ญาติคนอื่นเริ่มเปลี่ยนท่าที

"กลิ่นเลมอนเชฟฟอนสูตรดั้งเดิมของตระกูลฉัน... ทำไมถึงมาอยู่ในบ้านไร่ซอมซ่อหลังนี้ได้!" เสียงอุทานที่เจือด้วยความตื่นตระหนกแกมตื่นตาตื่นใจของ ‘คุณป้าสุดสวย’ หรือป้าเพ็ญศรี ญาติผู้พี่ฝั่งมารดาของร่างเดิมที่เคยเหยียบย่ำรินรดาด้วยสายตาราวกับมองเศษดินริมถนน ดังแว่วมาจากหน้าลานบ้านไร่ในยามบ่ายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดอกลาเวนเดอร์ ฉัน—รินรดา วางพายสปาตูล่าในมือลงบนเคาน์เตอร์ไม้ขัดเงาอย่างใจเย็น นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองภาพสะท้อนผ่านกระจกใสของร้านเบเกอรี่จำเป็นที่ตอนนี้ขยับขยายจนกลายเป็นจุดเช็คอินยอดฮิตของชุมชนไปเสียแล้ว มุมปากอิ่มยกยดยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความยินดีปรีดาเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความขบขันและสมเพชเวทนาที่ฉาบไว้บางๆ เมื่อเดือนก่อน ตอนที่ฉันหิ้วกระเป๋าใบโทรมพร้อมหนี้สินท่วมหัวที่เจ้าพวกนี้จงใจโยนมาให้เข้ามาอยู่ในเขตชายขอบบ้านนอกคอกนาแห่งนี้ ป้าเพ็ญศรีคนนี้แหละที่ประกาศกร้าวกลางวงญาติว่าชาตินี้ฉันคงไม่พ้นต้องอดตายข้างถนน สกุลวงศ์ต้องเสื่อมเสียเพราะมีลูกหลานตกอับมาทำอาชีพขายหน้าขายตา แต่ดูตอนนี้สิคะ... ชุดผ้าไหมปักเลื่อมราคาแพงที่พยายามแต่งตัวข่มชาวบ้านจนดูรกหูรกตา คราบเหงื่อไคลที่ซึมตามไรผมท่ามกลางแสงแดดจ้า และที่สำคัญที่สุดคือ ‘ตะกร้าผลไม้ราคาแพงหูฉี่’ ในมืออวบอูมที่ตั้งใจหิ้วมาเพื่อประจบสอพลอโดยเฉพาะ "อ้าว... คุณป้าเพ็ญศรี ลมอะไรหอบมาถึงชายทุ่งลาเวนเดอร์ที่เคยบอกว่า ‘เหม็นกลิ่นโคลนสาบควาย’ ล่ะคะเนี่ย?" ฉันเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มหวานหยดแต่แฝงด้วยเข็มพิษถูกส่งไปให้ ทำเอาแขกผู้มาเยือนถึงกับหน้าเจื่อนลงถนัดตา ป้าเพ็ญศรีกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ดวงตาฝ้าฟางกวาดมองไปทั่วร้านที่ตกแต่งด้วยสไตล์วินเทจอบอุ่น ชั้นวางขนมปังอบสดใหม่ส่งกลิ่นหอมหวลของเนยแท้ผสมผสานกับกลิ่นอายของเลมอนสดจากมิติพิเศษ เค้กชิฟฟอนเนื้อนุ่มฟูราดด้วยเลมอนคัสตาร์ดสีเหลืองทองอร่ามที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ กำลังเรียกน้ำลายจากผู้พบเห็น เม็ดเงินสะพัดที่นางฟ้าการค้าอย่างฉันหามาได้จากการเปิดตลาดจำหน่ายเบเกอรี่และกาแฟดริปในต่างโลกแห่งนี้ ส่งผลให้บ้านไม้เก่าๆ กลายเป็นคฤหาสน์ขนาดย่อมไปโดยปริยาย "แหม... รินรดาหลานรัก ป้าก็แค่คิดถึง... คิดถึงครอบครัวต่างหากล่ะจ๊ะ" ป้าเพ็ญศรีเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี สองขาที่เคยเชิดใส่ก้าวฉับๆ เข้ามาหาฉันพร้อมรอยยิ้มเสแสร้ง มืออวบพยายามจะเอื้อมมาจับแขนฉันอย่างสนิทสนม "อีกอย่าง... ป้าได้ยินว่ากิจการร้านขนมของหลานกำลังไปได้สวย ป้าในฐานะญาติผู้ใหญ่ก็เลยอยากมาแสดงความยินดี แล้วก็... มีเรื่องอยากจะปรึกษานิดหน่อยด้วยน่ะจ๊ะ" ฉันถอยหลังหลบการสัมผัสอันน่ารังเกียจนั้นอย่างแนบเนียน ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนผืนสะอาดมาเช็ดมือช้าๆ สายตาคมกวาดมองสำรวจป้าเพ็ญศรีหัวจรดเท้า "ปรึกษาเรื่องอะไรหรือคะ? ถ้าเรื่องกู้ยืมเงิน... เกรงว่าธนาคารส่วนตัวของฉันจะปิดทำการถาวรสำหรับคนในตระกูลที่เคยอวยพรให้ฉันไปไม่รอดนะคะ" คำพูดตรงไปตรงมาอย่างไร้เยื่อใยทำให้ใบหน้าที่โบกแป้งหนาเตอะของป้าเพ็ญศรีถึงกับกระตุกวูบ "นี่หลานพูดจากับผู้ใหญ่อย่างนี้หรือ! นังเด็กอกตัญญู!" เสียงแหลมสูงหลุดออกมาด้วยความลืมตัว แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมาเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูดังแอ๊ด... ป้าเพ็ญศรีก็รีบกลืนคำด่าทอลงคอไปทันที รอยยิ้มแห้งแล้งถูกปั้นแต่งขึ้นมาใหม่อย่างน่าเกลียด พันตรีคีริน สามีหนุ่มผู้ซื่อสัตย์และคลั่งรักของฉันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไหล่กว้างที่สวมเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อสมชายชาตรี ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญมารบกวนภรรยาคนสวยของเขา คีรินก้าวมายืนซ้อนหลังฉัน มือหนาวางลงบนลาดไหล่บางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของและปกป้องในคราวเดียวกัน กลิ่นอายความเป็นนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลง "มีอะไรหรือเปล่าครับที่รัก?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามฉันอย่างอ่อนโยน แตกต่างจากสายตาคมปลาบที่ตวัดมองป้าเพ็ญศรีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ไม่มีอะไรค่ะคุณ แค่ญาติผู้ใหญ่ที่เคยตัดขาดกันไปแล้ว แวะมาเยี่ยมเยียนเพราะได้กลิ่นเงิน เอ้ย... กลิ่นเลมอนเชฟฟอนของเราน่ะค่ะ" ฉันตอบพรางเอียงศีรษะซบกับลาดไหล่แกร่งของสามีอย่างออดอ้อน เคมีระหว่างเราสองคนชัดเจนเสียจนคนมองแทบจะกระอักเลือด ป้าเพ็ญศรีหน้าซีดเผือด ยิ่งเห็นสายตาดุดันของคีรินที่จ้องมองมา ยิ่งทำให้หญิงสูงวัยรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก นางรู้ดีว่าสามีของหลานสาวคนนี้ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แม้จะมาตั้งรกรากทำไร่ไถนา แต่รัศมีอำนาจและความเด็ดขาดนั้นทำเอาคนใจคดอย่างนางไม่กล้าสบตาตรงๆ "คะ... คีริน หลานเขย..." ป้าเพ็ญศรีฝืนยิ้มเกร็ง "ป้าแค่มาร่วมแสดงความยินดี ที่จริง... ที่ดินแปลงข้างๆ นี้น่ะ ป้าเห็นว่ามันว่างอยู่ น่าจะเอามาขยายร้านเบเกอรี่ของรินรดาได้นะ ป้ามี ‘ข้อเสนอดีๆ’ มาเสนอ..." ฉันหัวเราะในลำคอเบาๆ ข้อเสนอดีๆ ของคนพวกนี้มีหรือที่ฉันจะไม่รู้ทัน? คงไม่พ้นการเอาชื่อไปพัวพันกับสัญญาเอาเปรียบ หรือไม่ก็หวังจะฮุบสูตรลับขนมปังเลมอนเชฟฟอนที่สร้างชื่อเสียงให้ฉันในตอนนี้ "ไม่ต้องหรอกค่ะป้า ที่ดินตรงนั้นฉันซื้อไว้หมดแล้ว... ในนามของสามีฉันเอง" ฉันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย "ส่วนสูตรเลมอนเชฟฟอน... มันเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีวันตกเป็นสมบัติของใครหน้าไหนทั้งสิ้น โดยเฉพาะคนที่เคยเหยียบย่ำฉัน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ป้าเพ็ญศรีอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก เมื่อแผนการประจบสอพลอเพื่อหวังฮุบผลประโยชน์พังทลายไม่เป็นท่า ความโลภที่ถูกขัดขวางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวในแววตาฝ้าฟาง แต่ทว่า ก่อนที่นางจะได้อาละวาดกรีดร้องตามนิสัยเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูร้าน กลุ่มญาติฝั่งแม่สามีและเครือญาติที่เคยร่วมกันรุมทึ้งมรดกชิ้นสุดท้ายของฉันเมื่อหลายเดือนก่อน ต่างพากันก้าวเข้ามาเบียดเสียดกันที่หน้าร้าน พร้อมกับตะกร้าของฝากราคาแพงในมือ ทุกคนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มกระมิดกระเมี้ยน ราวกับลืมสิ้นเรืองราวอัปยศที่เคยทำไว้ "รินรดาหลานรัก! ทางนี้ๆ..." เสียงป้าชุลี ญาติผู้ใหญ่อีกคนร้องเรียกเสียงหลง พร้อมกับทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาฉัน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปคั่วบดใหม่ๆ ลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างลงตัว รอยยิ้มการค้าถูกยกขึ้นประดับบนใบหน้าอีกครั้ง... ในเมื่อพวกเขากล้าเดินเข้ามาในถ้ำเสืออย่างเต็มใจ มีหรือที่นักธุรกิจสาวมืออาชีพอย่างฉันจะไม่จัดชุดใหญ่ต้อนรับให้สาส姆กับความหน้าหนาของพวกเขา! "ยินดีต้อนรับนะคะทุกท่าน..." ฉันเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นมือไปรับถาดเค้กเลมอนชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จจากเตาอบสดๆ ร้อนๆ ควันจางๆ ลอยกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนที่ทำเอาทุกคนกลืนน้ำลายเอื้อม "ในเมื่อมากันพร้อมหน้า... ฉันมี ‘เซอร์ไพรส์พิเศษ’ ที่เตรียมไว้ให้พวกท่านโดยเฉพาะเลยล่ะค่ะ" ทว่า ในจังหวะที่ฉันกำลังจะวางถาดเค้กและเงยหน้าสบตากับกลุ่มญาติจอมปลอมเหล่านั้น สายตากลับสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้าย พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... บุคคลที่ทุกคนในตระกูลหวาดกลัวที่สุด... และเป็นคนเดียวที่กุมความลับดำมืดที่สุดของตระกูลเราเอาไว้! (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) เบเกอรี่มิติต่างโลก