่าสมเพชจริงๆ ที่ต้องใช้มารยาตื้นๆ แบบนี้" "แก! นังตัวดี กล้าดียังไงมาว่าฉัน!" ป้าเพ็ญศรีหน้าดำคร่ำเครียด ยกนิ้วสั่นเทาขึ้นชี้หน้า "คีริน! แกเห็นหรือยังว่ามันสันดานยังไง! ผู้หญิงแบบนี้เก็บไว้ก็มีแต่จะพาฉิบหาย หย่ากับมันซะ! แล้วไปแต่งงานใหม่กับลูกสาวผู้ใหญ่บ้านที่เขาร่ำรวยและเหมาะสมกับแกมากกว่า!" บรรยากาศในห้องครัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่นายทหารหนุ่ม คีรินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จนป้าเพ็ญศรียิ้มกริ่มอย่างได้ใจ คิดว่าแผนการยุแยงของตนกำลังจะสำเร็จผล แต่มือหนาของคีรินกลับกระชับไหล่ของรินรดาให้แนบชิดยิ่งขึ้น ดวงตาคมกราบมองป้าสะใภ้ด้วยแววตาดุดันราวกับพญาสิงห์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน "เรื่องเมียผม ผมตัดสินใจเอง" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงพลัง และเด็ดขาด "และถ้าใครยังกล้าเข้ามาเหยียบเรือนหลังนี้เพื่อใส่ร้ายป้ายสีภรรยาของผมอีกแม้แต่ครึ่งคำ..." ชายหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมเสื้อแขนยาวขึ้นเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากสนามรบและกล้ามเนื้อแน่นตึงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจ "ผมคงต้องใช้กฎหมายบ้านเมือง และวิธีทหาร เข้ามาจัดการกับ 'คนแก่ปากเสีย' แถวนี้ให้เด็ดขาดเสียที เชิญครับ!" ป้าเพ็ญศรีหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เมื่อเจอสายตาดุร้ายคุกคามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นางถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะสะดุดชายผ้าถุงเกือบหัวคะมำ รีบวิ่งหนีออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งเสียงโวยวายโอดครวญไว้เบื้องหลัง รินรดาลอบถอนหายใจยาว พลางหันมามองสามีด้วยแววตาซับซ้อน เธอกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ แต่คีรินกลับรวบเอวบางเข้ามาประชิดตัว ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอบอุ่น "จัดการตัวน่ารำคาญไปแล้ว... ถึงตาเราต้องจัดการเรื่องของเราบ้างแล้วล่ะครับ คุณภรรยา" รินรดายังไม่ทันได้ถามว่า 'เรื่องของเรา' ที่ว่าคืออะไร เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบเกอรี่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนรออยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า รินรดาหันไปมองผ่านกระจกใส และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าแขกผู้มาเยือนยามวิกาลคนนั้น ไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ 'อดีตคู่หมั้นหนุ่มนักธุรกิจใหญ่' จากโลกใบเดิมที่เธอจากมา ผู้ซึ่งไม่มีทางล่วงรู้พิกัดมิติลับแห่งนี้ได้อย่างเด็ดขาด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความอร่อยและรสชาติชีวิตที่เข้มข้นไปด้วยกันนะคะ