ฟาดคืนด้วยตัวเลขกำไร

"คุณคิดจริง ๆ หรือคะว่า ร้านกาแฟริมทุ่งลาเวนเดอร์บ้านนอกนี่ จะช่วยให้คุณรอดพ้นจากความอับอายที่ทิ้งตระกูลเรามาได้?" น้ำเสียงเย้ยหยันที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวของร้าน 'Aroma de Lavender' ในยามวิกาล รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊กออร์แกนิก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย มองร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทแบรนด์เนมยับยู่ยี่ของ 'ภาคิน' อดีตคู่หมั้นหนุ่มนักธุรกิจใหญ่จากโลกเดิม ชายผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและขับไล่เธอให้พ้นทางเพื่อแต่งงานกับลูกสาวนักการเมือง แต่ตอนนี้ เขากลับยืนอยู่กลางมิติลับที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้สีม่วงกว้างไกลสุดสายตาด้วยใบหน้าซีดเผือด รินรดาไม่เอ่ยคำทักทาย เธอเพียงหยิบผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้สีครีมออก วางมันลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบไม้เบา ๆ ในความเงียบกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนภาคินต้องกลืนน้ำลาย "คุณเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของดิฉันได้อย่างไร... ภาคิน" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงไว้ด้วยประกายความเย็นชาที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที "หรือว่าธุรกิจรีสอร์ทหรูของคุณที่โลกโน้นมันเจ๊งไม่เป็นท่า จนต้องตามมาขอเศษเงินจากผู้หญิงที่คุณเคยเหยียบย่ำคะ?" "ริน! อย่ามาปากเก่งนะ!" ภาคินก้าวพรวดเข้ามา หมายจะคว้าข้อมือเธอด้วยความโกรธเกลียว แต่ทว่า— *หมับ!* ฝ่ามือหนาอันหยาบกร้านแต่ทรงพลังราวกับคีมเหล็ก กลับคว้าข้อมือของภาคินไว้กลางอากาศอย่างแม่นยำ พันตรีคีริน สามีหนุ่มนายทหารป่าไม้ผู้สูงตระหง่าน ก้าวออกมาจากความมืดมุมร้าน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองผู้บุกรุกด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนน่ากลัว เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่แรงบีบที่ข้อมือนั้นทำให้ภาคินหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด "ภรรยาผม... ไม่ใช่คนที่คุณจะแตะต้องได้ตามอำเภอใจ" คีรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ สัญชาตญาณความเป็นทหารรบพิเศษทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้คือ 'หนามยอกอก' ที่ภรรยาสาวเคยแบกรับความช้ำใจมาในอดีต รินรดายกมือขึ้นแตะแขนสามีเบา ๆ เป็นเชิงห้ามปราม เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของนักบริหารมืออาชีพผู้กุมชัยชนะในกำมือเสมอ เธอก้าวเดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาเผชิญหน้ากับอดีตคู่หมั้นที่กำลังหายใจหอบกระชั้น "ปล่อยเขาเถอะค่ะคุณคีริน ให้เขาดูให้เต็มตาดีกว่า... ว่าสิ่งที่เขาดูถูกในวันนั้น มันเติบโตจนกลายเป็นอาณาจักรที่เขาไม่มีปัญญาเอื้อมถึงได้อย่างไร" รินรดาสะบัดมือเรียกหน้าต่างระบบมิติลับขึ้นมา แสงสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบกลางอากาศ เผยให้เห็นเอกสารบัญชีรายรับสุทธิประจำไตรมาสที่ถูกบันทึกอย่างเป็นระบบ ตัวเลขสีทองอร่ามพุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่วอย่างน่าตกใจ ยอดขายครัวซองต์เนยสด คุกกี้มิติต่างโลก และกาแฟดริปเมล็ดพันธุ์พิเศษ พุ่งทะยานจนทำลายสถิติทุกเดือนติดต่อกัน เธอเลื่อนหน้าจอระบบไปตรงหน้าภาคินที่เบิกตากว้างจนแทบถลน "อ่านให้ชัดเจนนะคะ... ยอดขายสามสิบล้านเครดิตต่อเดือน นี่คือตัวเลขจากร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่คุณสบประมาท หักลบต้นทุน ค่าวัตถุดิบออร์แกนิกจากแปลงปลูกหลังร้าน และภาษีมิติแล้ว... กำไรสุทธิที่เราถือครองในตอนนี้ มากกว่ามูลค่าบริษัททั้งหมดของคุณรวมกันเสียอีกค่ะ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมร้านในชั่วพริบตา ภาคินหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่สั่นเทากล้าเอื้อมไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า แต่มันก็เลือนหายไปเมื่อรินรดาปัดมือปิดระบบอย่างไร้เยื่อใย "คุณ... คุณทำได้อย่างไร? ในโลกแบบนี้เนี่ยนะ?" ภาคินเสียงสั่นเครือ ความหยิ่งทะนงที่มีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความอับอายและริษยาที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอก "เพราะฉันมีสมอง และที่สำคัญ... ฉันมีสามีที่สนับสนุนทุกย่างก้าว ไม่เหมือนคุณที่เก่งแต่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาเปรียบคนอื่น" รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มของเธองดงามเจิดจ้าเสียจนภาคินไม่กล้าสบตา "ตอนนี้ เชิญคุณกลับออกไปทางเดิมที่หลงเข้ามาซะ หรือจะให้สามีฉันช่วยส่งตัวคุณออกไปด้วยวิธีทหารดีล่ะคะ?" คีรินขยับตัวเข้าใกล้ร่างของภาคินอีกก้าว พร้อมส่งสายตากดดันที่พร้อมจะโยนผู้ชายสำอางคนนี้ออกไปนอกอาณาจักรได้ทุกเมื่อ ภาคินถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีออกไปทางประตูร้านอย่างลนลาน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบา ๆ อย่างสะใจของรินรดา บรรยากาศในร้านกลับคืนสู่ความอบอุ่นอีกครั้ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ ๆ ลอยอบอวลชวนผ่อนคลาย คีรินหันมามองภรรหาสาวด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้ง เขาโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด พลางกระซิบข้างใบหู "เก่งมากครับที่รัก... จัดการคนพวกนั้นได้สะใจผมจริงๆ" รินรดาซบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี พลางสูดดมกลิ่นกายสะอาดที่คุ้นเคย เธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข อาณาจักรที่เธอสร้างขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ยืนหยัดอย่างมั่นคงแล้ว และไม่มีใครหน้าไหนสามารถทำลายมันได้อีก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบและความสุขกำลังโอบกอดคนทั้งคู่ไว้ เสียงเคาะประตูกระจกหน้าร้านเบา ๆ ก็ดังขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* รินรดากับคีรินชะงัก หันไปมองพร้อมกัน ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนกระจกใส ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดลึก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบไม่ใช่ความน่ากลัวของแขกยามวิกาล... หากแต่เป็นกลิ่นหอมจาง ๆ ของ 'พายแอปเปิ้ลสูตรโบราณ' ที่ลอยลอดเข้ามาในร้าน กลิ่นนี้... เป็นสูตรลับเฉพาะของตระกูลเดิมที่ถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน และมีเพียงคนเดียวในโลกที่รู้วิธีทำมัน! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความฟีลกู๊ดนี้เสมอนะคะ